23. BÖLÜM — KANIMDAN DEĞİLSİN

02.31 — ESKİ FABRİKA
Herkes kapıya çevrilmişti.
Karan'ın gözleri karanlıkta beliren adama kilitlendi.
Adam yavaşça içeri girdi. Üzerinde siyah bir palto vardı. Saçları kırlaşmış, yüzüne yılların izleri yerleşmişti.
Karan bir adım öne çıktı.
"Sen kimsin?"
Adam cevap vermeden önce Barış'a baktı.
"Barış... Hâlâ babanı tanıyamadın mı?"
Barış'ın elindeki silah yere düştü.
"Hayır..."
Adam gülümsedi.
"Yıllar geçti oğlum."
Barış'ın gözleri doldu.
"Rauf..."
Karan şaşkınlıkla Barış'a döndü.
"Az önce telefondaki adam sen miydin?"
Rauf başını salladı.
"Benim."
Karan'ın sesi yükseldi.
"Sen öldün!"
"Öyle mi söylediler?"
"Yıllardır herkes seni ölü biliyor!"
Rauf birkaç adım yaklaştı.
"Ölü olmak bazen yaşamaktan daha güvenlidir, oğlum."
Karan sertçe cevap verdi:
"Ben senin oğlun değilim."
Rauf'un yüzündeki gülümseme kayboldu.
"İşte bu yüzden buradayım."
02.45 — İKİNCİ DNA RAPORU
Emir, elindeki dosyayı masaya bıraktı.
"Bu raporun gerçek olup olmadığını öğrenmemiz gerekiyor."
Rauf güldü.
"Yine mi DNA raporu? Siz bu kâğıtlara gerçekten inanıyor musunuz?"
Karan dosyayı kaldırdı.
"Burada annemin Aylin, babamın Barış olduğu yazıyor."
Rauf başını salladı.
"Yanlış."
Barış öfkeyle bağırdı:
"Yeter! Herkes benim babam olduğunu söylüyor. Biriniz çıkıp da doğruyu anlatacak mı?"
Rauf ona döndü.
"Sen benim oğlumsun Barış. Ama Karan'ın babası değilsin."
Karan derin bir nefes aldı.
"Öyleyse kim?"
Rauf'un bakışları kapıya kaydı.
"Onu içeri çağırın."
Herkes birbirine baktı.
Kapı yeniden açıldı.
İçeri yaşlı bir adam girdi.
Karan'ın gözleri büyüdü.
Adam, yıllardır babası sandığı Vedat'a tıpatıp benziyordu.
Ama bu kez yanında kimse yoktu.
Adam doğrudan Karan'a baktı.
"Merhaba, oğlum."
Karan'ın dudaklarından tek kelime çıktı:
"Vedat..."
Adam başını salladı.
"Hayır. Ben Vedat değilim."
Bir an durdu.
"Ben onun ikiz kardeşi... Rıza Demir'im."
03.10 — İKİZ KARDEŞLER
Rauf ve Rıza karşı karşıya duruyordu.
Karan ikisine de baktı.
"Bu ailede herkesin bir ikizi mi var?"
Rıza acı bir şekilde gülümsedi.
"Hayır. Sadece gerçeklerin ortaya çıkmasını istemeyenlerin."
Karan ona yaklaştı.
"Babam kim?"
Rıza gözlerini Rauf'a çevirdi.
"Rauf senin baban değil."
"Sen misin?"
Rıza başını iki yana salladı.
"Ben de değilim."
Karan öfkeyle masaya vurdu.
"BENİM BABAM KİM?"
Rıza cebinden bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta genç bir adam, Aylin ve Selin yan yana duruyordu.
Adamın yüzü Karan'a çok benziyordu.
Karan fotoğrafı eline aldı.
"Bu kim?"
Rıza cevap verdi:
"Adı Aras Demir. Rauf'un ağabeyi. Senin gerçek baban."
Barış şaşkınlıkla Rauf'a döndü.
"Sen yıllarca kardeşinin oğlunu kendi oğlun gibi mi büyüttün?"
Rauf'un yüzü sertleşti.
"Ben onu büyütmedim. Ben onu korudum."
Karan acı acı güldü.
"Beni korumak mı? Hayatımı mahvettin!"
Rauf'un gözleri doldu.
"Aras öldüğünde sen daha birkaç aylıktın."
Karan'ın sesi titredi.
"Annem kim?"
Rıza cevap vermek üzereyken Rauf araya girdi:
"Onu öğrenmeye henüz hazır değilsin."
Karan silahını çıkardı.
"Bir daha bana hazır olmadığımı söylersen bu silahı kullanırım."
03.35 — LİNA'NIN ODASI
Lina, Duru'nun yanında oturuyordu.
İki kız da yaşadıkları gerçekleri anlamaya çalışıyordu.
