22. BÖLÜM — BABAM DEDİĞİ ADAM

00.07 — KARAN'IN ARABASI
Arabanın içinde ağır bir sessizlik vardı.
Karan direksiyonu öyle sıkı tutuyordu ki parmaklarının üzerindeki damarlar belirginleşmişti.
Dikiz aynasından Barış'a baktı.
"Bir daha söyle."
Barış başını kaldırmadı.
"Duydun."
"Hayır. Ben senden duymak istiyorum."
Barış derin bir nefes aldı.
"Az önce telefondaki adam benim de babam."
Emir araya girdi.
"Bu mümkün değil. Barış'ın babası yıllar önce—"
"Öldü sanılıyordu!" diye bağırdı Barış. "Hepimiz öyle sanıyorduk!"
Karan arabayı yol kenarına çekti.
"Senin baban kim?"
Barış gözlerini kapattı.
"Adını bilmiyorum."
Karan öfkeyle güldü.
"Harika. Herkesin bir babası var ama kimse kim olduğunu bilmiyor!"
Barış cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta genç bir adam, kucağında bir bebek tutuyordu. Yanında ise küçük yaşta Barış vardı.
Karan fotoğrafı aldı.
"Bu adam..."
Barış başını salladı.
"Senin yıllardır baban sandığın Vedat değil."
Karan fotoğrafı ters çevirdi.
Arkasında bir isim yazıyordu:
RAUF DEMİR.
Karan fısıldadı:
"Rauf Demir..."
Emir şaşkınlıkla Barış'a döndü.
"Bu isim aile kayıtlarında yok."
Barış'ın gözleri doldu.
"Çünkü o adamı aileden silmediler. Hiç var olmamış gibi gösterdiler."
Karan yeniden arabayı çalıştırdı.
"Bu gece bütün cevapları alacağım."
00.46 — ESKİ FABRİKA
Lina, kapının açılmasıyla başını kaldırdı.
İçeri yaşlı bir kadın girdi. Elinde küçük bir çanta vardı. Yüzü yorgun, gözleri doluydu.
Lina onu tanımıyordu.
"Sen kimsin?"
Kadın sandalyenin karşısına oturdu.
"Ben seni ilk kucağına alan kadınım."
Lina'nın kaşları çatıldı.
"Hastanede mi çalışıyordun?"
Kadın başını salladı.
"Doğduğun gece oradaydım."
Lina'nın kalbi hızlandı.
"Annem kim?"
Kadın gözlerini kaçırdı.
"Bu sorunun cevabı seni mutlu etmeyecek."
"Artık hiçbir şey beni şaşırtamaz."
Kadın çantasından sararmış bir belge çıkardı.
"Lina Yılmaz, 02.31'de doğan bebek değildi."
Lina dondu.
"Ne?"
Kadın belgeyi ona uzattı.
"Senin doğum saatin 02.17."
Lina'nın gözleri büyüdü.
"Ama benim bütün belgelerimde..."
"Belgelerin değiştirildi."
Kadın ağlamaya başladı.
"02.31'de doğan bebek senin yerine başka bir aileye verildi."
Lina'nın sesi titredi.
"Kimdi o bebek?"
Kadın cevap vermeden önce kapının arkasından bir ses duyuldu.
"Ben."
Lina başını çevirdi.
Kapıda Duru duruyordu.
01.02 — İKİ KIZ
Lina gözlerine inanamadı.
"Duru?"
Duru yavaşça içeri girdi.
"Merhaba, kardeşim."
Lina başını iki yana salladı.
"Hayır... Hayır, yine başlamayın."
Duru'nun gözleri doldu.
"Ben de senin gibi gerçeği öğrenmeye çalışıyorum."
"Senin adın Elif'ti, Defne'ydi, Duru'ydu! Hangisisin sen?"
Duru acı bir gülümsemeyle cevap verdi.
"Ben de bilmiyorum."
Yaşlı kadın araya girdi.
"Bu kızın gerçek adı Defne."
Duru ona döndü.
"Sen kimsin?"
"Ben o gece hastanedeki hemşireydim."
Duru'nun gözleri doldu.
"Benim annem kim?"
Kadın iki kızın arasında kaldı.
Sonunda konuştu:
"İkinizin de hayatını değiştiren kadın Aylin'di."
Lina şaşkınlıkla baktı.
"Aylin bizim annemiz mi?"
