13. BÖLÜM — KAYIP İKİZ

SENİ SEVMEK GÜNAHTI
Bir aşk, bin sır, iki yaralı kalp...
13. BÖLÜM — KAYIP İKİZ
SAAT 05.24 — BOĞAZ KIYISI
Lina, karşısındaki kişiye bakıyordu.
Az önce duydukları kulaklarında yankılanıyordu.
"Ben senin gerçek ikizinim… ve adım Elif."
Lina'nın gözleri dolmuştu.
Lina: Sen… Elif misin?
Karşısındaki kişi başındaki kapüşonu yavaşça indirdi.
Kısa, koyu renk saçları vardı. Yüz hatları yumuşaktı. Yakından bakıldığında Lina'yla arasındaki benzerlik daha da belirgindi. Aynı gözler, aynı burun, aynı gülüş…
Lina birkaç adım geri çekildi.
Elif: Korkma. Sana zarar vermeyeceğim.
Lina: Bütün bunlar bir oyun mu? Kaan olduğunu söyledin!
Elif: Kaan'ın kim olduğunu öğrenmek zorundaydın. Başka türlü benimle konuşmayacaktın.
Lina: Kaan nerede?
Elif gözlerini yere indirdi.
Elif: Kaan öldü.
Lina'nın boğazı düğümlendi.
Lina: Peki neden onun adını kullandın?
Elif: Çünkü herkes Kaan'ı arıyordu. Kimse Elif'i aramıyordu.
Lina'nın gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
Lina: Ben seni hiç tanımadım.
Elif: Ben seni tanıdım.
Lina: Nereden?
Elif çantasından küçük, eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta iki bebek yan yana yatıyordu. Birinin bileğinde beyaz bir hastane bilekliği vardı.
Elif fotoğrafı Lina'ya uzattı.
Elif: Bu fotoğraf benim elimde yıllardır duruyor. Her doğum günümde ona bakıp senin nasıl biri olduğunu hayal ettim.
Lina fotoğrafı aldı.
Lina: Neden hiç gelmedin?
Elif'in gözleri doldu.
Elif: Çünkü bana seni bulursam ikimizi de öldüreceklerini söylediler.
Lina'nın telefonu yeniden çaldı.
Karan arıyordu.
Elif ekrana baktı.
Elif: Açma.
Lina: Neden?
Elif: Çünkü Karan da bu hikâyenin bir parçası.
Lina telefonu açtı.
Lina: Karan?
Karan: Lina, beni dinle. Yanındaki kişiden uzaklaş. Şimdi yanına geliyorum.
Lina: O benim ikizim olduğunu söylüyor.
Telefondaki sessizlik uzadı.
Karan: Ne dedin?
Lina: Adı Elif.
Karan'ın sesi bir anda değişti.
Karan: Lina… Elif diye biri yok.
Lina şaşkınlıkla Elif'e baktı.
Lina: Ne demek yok?
Karan: Çünkü Elif'in doğumdan birkaç saat sonra öldüğünü gösteren kayıtları ben gördüm.
Elif acı bir gülümsemeyle başını salladı.
Elif: İşte bu yüzden seni bulmak zorundaydım.
Telefonun diğer ucundan Karan'ın sesi duyuldu.
Karan: Lina, sakın oradan ayrılma!
Ama Lina artık telefonu kapatmıştı.
Elif'e döndü.
Lina: Bana her şeyi anlatacaksın.
Elif: Anlatacağım. Ama önce annemizi bulmalıyız.
Lina: Hangi annemizi?
Elif'in gözleri doldu.
Elif: Aylin'i değil.
Bir an sustu.
Elif: Selin'i.
SAAT 06.10 — DEMİR HOLDİNG
Karan, ofisine girer girmez ceketini koltuğa fırlattı.
Emir bilgisayarın başındaydı.
Karan: Bana o kayıtları tekrar göster.
Emir: Hangilerini?
Karan: Lina'nın doğduğu geceye ait bütün kayıtları.
Emir ekrandaki dosyaları açtı.
Emir: Dört bebek kaydı var. Karan Demir, Kaan Demir, Lina Yılmaz ve Duru…
Karan: Elif nerede?
Emir başını kaldırdı.
Emir: Elif mi?
Karan: Lina'nın ikizi olduğunu söyleyen bir kadın var. Adı Elif.
Emir birkaç saniye düşündü.
Emir: Bir dakika…
Başka bir dosyayı açtı.
Emir: Burada bir kayıt var. Doğum gecesinde beşinci bir bebek kaydedilmiş.
