26. BÖLÜM — BABAMIN KATİLİ

00.14 — DEMİR KONAĞI
Karan elindeki silahı merdivenlere doğrultmuştu.
Yukarıdan gelen kadın sesi yeniden duyuldu.
"Karan... silahını indir."
"Önce kim olduğunu söyle!"
Merdivenlerden yavaşça bir kadın indi.
Siyah elbisesi, solgun yüzü ve titreyen elleriyle karşısında durdu.
Karan kadını görünce dondu.
"Nermin?"
Kadın başını salladı.
"Hayır. Ben Nermin değilim."
Karan'ın gözleri kısıldı.
"Yine mi başka bir isim?"
Kadın birkaç adım yaklaştı.
"Benim adım Aylin."
Karan silahını indirmedi.
"Aylin'i nerede saklıyorsun?"
Kadın gözlerini kapattı.
"Ben Aylin'im, Karan."
Karan acı acı güldü.
"Yeter! Benim annem olduğunu söyleyen kadınlar bitmedi mi?"
Kadın gözyaşları içinde ona baktı.
"Aras'ı ben öldürdüm."
Karan'ın parmakları silahın üzerinde gerildi.
"Ne dedin?"
Aylin başını eğdi.
"Yıllardır taşıdığım suç bu."
Karan bir adım yaklaştı.
"Babamı neden öldürdün?"
Aylin'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Çünkü o gece silahı ateşlediğimde, onun seni kurtarmaya çalıştığını bilmiyordum."
00.32 — ARAS'IN ÖLÜM GECESİ
Aylin anlatmaya başladı.
"1998 yılının sonbaharıydı. Hastaneden yeni çıkmıştım. Aras beni aradı. Rauf'un çocukların kimliklerini değiştirdiğini öğrenmişti."
Karan sessizce dinliyordu.
"Aras, Rauf'u durdurmak istiyordu. Ama Rauf bunu öğrenince beni tehdit etti. Bana Aras'ın bütün aileyi yok edeceğini söyledi."
Aylin'in sesi titredi.
"O gece eski depoda buluştuk. Aras bana bir dosya verdi. İçinde senin ve Kaan'ın gerçek doğum kayıtları vardı."
Karan sordu:
"Sonra?"
"Rauf geldi. Yanında Barış da vardı. Barış küçüktü. Ne yaptığını bilmiyordu."
Aylin gözlerini kapattı.
"Bir tartışma çıktı. Aras, Rauf'un üzerine yürüdü. Ben korktum. Silahı aldım."
Karan'ın sesi buz gibiydi.
"Ve ateş ettin."
Aylin başını salladı.
"Aras'ın göğsüne ateş ettim."
Karan'ın gözleri doldu.
"Babamı öldürdün..."
Aylin ağlayarak başını salladı.
"Ama o ölmeden önce bana bir şey söyledi."
"Ne?"
Aylin Karan'a baktı.
"Çocuğumu koru, dedi. Karan'ı Rauf'a verme."
Karan geriye çekildi.
"Sen de beni yıllarca kandırdın."
Aylin cevap veremedi.
Karan silahını masaya bıraktı.
"Ben seni annem bildim."
Aylin'in dudakları titredi.
"Ben de seni oğlum bildim."
Karan'ın gözleri doldu.
"Ama sen benim babamı öldürdün."
01.05 — BARIŞ'IN ODASI
Emir, konağın üst katındaki odaları arıyordu.
Barış'ın fotoğrafını bulmuştu ama yerdeki kanın gerçek olup olmadığını bilmiyordu.
Kapının önünde durdu.
"Barış?"
İçeriden ses gelmedi.
Kapıyı açtı.
Oda boştu.
Yerde kırılmış bir telefon, masada ise kan lekeli bir gömlek vardı.
Emir telefonu eline aldı.
Ekranda son arama görünüyordu.
RAUF DEMİR — 23.48
Emir'in yüzü değişti.
"Demek hâlâ onunla konuşuyordun..."
Telefonun içindeki ses kayıtlarını açtı.
Bir kayıt dikkatini çekti.
Tarih: Üç gün önce.
Kaydı başlattı.
Önce Rauf'un sesi duyuldu:
"Barış, Karan gerçeği öğrenirse ikiniz de yaşayamazsınız."
Ardından Barış'ın sesi:
"Ben artık senin oyunlarını oynamayacağım."
Rauf güldü.
"Senin babanın kim olduğunu bile bilmiyorsun."
Barış bağırdı:
"Benim babam Aras!"
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Rauf'un sesi duyuldu:
"Aras senin baban değildi."
