27. BÖLÜM — İKİSİNDEN BİRİ

00.07 — DEMİR KONAĞI
Karan, elindeki fotoğrafa bakıyordu.
Lina'nın elleri bağlıydı. Arkasında Rauf duruyordu. Fotoğrafın çekildiği yer karanlık bir depoya benziyordu.
Karan telefonu kulağına götürdü.
"Emir!"
"Buradayım."
"Lina'yı bul. Hemen!"
"Zaten peşindeyim. Ama bir sorun var."
"Ne?"
"Fotoğrafın gönderildiği konum sahte. Rauf bizi başka bir yere çekmeye çalışıyor."
Karan ceketini aldı.
"Barış nerede?"
"Onu da bulamadım."
Karan gözlerini kapattı.
"Bu adam herkesi birbirine düşürmeye çalışıyor."
Emir'in sesi duyuldu:
"Karan, sakın tek başına gitme."
Karan kapıya yöneldi.
"Benim sevdiğim kadın onun elinde. Bana ne yapmam gerektiğini söyleme."
Telefonu kapattı.
Tam arabasına binecekken arkasından bir ses duydu.
"Ben de geliyorum."
Karan döndü.
Karşısında Kaan vardı.
"Hayır."
"Bu kez beni geride bırakamazsın. Rauf benim de düşmanım."
Karan bir süre ikizine baktı.
Sonra arabanın kapısını açtı.
"Bin."
00.42 — ESKİ FABRİKA
Lina gözlerini açtığında başı ağrıyordu.
Ellerini çözmeye çalıştı ama bilekleri sıkıca bağlanmıştı.
Karşısındaki sandalyede Rauf oturuyordu.
"Sonunda uyandın."
Lina ona öfkeyle baktı.
"Karan nerede?"
Rauf gülümsedi.
"Her zamanki gibi ilk düşündüğün kişi Karan."
"Seninle konuşacak hiçbir şeyim yok."
Rauf ayağa kalktı.
"Yanılıyorsun. Seninle konuşmam gereken çok şey var."
Lina başını kaldırdı.
"Mesela?"
Rauf önündeki masaya bir dosya bıraktı.
"Annen Selin. Baban Cem Yılmaz. Seni büyüten Aylin. Bunların hepsi doğru olabilir. Ama sana kimsenin anlatmadığı bir gerçek var."
Lina dosyaya baktı.
"Yeter artık!"
Rauf dosyayı açtı.
"Sen doğduğunda annen seni terk etmedi. Seni korumak için başka bir bebeğin kimliğiyle hastaneden çıkardı."
Lina'nın gözleri doldu.
"Ne demek bu?"
"Demek oluyor ki yıllardır Lina Yılmaz olarak yaşadığın kimliğin bile değiştirilmiş olabilir."
Lina başını iki yana salladı.
"Yalan söylüyorsun."
Rauf eğilip yüzüne baktı.
"Belki de. Ama bunu öğrenmenin tek yolu var."
"Ne?"
Rauf telefonunu çıkardı.
"Karan geldiğinde ona soracaksın. Sana doğduğun gece neden yanında olduğunu."
Lina dondu.
"Ne?"
Rauf gülümsedi.
"Çünkü Karan, senin hayatına tesadüfen girmedi."
01.10 — YOLDA
Karan arabayı hızla sürüyordu.
Kaan yan koltukta sessizdi.
Bir süre sonra konuştu:
"Rauf'un söylediklerine inanma."
Karan gözünü yoldan ayırmadı.
"Hangi söylediklerine?"
"Senin gerçek baban olduğuna dair iddiasına."
Karan derin bir nefes aldı.
"Ya doğruysa?"
Kaan ona döndü.
"Aras bizim babamızdı. Bunu DNA testiyle doğruladık. Rauf sadece kafamızı karıştırmak istiyor."
Karan direksiyonu sıktı.
"Ben artık hiçbir şeye güvenemiyorum."
Kaan elini omzuna koydu.
"Bir şeye güvenebilirsin."
"Neye?"
"Benim sana yalan söylemeyeceğime."
Karan kısa bir süre kardeşine baktı.
"Umarım."
Kaan camdan dışarı döndü.
"Bir de Barış'ı bulmalıyız."
"Onu da kurtaracağız."
Kaan başını salladı.
"Barış'ın gerçek babası kim olursa olsun, o bizim kardeşimiz gibi."
Karan cevap vermedi.
Çünkü içinde bir korku vardı.
Bu kez kaybedeceği şey yalnızca bir sır olmayacaktı.
01.36 — FABRİKADA
Lina, Rauf'un masasındaki bıçağı fark etmişti.