Duru, Lina'nın elini tuttu.
"Ne olursa olsun birbirimizi kaybetmeyeceğiz, tamam mı?"
Lina gözlerini ona çevirdi.
"Ben artık kimseye güvenemiyorum."
"Ben de."
Lina başını eğdi.
"Selin benim annemmiş."
Duru sessiz kaldı.
"Aylin beni büyüttü. Ama belki de onun çocuğu bile değilim. Herkes bana başka bir isim veriyor. Ben kimim Duru?"
Duru'nun gözleri doldu.
"Sen Lina'sın."
Lina acı bir gülümsemeyle baktı.
"Ya o bile değilsem?"
Tam o sırada kapı açıldı.
Selin içeri girdi.
Lina ayağa kalktı.
"Yaklaşma."
Selin durdu.
"Kızım..."
"Öyle deme!"
Selin'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Yıllarca seni aradım."
Lina öfkeyle cevap verdi:
"Ben de yıllarca annemi bekledim. Sen neredeydin?"
Selin başını eğdi.
"Seni benden aldılar."
"Kim?"
Selin cevap vermedi.
Lina bir adım yaklaştı.
"Kim aldı beni?"
Selin fısıldadı:
"Aras Demir."
Lina'nın yüzü değişti.
"Aras mı?"
Selin başını salladı.
"Çünkü sen onun oğlunun hayatını değiştirecek tek kişiydin."
04.00 — KARAN VE RAUF
Karan, Rauf'un karşısında duruyordu.
"Aras kimdi? Neden annemle ilgili konuşmuyorsun?"
Rauf derin bir nefes aldı.
"Aras benim ağabeyimdi. Aylin'i seviyordu. Ama Aylin'in kalbinde başka biri vardı."
Karan kaşlarını çattı.
"Kim?"
Rauf gözlerini Barış'a çevirdi.
"Barış'ın babası."
Barış şaşkınlıkla ayağa kalktı.
"Benim babam mı?"
Rauf başını salladı.
"Aras, Selin'le evliydi. Ama Selin'in hayatında da başka biri vardı."
Karan sabırsızlandı.
"Kim?"
Rauf yavaşça cevap verdi:
"Cem Demir."
Emir araya girdi.
"Bu nasıl mümkün olabilir? Cem'in de başka bir kimliği vardı!"
Rıza konuşmaya başladı:
"Cem'in gerçek adı Cem değildi. O, yıllarca başka birinin kimliğini kullandı. Bu ailede kimlik değiştirmek bir alışkanlığa dönüştü."
Karan gözlerini kapattı.
"Yani Selin, Aylin, Aras, Cem... Hepiniz birbirinizin hayatına girdiniz."
Rauf başını salladı.
"Ama senin doğduğun gece her şey değişti."
Karan gözlerini açtı.
"Ne oldu o gece?"
Rauf cevap verdi:
"Aras öldürüldü."
Karan'ın nefesi kesildi.
"Kim öldürdü?"
Rauf'un bakışları Barış'a döndü.
Barış geriye çekildi.
"Hayır... Bana bakma."
Rauf'un sesi buz gibiydi.
"Silahı tutan kişi Barış'tı."
04.25 — BARIŞ'IN İTİRAFI
Barış başını iki eli arasına aldı.
"Ben çocuktum..."
Karan ona yaklaştı.
"Kaç yaşındaydın?"
"On iki."
"Aras'ı sen mi öldürdün?"
Barış gözyaşları içinde başını salladı.
"Ben sadece korkutmak istemiştim. Rauf bana silahı verdi. Aras'ın bizi terk edeceğini söyledi. Ben de..."
Sesi kesildi.
Karan'ın gözleri doldu.
"Benim babamı mı öldürdün?"
Barış dizlerinin üzerine çöktü.
"Ben bilmiyordum Karan. Onun senin baban olduğunu bilmiyordum."
Karan bir süre ona baktı.
Sonra yavaşça geri çekildi.
"Yıllardır kardeşim dedim sana."
Barış ağlamaya başladı.
"Ben de seni kardeşim bildim."
Karan acı bir sesle cevap verdi:
"Hayır. Sen benim ailemdeki en büyük yalansın."
05.00 — AYLİN'İN GELİŞİ
Tam o sırada dışarıdan bir araba sesi duyuldu.
Aylin içeri girdi.
Karan onu görünce dondu.
"Sen..."
Aylin gözlerini kaçırdı.
Rauf ona baktı.
"Sonunda geldin."
Karan Aylin'in önüne geçti.
"Sen benim annem misin?"
Aylin'in gözleri doldu.
"Hayır."
Karan'ın yüzündeki bütün ifade kayboldu.
"DNA raporunda senin adın yazıyor."
Aylin başını salladı.
"Rapor değiştirildi."