Emir kaydı durdurdu.
Şaşkınlıkla ekrana baktı.
"Ne?"
Kaydı tekrar açtı.
Rauf devam ediyordu:
"Aras seni yalnızca korumak istedi. Ama senin gerçek baban..."
Kayıt tam o noktada kesiliyordu.
Emir telefonu cebine koydu.
"Bu kez seni bulacağım Barış."
01.40 — HASTANE ODASI
Lina, Cem'in başucunda oturuyordu.
Cem henüz tam olarak iyileşmemişti.
"Kızım..."
Lina başını kaldırdı.
"Buradayım baba."
Cem elini uzattı.
"Biraz yaklaş."
Lina elini tuttu.
"Ne oldu?"
Cem derin bir nefes aldı.
"Sana yıllardır anlatamadığım bir şey var."
Lina'nın yüzü ciddileşti.
"Yine mi sır?"
Cem hafifçe gülümsedi.
"Bu kez sonuncusu olsun."
Lina başını salladı.
"Dinliyorum."
Cem gözlerini kapattı.
"Senin doğduğun gece hastanede yalnızca altı bebek yoktu."
Lina'nın yüzü değişti.
"Yine mi altı bebek?"
Cem başını salladı.
"Altı bebeğin hepsi aynı aileye ait değildi. Bir tanesi hastaneye sonradan getirildi."
"Kim?"
Cem yutkundu.
"Mert."
Lina şaşkınlıkla baktı.
"Mert mi?"
"Evet. Ama Mert'in doğumuyla ilgili kayıtlar değiştirildi. Onun gerçek annesini bulmak için yıllarca uğraştım."
Lina sordu:
"Bulabildin mi?"
Cem başını salladı.
"Hayır. Ama bir şeyi biliyorum. Mert'in annesi, senin annen değil."
Lina hafifçe gülümsedi.
"Bu ailede kim kimin annesi, artık anlamıyorum."
Cem kızının elini sıktı.
"Mert'in annesini bulursan bütün bu yalanların neden başladığını anlayacaksın."
02.15 — KARAN VE AYLİN
Karan, Aylin'i çalışma odasına götürmüştü.
Masaya Aras'ın fotoğrafını koydu.
"Bir kez daha soracağım. Babamı gerçekten sen mi öldürdün?"
Aylin gözyaşları içinde başını salladı.
"Evet."
"Peki Rauf neden seni korudu?"
Aylin bir süre sustu.
"Çünkü silahı ben ateşlesem de Aras'ın ölmesini isteyen Rauf'tu."
Karan kaşlarını çattı.
"Nasıl?"
"Silahın içinde farklı bir mermi vardı. Rauf, Aras'ın ölmesini önceden planlamıştı. Ben yalnızca onun planının bir parçasıydım."
Karan masaya yaslandı.
"Yani senin elini kullandı."
Aylin başını salladı.
"Aras'ı öldürdükten sonra bana bir anlaşma teklif etti. Seni büyütmeme izin verecekti. Karşılığında hiçbir şey anlatmayacaktım."
Karan'ın gözleri doldu.
"Sen de kabul ettin."
Aylin sessizce ağladı.
"Evet."
Karan başını eğdi.
"Ben çocukken sana sarıldığımda, sen benim babamı öldürdüğünü biliyor muydun?"
Aylin cevap veremedi.
Karan'ın sesi kırıldı.
"Her gece bana iyi geceler öpücüğü verirken biliyor muydun?"
Aylin gözlerini kapattı.
"Her gece kendimden nefret ettim."
Karan kapıya yöneldi.
Aylin arkasından seslendi:
"Karan!"
Karan durdu ama dönmedi.
"Ben seni hiç sevmedim sanma. Seni gerçekten oğlum gibi sevdim."
Karan yavaşça cevap verdi:
"Keşke bunu bana daha önce söyleseydin."
03.00 — MERT'İN GERÇEK ANNEM
Mert, konağın bahçesinde tek başına oturuyordu.
Telefonuna bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
“Anneni öğrenmek istiyorsan eski hastaneye gel. Bu gece.”
Mert hemen ayağa kalktı.
Mesajın altına bir fotoğraf eklenmişti.
Fotoğrafta genç bir kadın, kucağında yeni doğmuş bir bebek tutuyordu.
Kadının yüzü net görünüyordu.
Mert fotoğrafı büyüttü.
"Bu kadın..."
Arkasından bir ses geldi.
"Onu tanıyor musun?"
Mert döndü.
Duru kapıda duruyordu.