Kadın başını salladı.
"Aylin birinizi doğurdu. Diğerinizi ise kendi çocuğu gibi büyüttü. Ama hanginizin onun kanından olduğunu size söylemem yasaklandı."
Duru gözyaşlarını sildi.
"Kim yasakladı?"
Kadın kapıya baktı.
"Rauf Demir."
01.40 — KARANLIĞIN İÇİNDE
Karan ve Emir eski fabrikanın önüne geldi.
Barış arabadan inmek istemedi.
Karan kapıyı açıp ona baktı.
"İn."
Barış başını salladı.
"Ben gelirsem Lina'yı öldürürler."
Karan yakasına yapıştı.
"Benim sevdiğim kadın içeride! Senin korkuların umurumda değil!"
Barış'ın gözleri doldu.
"Ben de onu korumak istiyorum."
Karan bir an sustu.
"Öyleyse bana gerçeği anlat."
Barış yavaşça konuştu.
"Rauf benim babam. Ama beni hiçbir zaman oğlu olarak görmedi. Senin hayatını ele geçirmek istedi. Vedat'ı kullandı, Cem'i kullandı, Nermin'leri kullandı. Hepimizin kimliğini değiştirdi."
Emir şaşkınlıkla sordu:
"Peki Karan'ın annesi?"
Barış başını kaldırdı.
"Rauf'un karısı değildi."
Karan'ın yüzü gerildi.
"Kimdi?"
Barış tam cevap verecekken fabrikanın içinden bir çığlık duyuldu.
"LİNA!"
Karan koşmaya başladı.
01.53 — FABRİKANIN İÇİ
Karan kapıyı tekmeyle açtı.
"LİNA!"
Lina başını kaldırdı.
"Karan!"
Karan ona koştu, dizlerinin üzerine çökerek ellerindeki ipleri çözdü.
"İyi misin?"
Lina gözyaşları içinde başını salladı.
Karan yüzünü iki avucunun arasına aldı.
"Bir daha seni kaybetmeme izin verme."
Lina titreyen sesiyle cevap verdi:
"Ben gitmedim ki..."
Karan alnını onun alnına yasladı.
"Biliyorum. Ama seni bulamayınca..."
Sözünü tamamlayamadı.
Lina elini onun yanağına koydu.
"Buradayım."
Karan onu kendine çekip sıkıca sarıldı.
Tam o sırada Duru yanlarına geldi.
"Karan, burada kalamayız."
Karan başını kaldırdı.
"Senin burada ne işin var?"
Duru cevap vermeden yaşlı kadın konuştu.
"Çünkü artık saklanacak bir şey kalmadı."
Karan kadına döndü.
"Sen kimsin?"
Kadın titreyen elleriyle çantasından bir fotoğraf çıkardı.
"Ben Rauf Demir'in ilk eşiyim."
Barış'ın yüzü bembeyaz oldu.
"Hayır..."
Kadın gözlerini ona çevirdi.
"Merhaba, oğlum."
Barış geri çekildi.
"Sen yıllar önce öldün!"
Kadın gözyaşları içinde gülümsedi.
"Öldüğümü sana kim söyledi?"
02.15 — RAUF'UN EŞİ
Kadın kendisini Meral Demir olarak tanıttı.
Karan ona dikkatle baktı.
"Sen benim annem misin?"
Meral başını salladı.
"Hayır, oğlum."
Karan'ın yüzü düştü.
"Öyleyse neden buradasın?"
Meral elindeki fotoğrafı uzattı.
Fotoğrafta genç bir kadın ve kucağında bir bebek vardı.
Kadın Aylin'di.
Bebeğin yanında yazan isim ise Karan'dı.
Karan fotoğrafı eline aldı.
Meral konuşmaya başladı:
"Rauf, seni doğduğun gece annenden aldı. Çünkü annen seni korumak için ondan kaçmıştı. Seni büyüten kadınlardan biri Nermin'di. Diğeri ise onun ikizi."
"Gerçek annemin adı ne?"
Meral gözlerini Karan'a dikti.
"Adı..."
Tam o sırada fabrikanın dışında bir silah sesi duyuldu.
Emir yere eğildi.
"KARAN!"
İkinci bir silah sesi geldi.
Meral yere yığıldı.
Barış çığlık attı:
"ANNE!"
Karan hemen kadının yanına koştu.