"Öyleyse neden herkes senin adını söylüyor?"
Aylin gözyaşlarını sildi.
"Çünkü ben seni doğuran kadının kim olduğunu biliyorum."
Karan'ın sesi titredi.
"Kim?"
Aylin bir süre konuşamadı.
Sonra Selin'e baktı.
Selin başını iki yana salladı.
"Aylin, yapma."
Aylin gözlerini Karan'a çevirdi.
"Senin gerçek annen..."
Tam o sırada ışıklar yeniden söndü.
Bir silah sesi duyuldu.
Herkes yere eğildi.
Işıklar birkaç saniye sonra tekrar yandığında Aylin ortadan kaybolmuştu.
Yerde ise kanlı bir mendil vardı.
Mendilin üzerinde tek bir isim yazıyordu:
NERMİN.
06.15 — KAYIP KADIN
Emir, fabrikanın güvenlik kameralarını kontrol ediyordu.
"Karan! Buraya gel!"
Karan yanına koştu.
Ekranda Aylin'in fabrikadan çıkarken çekilmiş görüntüsü vardı.
Ama onu götüren kişi yüzünü kameraya dönmüştü.
Karan görüntüyü durdurdu.
"Bu..."
Emir başını salladı.
"Evet."
Ekrandaki kişi, iki Nermin'den biriydi.
Karan hemen telefonunu çıkardı.
"İki Nermin de konağa getirilsin. Kimse dışarı çıkmayacak."
Emir başını salladı.
"Ya Aylin'i kaçıran gerçek Nermin ise?"
Karan cevap verdi:
"O zaman ilk kez annemin kim olduğunu öğrenebiliriz."
08.40 — DEMİR KONAĞI
İki Nermin salonda karşı karşıya oturuyordu.
Karan içeri girdi.
"Hanginiz Aylin'i aldı?"
İkisi de sustu.
Karan masaya bir fotoğraf bıraktı.
"Bu kadını tanıyor musunuz?"
Fotoğrafta genç bir Nermin ve kucağında bebek vardı.
Kadınlardan biri fotoğrafa bakınca gözyaşlarına boğuldu.
"Bu benim..."
Diğer Nermin hemen ayağa kalktı.
"Yalan söylüyor!"
Karan silahını masaya bıraktı.
"Bu kez kaçamayacaksınız."
İlk kadın titreyen sesiyle konuştu:
"Ben Karan'ı doğurmadım."
Karan'ın yüzü gerildi.
Kadın devam etti:
"Ben onun doğduğu gece annesinin yanında olan hemşireydim. Gerçek Nermin'i yıllar önce Rauf sakladı."
Karan diğer kadına döndü.
"Sen kimsin?"
Kadın ayağa kalktı.
"Ben onun ikiziyim."
"Adın?"
Kadın gözlerini Karan'a dikti.
"Benim adım Nermin değil."
Bir an sustu.
"Benim gerçek adım... Aylin."
Karan'ın gözleri büyüdü.
"Ne?"
Kadın gözyaşları içinde başını salladı.
"Yıllardır Aylin olarak tanıdığın kadın, benim ikizim."
23.59 — SON GERÇEK
Karan bir adım geri çekildi.
"Bu imkânsız..."
Kadın cebinden küçük bir hastane bilekliği çıkardı.
Üzerinde şu yazıyordu:
BEBEK ERKEK — 02.17 — ANNE: NERMİN
Karan bilekliği eline aldı.
"Bu benim mi?"
Kadın başını salladı.
"Hayır."
Karan'ın kaşları çatıldı.
"Öyleyse kimin?"
Kadın gözyaşlarını silerek cevap verdi:
"Bu bileklik senin ikiz kardeşine ait."
Karan'ın nefesi kesildi.
"Benim ikizim mi var?"
Kadın başını salladı.
"Vardı."
"Ne oldu ona?"
Kadın cevap vermeden önce telefonuna bir mesaj geldi.
Ekranı Karan'a uzattı.
Mesajda bir hastane fotoğrafı vardı.
Fotoğraftaki genç adamın yüzü Karan'ın yüzüyle aynıydı.
Altında ise şu yazıyordu:
“Karan, kardeşin ölmedi. Sadece senden önce uyandı.”
Karan fotoğrafa bakarken arkasından bir ses duyuldu.
"Abi..."
Herkes kapıya döndü.
Kapıda genç bir adam duruyordu.
Karan'ın yüzü, gözleri, hatta bakışları...
Hepsi aynıydı.
Adam gülümsedi.
"Yıllar sonra kavuşuyoruz."
Karan'ın dudakları aralandı.
"Sen kimsin?"
Adam bir adım attı.
"Ben senin ikizinim. Ve Lina'nın gerçek babasının kim olduğunu biliyorum."
23. BÖLÜM SONU.