"Hayır. Ama galiba annem."
Duru fotoğrafa baktı.
Kadını tanımıştı.
"Bu..."
Mert ona yaklaştı.
"Tanıyor musun?"
Duru başını salladı.
"Bu kadın yıllar önce Aylin'in yanında çalışıyordu."
Mert'in gözleri büyüdü.
"Adı ne?"
Duru yavaşça cevap verdi:
"Sevda."
Mert telefonunu cebine koydu.
"Onu bulacağım."
Duru kolunu tuttu.
"Tek başına gitme."
Mert ona baktı.
"Hayatım boyunca annemi aradım. Bu kez kimse beni durduramaz."
04.20 — ESKİ HASTANE
Mert, eski hastanenin arka kapısından içeri girdi.
Koridorlar karanlıktı.
Elindeki telefonun ışığıyla ilerledi.
"Kimse var mı?"
Bir odanın kapısı hafifçe aralandı.
Mert içeri girdi.
Masada eski dosyalar duruyordu.
Üstlerinde isimler vardı.
Lina Yılmaz.
Karan Demir.
Kaan Demir.
Barış Demir.
Duru...
Ve Mert.
Mert kendi dosyasını açtı.
İçindeki belgeyi görünce nefesi kesildi.
BEBEK ERKEK — 02.34
Anne: Sevda Yılmaz.
Baba: Aras Demir.
Mert'in gözleri doldu.
"Aras Demir..."
Belgenin altındaki ikinci sayfayı çevirdi.
Bir fotoğraf vardı.
Aras, kucağında küçük bir bebekle gülümsüyordu.
Fotoğrafın arkasında şu yazıyordu:
“Oğlum Mert'e. Bir gün beni tanımak istersen, bu fotoğrafı sakla.”
Mert fotoğrafı göğsüne bastırdı.
"Ben... Aras'ın oğlu muyum?"
Tam o sırada odanın ışığı yandı.
Kapıda bir kadın duruyordu.
Mert yavaşça döndü.
Kadının gözleri dolmuştu.
"Mert..."
Mert'in dudakları aralandı.
"Sevda?"
Kadın başını salladı.
"Ben annenim."
Mert birkaç adım attı.
"Neden beni bıraktın?"
Sevda ağlamaya başladı.
"Çünkü Aras öldürüldüğünde seni de öldüreceklerini söylediler."
Mert'in sesi titredi.
"Babam Aras mı?"
Sevda başını salladı.
"Evet."
Mert gözyaşlarını sildi.
"Öyleyse Karan benim kardeşim mi?"
Sevda cevap vermeden önce arkasındaki kapı açıldı.
İçeri Rauf girdi.
"Hayır, Mert."
Mert dondu.
Rauf yavaşça yaklaştı.
"Sen Aras'ın oğlu değilsin."
Sevda bağırdı:
"RAUF, SUS!"
Rauf gülümsedi.
"Gerçek babanı söylememi ister misin?"
Mert'in gözleri doldu.
"Söyle."
Rauf ona yaklaşıp fısıldadı:
"Senin baban..."
Bir an durdu.
"Benim."
06.10 — KARAN'IN TELEFONU
Karan'ın telefonu çaldı.
Arayan Emir'di.
"Aç!"
Karan hemen cevap verdi.
"Ne oldu?"
"Barış'ın telefonunda bir kayıt buldum."
"Ne kaydı?"
"Rauf'un konuşması. Barış'ın babasının Aras olmadığını söylüyor."
Karan'ın yüzü değişti.
"Barış nerede?"
"Bilmiyorum. Ama Mert'i bulmamız gerekiyor."
"Neden?"
Emir derin bir nefes aldı.
"Çünkü Mert'in annesi Sevda. Belgelerde babası Aras görünüyor. Ama Rauf şimdi onun kendi oğlu olduğunu söylüyor."
Karan gözlerini kapattı.
"Yine mi?"
Emir devam etti:
"Bir de başka bir şey var."
"Söyle."
"Aras'ın ölüm gecesine ait kamera kayıtlarını buldum."
Karan'ın sesi sertleşti.
"Ne gördün?"
Emir birkaç saniye sustu.
Sonra konuştu:
"Silahı Aylin ateşlememiş."
Karan'ın yüzü bembeyaz oldu.
"Ne?"
"Aras'ı vuran kişi başka biri. Aylin'in elindeki silah hiç ateşlenmemiş."
Karan ayağa kalktı.
"Öyleyse Aylin neden itiraf etti?"
Emir'in cevabı kısa oldu:
"Çünkü gerçek katili koruyor."