Sandalyeyi yavaşça kendine doğru çekti.
Bileklerini keskin kenara sürtmeye başladı.
Rauf telefonla konuşuyordu.
"Her şey hazır. Karan birazdan burada olacak."
Lina ipi gevşetmeye çalışıyordu.
Rauf telefonu kapattı ve ona döndü.
"Ne yapıyorsun?"
Lina hemen durdu.
"Hiç."
Rauf yaklaştı.
"Sen de annen gibi inatçısın."
Lina gözlerini ona dikti.
"Benim annem hakkında konuşma."
Rauf güldü.
"Selin mi? Aylin mi? Yoksa seni doğurduğunu söyleyen diğer kadın mı?"
Lina öfkeyle bağırdı:
"Kes sesini!"
Rauf'un yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Senin aileni ben kurdum, Lina. Herkesin kim olacağına ben karar verdim."
Lina gözyaşlarını tuttu.
"İnsanların hayatıyla oynadın."
"Ben sadece hayatta kaldım."
"Hayır. Sen herkesi mahvettin."
Rauf bir an sustu.
Sonra Lina'nın yanına eğildi.
"Birazdan Karan gelecek. Ona iki seçenek sunacağım."
Lina fısıldadı:
"Ne seçeneği?"
"Ya seni kurtaracak ya da Barış'ı."
Lina'nın kalbi hızlandı.
"Barış nerede?"
Rauf gülümsedi.
"Çok yakınında."
02.05 — DEPOYA GİRİŞ
Karan ve Kaan fabrikanın arka kapısından içeri girdi.
Emir de diğer taraftan yaklaşmıştı.
Karan silahını çıkardı.
"Lina!"
İçeriden Rauf'un sesi geldi:
"Buradayım Karan!"
Karan büyük kapıyı açtı.
Lina'yı gördüğü an nefesi kesildi.
"Canım..."
Lina'nın gözleri doldu.
"Karan!"
Rauf alkışlayarak ayağa kalktı.
"Ne güzel bir kavuşma."
Karan silahını ona doğrulttu.
"Onu bırak."
Rauf başını salladı.
"Her zamanki gibi acelecisin."
Karan bir adım attı.
"Rauf, son kez söylüyorum."
Rauf masanın üzerindeki başka bir telefonu kaldırdı.
Ekranda Barış görünüyordu.
Bir sandalyeye bağlanmıştı.
Karan'ın yüzü değişti.
"Barış!"
Rauf sakin bir sesle konuştu:
"Şimdi karar verme zamanı."
Karan dişlerini sıktı.
"İkisini de bırak."
"Olmaz."
"Ne istiyorsun?"
Rauf masaya iki fotoğraf koydu.
Birinde Lina, diğerinde Barış vardı.
"Birini seç."
Lina ağlayarak başını salladı.
"Karan, beni bırakma!"
Barış da güçlükle konuştu:
"Karan... Lina'yı kurtar."
Karan'ın gözleri doldu.
"Sus Barış!"
Barış başını kaldırdı.
"Onu seviyorsun. Benim için hayatını mahvetme."
Karan silahını Rauf'a doğrulttu.
"İkisini de alacağım."
Rauf güldü.
"Sen hâlâ anlamadın. Burada kuralları ben koyarım."
Tam o sırada Kaan öne çıktı.
"Rauf!"
Rauf ona döndü.
"Ah, ikiz kardeş. Senin de burada olman ne güzel."
Kaan elindeki dosyayı kaldırdı.
"Aradığın şeyi buldum."
Rauf'un gülümsemesi kayboldu.
"Ne buldun?"
"Aras'ın gerçek ölüm raporunu."
02.19 — GERÇEK RAPOR
Kaan dosyayı yere bıraktı.
"Aras'ın ölüm raporunda kurşunun giriş açısı yanlış yazılmış. O gece onu vuran kişi Aylin değil."
Rauf cevap vermedi.
Kaan devam etti:
"Aras'ın arkasından ateş edilmiş. Ama dosyaya önden vurulmuş gibi kaydedilmiş."
Karan Rauf'a baktı.
"Sen yaptın."
Rauf omuz silkti.
"Kanıtın var mı?"
Kaan dosyanın içinden bir fotoğraf çıkardı.
"Var."
Fotoğrafta genç Rauf, Aras ve başka bir adam vardı.
Karan fotoğrafa dikkatle baktı.
"Bu kim?"
Kaan cevap verdi:
"Cem Demir."
Karan'ın yüzü değişti.
"Az önce telefonda benim babam olduğunu iddia eden adam mı?"