Karan ekrana yaklaştı.
Karan: Beşinci mi?
Emir: Evet. Ama kayıt birkaç saat sonra silinmiş.
Karan: İsmi?
Emir ekrana baktı.
Emir: Elif Arslan.
Karan'ın yüzü gerildi.
Karan: Arslan mı?
Emir: Evet. Ama bu dosyanın altında başka bir isim daha var.
Karan: Kim?
Emir yavaşça cevap verdi.
Emir: Selin Arslan.
Karan masanın kenarına tutundu.
Karan: Selin'in beş çocuğu mu vardı?
Emir: Bilmiyorum. Ama burada başka bir şey daha var.
Emir belgeyi büyüttü.
Emir: Elif'in ölüm kaydı imzalanmış. Fakat ölüm saatinden sonra aynı hastanede başka bir kimlikle taburcu edilmiş.
Karan'ın gözleri kısıldı.
Karan: Yani Elif ölmedi.
Emir: Hayır. Birileri onun öldüğünü göstermek istemiş.
Karan telefonunu çıkardı.
Karan: Barış'ı bul.
Emir: Zaten burada.
Kapı açıldı.
Barış içeri girdi.
Barış: Beni mi aradın?
Karan ona döndü.
Karan: Elif Arslan'ı tanıyor musun?
Barış'ın yüzü bir anda bembeyaz oldu.
Barış: Nereden duydun o ismi?
Karan ayağa kalktı.
Karan: Demek tanıyorsun.
Barış cevap vermedi.
Karan: Barış, bana bak. Elif kim?
Barış yutkundu.
Barış: Selin'in kızı.
Karan: Lina'nın ikizi mi?
Barış gözlerini kaçırdı.
Barış: Evet.
Karan bir adım yaklaştı.
Karan: Bunu ne zamandır biliyorsun?
Barış: Yıllardır.
Karan'ın yüzündeki öfke büyüdü.
Karan: YILLARDIR MI?
Barış sessiz kaldı.
Karan: Sen benim en yakın arkadaşım olduğunu söyledin. Her gün yanımda oturdun. Lina'nın hayatı mahvolurken sustun!
Barış: Ben de tehdit edildim!
Karan: Kim tarafından?
Barış gözlerini Karan'a çevirdi.
Barış: Senin baban tarafından.
Karan'ın yumrukları sıkıldı.
Karan: Hangi babam?
Barış cevap vermeden önce uzun bir sessizlik oldu.
Barış: İkisi tarafından da.
SAAT 07.00 — YILMAZ EVİ
Lina eve döndüğünde Aylin mutfakta oturuyordu.
Önünde soğumuş bir kahve vardı.
Lina kapıda durdu.
Aylin: Lina…
Lina: Elif'i tanıyor musun?
Aylin'in elindeki fincan yere düştü.
Kırılan porselen parçaları mutfağa dağıldı.
Aylin ayağa kalktı.
Aylin: Onu nerede gördün?
Lina'nın gözleri doldu.
Lina: Demek tanıyorsun.
Aylin cevap veremedi.
Lina: Benim ikizimmiş. Doğru mu?
Aylin yavaşça başını eğdi.
Lina: Neden bana söylemedin?
Aylin: Çünkü seni korumaya çalıştım.
Lina acı acı güldü.
Lina: Herkes aynı şeyi söylüyor! Beni korumak için annemi benden sakladınız, kardeşimi benden sakladınız, gerçek ailemi benden sakladınız!
Aylin: Lina, ne olur…
Lina: Hayır! Bu kez konuşacağım. Sen benim annemdin. Ben sana inandım. Öldüğünü sandım. Sonra yaşadığını öğrendim. Şimdi de başka bir kızın benim ikizim olduğunu öğreniyorum.
Aylin'in gözleri doldu.
Aylin: Senin doğduğun gece Selin iki kız çocuğu dünyaya getirdi. Biri sendin, diğeri Elif.
Lina: Peki neden ayrıldık?
Aylin sandalyesine oturdu.
Aylin: Çünkü o gece hastanede birileri bebeklerin kimliklerini değiştirdi. Selin'in çocuklarından birini alıp başka bir aileye verdiler. Diğerini ise öldü gösterdiler.
Lina: Kim yaptı?
Aylin başını kaldırdı.
Aylin: Vedat.
Lina'nın gözleri büyüdü.
Lina: Hangi Vedat?
Aylin sustu.
Lina: İki tane Vedat var. Hangisi?
Aylin ellerini yüzüne kapattı.
Aylin: İkisi de.