08.30 — DEMİR KONAĞI
Karan, Aylin'in karşısına geçti.
"Aras'ı sen öldürmedin."
Aylin'in yüzü soldu.
Karan masaya görüntüleri bıraktı.
"Silahı hiç ateşlememişsin."
Aylin gözlerini kapattı.
"Kim verdi sana bunu?"
"Önemli değil. Bana neden yalan söyledin?"
Aylin'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Çünkü gerçek katil seni doğduğun günden beri izliyor."
Karan bir adım yaklaştı.
"Kim?"
Aylin dudaklarını araladı.
"Aras'ı öldüren kişi..."
Tam o sırada konağın kapısı açıldı.
Barış içeri girdi.
Üzerinde kanlı bir gömlek vardı. Yüzü solgundu.
Karan ona döndü.
"NEREDESİN SEN?"
Barış cevap vermedi.
Aylin'e baktı.
"Artık söyleme zamanı."
Karan şaşkınlıkla ikisine baktı.
"Ne oluyor?"
Barış yavaşça konuştu:
"Aras'ı öldüren kişi..."
Gözlerini Karan'a dikti.
"Benim annem."
Karan'ın yüzü değişti.
"Senin annen kim?"
Barış'ın gözleri doldu.
"Selin."
10.45 — SELİN'İN EVİ
Selin, salonun ortasında duruyordu.
Karan, Barış ve Aylin karşısındaydı.
Karan sertçe konuştu:
"Aras'ı sen mi öldürdün?"
Selin gözlerini kapattı.
"Hayır."
Barış ona döndü.
"Anne..."
Selin oğlunun elini tuttu.
"Ben silahı ateşlemedim. Ama Aras'ın ölümünü gördüm."
Karan'ın sesi yükseldi.
"Kim yaptı?"
Selin gözyaşlarını sildi.
"Rauf."
Karan başını salladı.
"Rauf'un yaptığını zaten biliyoruz."
Selin devam etti:
"Ama Rauf yalnız değildi."
Odadaki herkes sustu.
Selin yavaşça kapıya baktı.
"Onun yanında bir kişi daha vardı."
Karan sordu:
"Kim?"
Selin'in gözleri Barış'a döndü.
"Senin baban."
Barış şaşkınlıkla geriye çekildi.
"Benim babam Rauf değil mi?"
Selin başını salladı.
"Hayır."
Karan'ın gözleri büyüdü.
"Öyleyse kim?"
Selin cevap verdi:
"Aras'ı öldürme emrini veren kişi, yıllardır öldü sandığınız Cem Demir."
23.55 — SON KARŞILAŞMA
Karan, Selin'in evinden çıktığında telefonu çaldı.
Bilinmeyen numara.
Açtı.
Karşıdan bir erkek sesi geldi.
"Merhaba Karan."
Karan'ın gözleri kısıldı.
"Cem?"
Adam güldü.
"Bu kez doğru tahmin ettin."
Karan'ın nefesi kesildi.
"Sen öldün."
"Öyle söylediler."
"Sen benim babamı öldürttün mü?"
Cem birkaç saniye sustu.
Sonra cevap verdi:
"Evet."
Karan'ın eli titredi.
"Neden?"
Cem'in sesi soğuktu.
"Çünkü Aras, benim sahip olmam gereken her şeyi elimden aldı."
Karan dişlerini sıktı.
"Seninle işim bitmedi."
Cem güldü.
"Benim de seninle bitmedi oğlum."
Karan sertçe cevap verdi:
"Ben senin oğlun değilim."
Cem'in sesi değişti.
"Öyle mi sanıyorsun?"
Bir an durdu.
Sonra son sözlerini söyledi:
"Karan, Aras senin gerçek baban değildi. Sana anlatılan bütün hikâyeler yanlış. Senin kanında taşıdığın gerçek babanın adı... Rauf Demir."
Telefon kapandı.
Karan olduğu yerde kaldı.
Aynı anda Emir'den mesaj geldi.
“Karan, acilen konağa gel. Barış kayıp. Aylin de yok.”
Mesajın hemen ardından ikinci bir fotoğraf geldi.
Fotoğrafta Lina vardı.
Yanında ise elinde silah tutan Rauf duruyordu.
Altında tek bir cümle yazıyordu:
"Karan, bu kez ya kardeşini ya da sevdiğin kadını kurtaracaksın. İkisini birden değil."
Karan'ın gözleri doldu.
Telefonunu cebine koydu.
Ve ilk kez ne yapacağını bilemedi.
26. BÖLÜM SONU.