Kaan başını salladı.
"Hayır. O, Rauf'un ortağıydı. Aras'ın ölümünden sonra bütün kayıtları değiştirmesine yardım etti."
Rauf ilk kez öfkelendi.
"Yeter!"
Karan ona doğru yürüdü.
"Babamı sen öldürdün."
Rauf'un gözleri karardı.
"Aras benim hayatımı çaldı!"
"Senin hayatını çalmadı. Sen kendi hayatını mahvettin."
Rauf silahını çıkardı.
"Karan, geri çekil!"
Lina bağırdı:
"KARAN!"
Silah sesi depoda yankılandı.
02.23 — KAN
Herkes bir an dondu.
Karan yere düşmüştü.
Lina çığlık attı.
"KARAN!"
Rauf silahını tekrar kaldırmaya çalışırken Kaan üzerine atladı.
İkisi yere düştü.
Emir içeri girerek Rauf'un elindeki silahı aldı.
Lina iplerini çözmüş, Karan'ın yanına koşmuştu.
"Hayır... hayır, lütfen!"
Karan gözlerini güçlükle açtı.
"Lina..."
"Buradayım. Sakın gözlerini kapatma!"
Karan hafifçe gülümsedi.
"Yine ağlıyorsun."
Lina ağlayarak onun yüzünü tuttu.
"Sus! Konuşma!"
Karan elini onun yanağına koydu.
"Seni kaybetmekten korktum."
Lina başını salladı.
"Kaybetmeyeceksin. Duyuyor musun? Beni bırakmayacaksın."
Karan'ın gözleri yavaşça kapandı.
"Karan!"
03.15 — HASTANE
Lina koridorda ileri geri yürüyordu.
Ellerinde Karan'ın kanı vardı.
Emir yanına geldi.
"Doktor birazdan çıkacak."
Lina gözlerini sildi.
"İyi olacak, değil mi?"
Emir cevap veremedi.
Kaan da koridorun sonunda duruyordu.
Bir süre sonra doktor çıktı.
Lina hemen yanına koştu.
"Nasıl? Yaşıyor mu?"
Doktor sakin bir sesle konuştu:
"Kurşun hayati organlara ulaşmamış. Ameliyat başarılı geçti. Şimdilik durumu stabil."
Lina'nın dizlerinin bağı çözüldü.
Emir onu tuttu.
"Şükür..."
Lina ağlayarak duvara yaslandı.
"Onu görebilir miyim?"
"Birazdan."
Tam o sırada koridorun diğer ucundan bir hemşire geldi.
"Karan Demir'in yakını kim?"
Lina döndü.
"Ben."
Hemşire elindeki küçük zarfı uzattı.
"Bu, hastaneye getirilirken cebinden çıktı."
Lina zarfı açtı.
İçinden küçük bir not ve bir fotoğraf çıktı.
Notta Karan'ın el yazısıyla şu cümle vardı:
“Eğer bir gün bana bir şey olursa, Lina'ya söyleyin. Onu hayatımda ilk kez gördüğüm gece değil, onu kaybetmekten korktuğum gece sevdim.”
Lina notu göğsüne bastırdı.
Gözyaşları kâğıdın üzerine düştü.
09.40 — HASTANE ODASI
Karan gözlerini açtı.
İlk gördüğü şey Lina'nın yüzüydü.
Lina başucunda uyuyakalmıştı. Elini hâlâ Karan'ın elinin üzerinde tutuyordu.
Karan hafifçe parmaklarını oynattı.
Lina hemen uyandı.
"Karan?"
Karan güçlükle gülümsedi.
"Buradayım."
Lina gözyaşlarını tutamadı.
"Bir daha böyle bir şey yaparsan seni gerçekten öldürürüm."
Karan kısık sesle güldü.
"Önce iyileşmem gerekiyor."
Lina onun elini öptü.
"Seni çok korktum."
Karan gözlerini ona dikti.
"Ben de."
Bir süre sessiz kaldılar.
Sonra Karan konuştu:
"Lina, sana bir şey söylemem gerekiyor."
"Şimdi değil."
"Şimdi."
Lina başını kaldırdı.
Karan derin bir nefes aldı.
"Benim ailemdeki bütün sırlar, bütün yalanlar... Hepsi bir gün bitecek. Ama seninle ilgili tek bir şeyden eminim."
"Neyden?"
"Seni seviyorum."
Lina'nın gözleri doldu.
"Ben de seni seviyorum."
Karan elini uzattı.
"Bir daha gitme."
Lina parmaklarını onun parmaklarına geçirdi.
"Sen de beni bırakma."