Lina birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedi.
Lina: İkisi de mi?
Aylin: Biri planı yaptı. Diğeri uyguladı.
Lina: Peki sen?
Aylin ağlamaya başladı.
Aylin: Ben de sustum.
Lina başını iki yana salladı.
Lina: Beni affetmemi bekleme.
Aylin ayağa kalktı ama Lina çoktan kapıya yönelmişti.
Aylin: Lina! Nereye gidiyorsun?
Lina arkasına bile bakmadı.
Lina: Gerçek annemi bulmaya.
SAAT 09.30 — SELİN'İN EVİ
Selin, kapının çalmasıyla irkildi.
Kapıyı açtığında karşısında Lina'yı gördü.
Selin: Lina?
Lina içeri girdi.
Lina: Elif nerede?
Selin'in yüzü değişti.
Selin: Onu gördün mü?
Lina: Bana artık hiçbir şey saklama.
Selin kapıyı kapattı.
Selin: Elif benim kızımdı. Senin de ikizindi.
Lina: Peki neden beni aramadı?
Selin gözlerini yere indirdi.
Selin: Çünkü onu yıllarca başka bir isimle büyüttüler.
Lina: Hangi isimle?
Selin cevap vermedi.
Lina: Söyle!
Selin'in dudakları titredi.
Selin: Duru.
Lina'nın yüzündeki ifade dondu.
Lina: Ne?
Selin: Elif, yıllarca Duru olarak yaşadı.
Lina birkaç adım geri çekildi.
Lina: Duru benim ikizim mi?
Selin: Biyolojik olarak hayır. Ama onun da bu hikâyede yeri var. Duru, Elif'in kimliğiyle büyütüldü. Sonra gerçek Elif ortaya çıkınca her şey daha da karıştı.
Lina başını tuttu.
Lina: Bir dakika… Az önce tanıştığım kişi Elif'ti. Peki Duru kim?
Selin gözlerini kapattı.
Selin: Duru, Aylin'in kızı.
Lina: Ama Aylin bunu kabul etmiyor!
Selin: Çünkü Duru'nun gerçek babasını biliyor.
Lina: Kim?
Selin'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
Selin: Cem Demir.
Lina'nın yüzü bembeyaz oldu.
Lina: Karan'ın amcası mı?
Selin başını salladı.
Selin: Evet.
Lina pencereye doğru yürüdü.
Lina: Peki Elif neden Kaan adını kullandı?
Selin bir süre sessiz kaldı.
Sonra çok alçak bir sesle konuştu.
Selin: Çünkü Kaan, Elif'in sevdiği kişiydi.
Lina: Kaan öldü dediler.
Selin: Öyle sanıyorduk.
Selin çantasından küçük bir anahtar çıkardı.
Selin: Ama ölümünden önce Elif'e bir şey bıraktı.
Anahtarı Lina'ya uzattı.
Selin: Bunu bulursan, doğduğun geceyi kimin değiştirdiğini öğrenirsin.
SAAT 11.15 — ESKİ DEPO
Karan ve Emir, Selin'in verdiği adresi takip ederek eski bir depoya geldiler.
Depo yıllardır kullanılmıyor gibiydi.
Kapının üzerinde paslanmış bir kilit vardı.
Emir kapıyı zorlayarak açtı.
İçeride eski kutular, dosyalar ve fotoğraflar vardı.
Karan etrafa bakındı.
Karan: Burada ne arıyoruz?
Emir: Barış'ın söylediğine göre, Kaan'ın bütün kayıtları burada saklanmış.
Karan bir kutuyu açtı.
İçinde eski fotoğraflar vardı.
Bir fotoğrafta genç Vedat, Selin ve Cem yan yana duruyordu.
Başka bir fotoğrafta ise Karan'ın çocukluk hâli vardı.
Karan fotoğrafın arkasını çevirdi.
"Karan hiçbir zaman gerçek babasını tanımayacak."
Karan'ın yüzü gerildi.
Karan: Emir…
Emir: Ne oldu?
Karan fotoğrafı ona uzattı.
Emir yazıyı okudu.
Emir: Bu ne demek?
Karan cevap vermedi.
Kutunun dibinde küçük bir kaset buldu.
Üzerinde tek bir isim yazıyordu:
AYLİN — 2005
Emir eski kasetçaları bulup kaseti yerleştirdi.
Önce parazit sesi geldi.
Sonra Aylin'in sesi duyuldu.
"Vedat, bunu yapamazsın. Karan senin oğlun değilse bile ona bunu söyleyemezsin."