"Meral! Gözlerini aç!"
Meral güçlükle nefes alıyordu.
Karan'ın kolunu tuttu.
"Dinle beni..."
"Ambulans çağırıyoruz. Sakın konuşma!"
Meral başını iki yana salladı.
"Annen..."
Karan eğildi.
"Kim?"
Meral son gücüyle fısıldadı:
"Aylin değil..."
Karan'ın gözleri büyüdü.
Meral devam etti:
"Annen... Selin de değil..."
Kadının eli yavaşça gevşedi.
Barış annesinin başında ağlamaya başladı.
Karan ayağa kalktı.
"EMİR! DIŞARI ÇIKAN ADAMI BUL!"
Emir koşarak dışarı çıktı.
Lina, Karan'ın elini tuttu.
"Karan..."
Karan ona döndü.
"Şimdi değil Lina."
Ama Lina'nın yüzünde korku vardı.
"Ben de bir şey öğrendim."
Karan ona baktı.
"Ne?"
Lina gözlerini Duru'ya çevirdi.
"Benim doğum saatim 02.17 değilmiş."
Karan şaşkınlıkla baktı.
"Ne demek bu?"
Lina'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Benim gerçek doğum kaydımda annemin adı yazıyor."
"Kim?"
Lina cevap vermeden önce kapının önünde bir gölge belirdi.
Herkes o tarafa döndü.
Kapıda Selin duruyordu.
Elinde bir silah vardı.
"Artık yeter," dedi.
Karan bir adım öne çıktı.
"Senin burada ne işin var?"
Selin gözlerini Lina'ya çevirdi.
"Çünkü Lina'nın gerçek annesini artık saklayamam."
Lina'nın dudakları aralandı.
"Kim?"
Selin'in gözleri doldu.
"Senin gerçek annen benim."
Lina başını iki yana salladı.
"Yalan..."
Selin yavaşça silahını yere bıraktı.
"Keşke yalan olsaydı."
Sonra Karan'a döndü.
"Ve Karan... senin gerçek anneni de tanıyorum."
Karan'ın yüzü gerildi.
"Kim?"
Selin gözlerini Barış'a çevirdi.
"Senin annen, yıllardır yanında duran kadın."
Barış şaşkınlıkla geriye çekildi.
"Ne?"
Selin son cümlesini söyledi:
"Karan'ın gerçek annesi... Aylin."
02.27 — BÖLÜMÜN SONU
Karan olduğu yerde dondu.
Lina'nın gözlerinden yaşlar akıyordu.
Barış ise Selin'e inanmak istemiyordu.
"Sen delirmişsin!"
Selin başını salladı.
"Hayır. Bu kez doğruyu söylüyorum."
Karan yavaşça Aylin'in adını söyledi:
"Aylin..."
Tam o sırada Emir içeri girdi.
Elinde bir dosya vardı.
"Karan, bir dakika. Dışarıdaki adamı yakalayamadım ama arabasında bunu buldum."
Dosyayı Karan'a uzattı.
Karan ilk sayfayı açtı.
Bir DNA raporu.
BİYOLOJİK ANNE: AYLİN YILMAZ
BİYOLOJİK BABA: BARİŞ DEMİR
Karan'ın gözleri büyüdü.
Barış olduğu yerde kaldı.
Lina'nın elindeki fotoğraf yere düştü.
Karan başını kaldırıp Barış'a baktı.
"Sen..."
Barış'ın dudakları titredi.
"Bu mümkün değil."
Tam o sırada Karan'ın telefonu çaldı.
Ekranda bilinmeyen numara yazıyordu.
Karan açtı.
Karşıdan tanıdık bir ses geldi.
"Dosyaya baktın mı oğlum?"
Karan'ın nefesi kesildi.
"Rauf..."
Adam güldü.
"Şimdi anladın mı? Ben seni yıllardır neden kendi oğlum gibi büyüttüm?"
Karan'ın sesi buz gibiydi.
"Sen benim babam değilsin."
Rauf'un cevabı bütün odayı susturdu:
"Haklısın. Çünkü senin gerçek baban, şu an yanında duran adam değil."
Telefon kapandı.
Karan yavaşça başını kaldırdı.
Salondaki herkese baktı.
Ve kapının arkasından bir erkek sesi duyuldu:
"Çünkü Karan'ın gerçek babası benim."
22. BÖLÜM SONU.