14.20 — EMİR'İN BULDUĞU DOSYA
Emir, hastanenin bahçesinde Kaan'la konuşuyordu.
"Rauf yakalandı. Ama sorguda hiçbir şey anlatmıyor."
Kaan başını salladı.
"Anlatacak. Başka çaresi yok."
Emir elindeki dosyayı açtı.
"Bir de bunu buldum."
Kaan sayfalara baktı.
"Bu ne?"
"Rauf'un yıllar önce yaptığı DNA testleri."
Kaan dosyayı eline aldı.
İlk sayfada Aras Demir'in adı vardı.
İkinci sayfada Karan.
Üçüncü sayfada Kaan.
Sonuçlar açıktı:
Aras Demir, Karan ve Kaan'ın biyolojik babasıdır.
Kaan rahat bir nefes aldı.
"En azından bu gerçek."
Emir sayfayı çevirdi.
Bir başka test sonucu vardı.
Barış Demir — Biyolojik baba: Aras Demir.
Kaan başını kaldırdı.
"Demek Barış gerçekten kardeşimiz."
Emir başını salladı.
"Rauf'un bütün söyledikleri yalanmış."
Kaan son sayfayı açtı.
Orada ise başka bir isim yazıyordu.
MERT — Biyolojik baba: Rauf Demir.
Emir'in yüzü değişti.
"Demek Rauf'un oğlu..."
Kaan dosyayı kapattı.
"Ve bütün bu yıllar boyunca kendi oğlunu bile kullanmış."
21.50 — Rauf'un HÜCRESİ
Rauf hücresinde tek başına oturuyordu.
Kapı açıldı.
İçeri Karan girdi.
Omzundaki bandajın altından hâlâ ağrı hissediyordu ama ayaktaydı.
Rauf gülümsedi.
"Demek ölmedin."
Karan karşısına oturdu.
"Hayal kırıklığına uğradın mı?"
Rauf güldü.
"Sen Aras'ın oğlusun. Kolay kolay ölmezsin."
Karan masaya bir fotoğraf bıraktı.
Fotoğrafta küçük Karan, Kaan ve Barış vardı.
"Biz kardeşiz. Bizi birbirimize düşürmek için yıllarını harcadın."
Rauf fotoğrafa baktı.
"Ben yalnızca güçlü olanın hayatta kalmasını istedim."
Karan öne eğildi.
"Hayır. Sen herkesten korktun."
Rauf'un gülümsemesi kayboldu.
Karan ayağa kalktı.
"Artık bitti."
Tam kapıya yönelirken Rauf arkasından seslendi:
"Bir şey daha var, Karan."
Karan durdu.
"Ne?"
Rauf yavaşça gülümsedi.
"Aras'ın ölüm gecesi yalnızca bir cinayet olmadı."
Karan döndü.
"Ne demek istiyorsun?"
Rauf son sözünü söyledi:
"O gece Aras ölmeden önce bir kız çocuğunu daha kurtardı. Ve o kız çocuğu hâlâ hayatta."
Karan'ın yüzü değişti.
"Kim?"
Rauf gözlerini ona dikti.
"Senin ailenden biri."
23.58 — LİNA'NIN TELEFONU
Lina hastane odasında Karan'ın yanında oturuyordu.
Telefonuna bilinmeyen numaradan mesaj geldi.
“Karan'a güveniyorsun. Peki ya sana yıllardır yalan söyleyen Selin'e?”
Lina kaşlarını çattı.
Ardından ikinci mesaj geldi.
“Senin gerçek kız kardeşin yaşıyor.”
Lina'nın nefesi kesildi.
Mesajın altında bir fotoğraf vardı.
Fotoğraftaki genç kadın Lina'ya inanılmaz derecede benziyordu.
Aynı gözler...
Aynı gülüş...
Aynı yüz hatları...
Fotoğrafın arkasında tek bir isim yazıyordu:
DEFNE YILMAZ.
Lina telefonu elinden düşürdü.
Karan gözlerini açtı.
"Lina?"
Lina ona baktı.
"Karan..."
"Ne oldu?"
Lina titreyen sesiyle telefonu uzattı.
"Benim... bir kız kardeşim varmış."
Karan fotoğrafa baktı.
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
Çünkü fotoğraftaki kızı tanıyordu.
Karan fısıldadı:
"Bu imkânsız..."
Lina'nın gözleri doldu.
"Sen onu tanıyor musun?"
Karan yavaşça başını kaldırdı.
"Çünkü Defne..."
Bir an durdu.
"Defne, üç yıl önce benimle aynı evde yaşamıştı."
27. BÖLÜM SONU.