Ardından bir erkek sesi…
"Karan benim oğlum. Ama bunu öğrenirse Kaan'ın başına gelenleri de öğrenir."
Aylin ağlıyordu.
"Peki ya Lina? O bu işin neresinde?"
Erkek cevap verdi:
"Lina, Karan'ın hayatına girmemeliydi."
Karan'ın nefesi kesildi.
Kaset devam etti.
"Çünkü Lina, Kaan'ın kızı."
Karan gözlerini kapattı.
Karan: Hayır…
Emir kaseti durdurdu.
Emir: Karan, bu doğru olmayabilir. Kayıt değiştirilmiş olabilir.
Karan başını kaldırdı.
Karan: Lina'nın babası Kaan mı?
Emir cevap veremedi.
Karan depodaki kutuları tek tek yere indirmeye başladı.
Karan: DNA testi yapılacak. Herkesin. Bu kez kimse bana yalan söyleyemeyecek.
Tam o sırada arkasından bir ses geldi.
???: DNA testi hiçbir şeyi değiştirmez.
Karan hızla döndü.
Kapıda Cem Demir duruyordu.
Karan: Sen…
Cem: Merhaba yeğenim.
Karan: Burada ne işin var?
Cem içeri girdi.
Cem: Çünkü aradığın cevapların hepsi bende.
Karan: Lina'nın babası kim?
Cem hafifçe gülümsedi.
Cem: Lina'nın babası Kaan değil.
Karan derin bir nefes aldı.
Cem: Ama Kaan'ın ölümünden sorumlu kişi, senin çok yakından tanıdığın biri.
Karan: Kim?
Cem gözlerini Karan'a dikti.
Cem: Emir.
Karan yavaşça Emir'e döndü.
Emir'in yüzü bembeyazdı.
Karan: Cem, bunu kanıtla.
Cem cebinden bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta genç Emir, hastane koridorunda Vedat'la birlikte duruyordu.
Tarihi, Lina'nın doğduğu geceydi.
Karan fotoğrafı eline aldı.
Karan: Emir… Bu ne?
Emir'in gözleri doldu.
Emir: Karan, sana anlatacaktım.
Karan: Ne anlatacaktın?
Emir başını eğdi.
Emir: O gece hastanede ben de vardım.
SAAT 14.40 — DEMİR KÖŞKÜ
Duru, odasında aynanın karşısında oturuyordu.
Elinde eski bir mektup vardı.
Mektubun üzerinde şu yazıyordu:
"Kızım Elif'e…"
Duru mektubu açtı.
İlk satırda Aylin'in el yazısı vardı.
"Seni doğurduğum gün, hayatımın en büyük hatasını yaptım. Seni koruyacağımı sanırken başka bir çocuğun hayatını değiştirdim. Bir gün gerçek ortaya çıkarsa, Lina'ya kızma. Çünkü bu hikâyede suçlu olan çocuklar değil, onları birbirinden ayıran yetişkinler."
Duru mektubu göğsüne bastırdı.
Kapı açıldı.
Barış içeri girdi.
Barış: Hâlâ bunu mu okuyorsun?
Duru başını kaldırdı.
Duru: Elif'i bulmuşlar.
Barış'ın yüzü ciddileşti.
Barış: Lina mı?
Duru: Evet.
Barış: O zaman plan değişti.
Duru ayağa kalktı.
Duru: Artık plan yok, Barış. Her şey ortaya çıkacak.
Barış: Sen hiçbir şey anlamıyorsun.
Duru: Ben artık annemin kim olduğunu biliyorum. Kendi hayatımın nasıl çalındığını biliyorum. Daha neyi saklayacağız?
Barış ona yaklaştı.
Barış: Kaan'ın ölümünü.
Duru'nun gözleri doldu.
Duru: Kaan'ı sen öldürmedin mi?
Barış'ın yüzü bir anda değişti.
Barış: Dikkatli konuş.
Duru bir adım geri çekildi.
Duru: Demek doğru.
Barış cevap vermedi.
Duru'nun elindeki mektup yere düştü.
Duru: Sen Kaan'ı öldürdün…
Barış sertçe konuştu.
Barış: Onu ben öldürmedim!
Duru: O zaman kim?
Barış kapıya baktı.
Sonra Duru'ya yaklaştı ve fısıldadı:
Barış: Karan'ın babası.
SAAT 19.20 — LİNA'NIN EVİ
Lina odasında oturuyordu.
Elindeki anahtarı masaya koymuş, Selin'in söylediklerini düşünüyordu.
Telefonuna bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numara:
"Elif'e güvenme. O senin ikizin değil."
Lina mesajı tekrar okudu.
Hemen ardından ikinci mesaj geldi.
"Selin sana yine yalan söyledi."
Lina cevap yazdı.
Lina: Kimsin?
Mesaj birkaç saniye sonra geldi.
"Seni doğduğun gece kucağına alan kişi."
Lina'nın elleri titredi.
Lina: Sen kimsin?
Bu kez gelen mesaj yalnızca üç kelimeydi:
"Ben senin babanım."
Lina telefonu elinden düşürdü.
Tam o sırada kapı çaldı.
Lina aşağı indi.
Kapıyı açtığında karşısında Karan vardı.
Yüzü yorgundu. Gözlerinin altında mor halkalar vardı.
Karan: Konuşmamız gerekiyor.
Lina: Şimdi mi?
Karan: Evet.
Lina kapıyı açtı.
Karan içeri girdi.
Lina: Ne oldu?
Karan bir süre sustu.
Sonra cebinden küçük bir DNA raporu çıkardı.
Karan: Test sonuçları geldi.
Lina'nın kalbi hızlandı.
Lina: Ne testi?
Karan: Benimle senin arandaki biyolojik bağ testi.
Lina rapora baktı ama açmaya cesaret edemedi.
Lina: Sonuç?
Karan gözlerini ondan ayırmadı.
Karan: Ben senin baban değilim, Lina.
Lina derin bir nefes aldı.
Bir yandan rahatlamıştı, bir yandan da içindeki boşluk daha da büyümüştü.
Lina: Peki gerçek babam kim?
Karan raporun ikinci sayfasını uzattı.
Karan: Testte bir eşleşme daha çıktı.
Lina kâğıdı eline aldı.
İsmi okudu.
Gözleri büyüdü.
Lina: Bu… imkânsız.
Karan başını salladı.
Karan: Ben de öyle düşündüm.
Raporda yazan isim:
BARİŞ ARSLAN.
Lina'nın dudakları titredi.
Lina: Barış mı benim babam?
Karan cevap veremeden kapı yeniden çaldı.
İkisi de kapıya döndü.
Karan silahını belinden çıkardı ve Lina'yı arkasına aldı.
Kapıyı açtığında karşılarında Aylin vardı.
Ama yalnız değildi.
Yanında Selin duruyordu.
Selin'in elinde eski bir dosya vardı.
Selin: Lina, o rapor yanlış.
Lina şaşkınlıkla annesine baktı.
Lina: Ne?
Selin dosyayı masaya bıraktı.
Selin: Barış senin baban değil.
Karan: O zaman kim?
Selin gözlerini Karan'a çevirdi.
Selin: Lina'nın gerçek babası…
Tam o sırada evin ışıkları söndü.
Bir cam kırılma sesi duyuldu.
Karan Lina'yı kendine çekti.
Karan'ın telefonu titredi.
Bilinmeyen numaradan bir mesaj gelmişti:
"Gerçeği öğrenmek istiyorsan Selin'i sustur. Çünkü birazdan söyleyeceği isim, bütün Demir ailesini yok edecek."
Karan başını kaldırdı.
Karan'ın arkasında bir gölge belirdi.
Bir silah sesi duyuldu.
PAT!
Lina çığlık attı.
Lina: KARAN!
Karan yere yığıldı.
Selin'in elindeki dosya kanlı zemine düştü.
Aylin ağlayarak bağırdı:
Aylin: HAYIR! YİNE AYNI ŞEY OLUYOR!
Karan gözlerini güçlükle açtı.
Lina dizlerinin üzerine çökmüş, ellerini Karan'ın göğsüne bastırıyordu.
Lina: Gözlerini kapatma! Karan, bana bak!
Karan zorla konuştu.
Karan: Lina… dosyayı al…
Lina: Sus! Ambulans geliyor!
Karan: Dosyayı… aç…
Lina titreyen elleriyle dosyayı aldı.
İlk sayfada bir doğum kaydı vardı.
İkinci sayfada bir fotoğraf.
Üçüncü sayfada ise Lina'nın gerçek babasının adı yazıyordu.
Lina ismi okudu.
Dizlerinin bağı çözüldü.
Lina: Hayır…
Aylin ağlayarak ona yaklaştı.
Aylin: Lina, ne yazıyor?
Lina gözlerini kaldırdı.
Lina: Benim babam…
Bir an sustu.
Sonra fısıldadı:
"CEM DEMİR."
13. BÖLÜM SONU