19. BÖLÜM — BABAM DEDİĞİM ADAM

SAAT 01.22 — DEMİR KONAĞI
Salondaki herkes Barış'a bakıyordu.
Karan'ın yüzünde öfke, şaşkınlık ve hayal kırıklığı vardı.
— Bir daha söyle.
Barış başını kaldırdı.
— Ben senin babanım, Karan.
Karan birkaç adım geriledi.
— Sen benim en yakın arkadaşımsın.
Barış acı bir şekilde gülümsedi.
— Biliyorum.
— Yıllardır yanımdaydın. Her sırrımı biliyordun. Her düşmanımı tanıyordun. Ben sana kardeşim gibi güvendim!
Barış'ın gözleri doldu.
— Çünkü seni korumak istedim.
Karan öfkeyle masaya vurdu.
— Beni korumak mı? Kimliğimi benden saklayarak mı?
Barış cevap vermedi.
Karan yeniden konuştu:
— Peki annem kim?
Barış gözlerini Nermin'e çevirdi.
— Nermin seni doğurdu. Ama seni büyüten kadın başka biriydi.
Nermin ağlayarak araya girdi.
— Barış, yeter!
Karan ona döndü.
— Sen de sus! Hepiniz susun!
Lina, Karan'ın yanına yaklaştı.
— Karan…
Karan ona baktı. Gözleri dolmuştu ama ağlamıyordu.
— Ben artık kimseye güvenemiyorum, Lina.
Lina elini uzattı.
— Bana güvenebilirsin.
Karan bir süre onun eline baktı.
Sonra elini tuttu.
SAAT 01.48 — DEMİR KONAĞI, ÇALIŞMA ODASI
Barış, Karan'ın karşısında oturuyordu.
Karan kapıyı kilitlemişti.
— Şimdi baştan anlatacaksın.
Barış derin bir nefes aldı.
— Nermin seni doğurduğunda ben henüz çok küçüktüm. Ailemizin bütün dengesi değişmişti. Vedat, Demir Holding'in mirasını ele geçirmek istiyordu. Senin doğumundan sonra bir plan yaptı.
— Nasıl bir plan?
— Senin kimliğini değiştirmek, seni başka bir aileye vermek ve gerçek varisi ortadan kaldırmak.
Karan kaşlarını çattı.
— Peki ben nasıl senin oğlun oldum?
Barış başını eğdi.
— Çünkü ben de o gece doğdum.
Karan dondu.
— Ne?
— Benim doğum kaydım yıllar önce silindi. Beni başka bir aileye verdiler. Sonra Vedat beni buldu ve senin hayatına soktu.
Karan'ın sesi titredi.
— Yani sen benim babam değil, kardeşim misin?
Barış gözlerini kaldırdı.
— Hayır. Ben senin biyolojik babanım. Ama bunu kanıtlayan kayıtların hepsi değiştirildi.
Karan sandalyesinden kalktı.
— DNA testi yaptıracağız.
Barış başını salladı.
— Yaptır.
Karan kapıya yöneldi.
Barış arkasından seslendi:
— Karan!
Karan durdu.
— Bir şeyi daha bilmelisin.
— Ne?
Barış'ın sesi kısıldı.
— Senin doğduğun gece Nermin yalnız değildi. Yanında bir kadın daha vardı. O kadın, senin gerçek babanın kim olduğunu biliyor.
— Kim?
Barış gözlerini kapattı.
— Aylin.
SAAT 02.15 — LİNA'NIN ODASI
Lina yatağın kenarında oturuyordu.
Telefonunda eski fotoğraflara bakıyordu. Aylin'le çocukluk fotoğrafları…
Küçükken ona sarıldığı, doğum gününde pasta kestiği, saçlarını taradığı anlar…
Bir fotoğrafın arkasında yazan tarih dikkatini çekti.
17.06.2004
Lina fotoğrafı çevirdi.
Arkasında Aylin'in el yazısıyla şu cümle vardı:
"Benim küçük kızım. Seni kimseye vermeyeceğim."
Lina'nın gözleri doldu.
Kapı hafifçe çaldı.
— Girebilir miyim?
Karan'dı.
Lina fotoğrafı yatağın üzerine bıraktı.
— Gel.
Karan yanına oturdu.
Bir süre konuşmadılar.
Sonunda Lina sordu:
— Gerçekten Barış'ın oğlu musun?
Karan başını salladı.
— Bilmiyorum.
— Peki bunu öğrenmek istiyor musun?
Karan ona döndü.
— Artık her şeyi öğrenmek istiyorum.
Lina başını omzuna yasladı.
— Ben de.
Karan elini Lina'nın saçlarına götürdü.
— Sana bir şey olmasından korkuyorum.
Lina hafifçe gülümsedi.
— Ben de seni kaybetmekten korkuyorum.
Karan gözlerini kapattı.
— Beni kaybetmeyeceksin.
Lina başını kaldırdı.
İkisi bir süre birbirlerine baktılar.
Ama tam o sırada Karan'ın telefonu çaldı.
Arayan: Aylin.
Karan açtı.
— Söyle.
Aylin'in sesi ağlamaklıydı.
— Karan, Lina'yı yanından uzaklaştır.
Karan doğruldu.
— Neden?
Aylin fısıldadı:
— Çünkü bu gece onun gerçek babası gelecek.
SAAT 09.10 — DEMİR HOLDİNG
Emir, şirketin özel arşivinde çalışıyordu.
Bir gece önce bulduğu kayıtları yeniden inceliyordu.
Bilgisayar ekranında eski bir hastane videosu açıldı.
Görüntüde koridorda yürüyen üç kişi vardı:
Vedat.
Aylin.
Ve yüzü kameraya dönük olmayan bir adam.
Emir görüntüyü büyüttü.
Adamın elindeki dosyada bir isim görünüyordu.
CEM DEMİR.
Emir videoyu durdurdu.
Arkasından bir ses duyuldu.
— Onu aramayı bırak.
Emir hızla döndü.
Kapıda Duru duruyordu.
— Senin burada ne işin var?
Duru içeri girdi.
— Karan'ın gerçek babasını bulmaya çalışıyorsun, değil mi?
Emir başını salladı.
— Evet. Sen bir şey biliyor musun?
Duru masaya yaklaştı.
— Biliyorum.
Emir bekledi.
Duru derin bir nefes aldı.
— Cem Demir yıllar önce öldü.
Emir şaşırdı.
— Ama Cem'i gördük!
— Gördüğünüz adam Cem değildi.
Emir'in gözleri büyüdü.
— Yine mi ikiz?
Duru başını salladı.
— Hayır. Bu kez ikiz değil.
— O zaman kim?
Duru fısıldadı:
— Cem'in oğlu.
SAAT 11.35 — ESKİ YILMAZ EVİ
Aylin, mutfak masasının üzerine eski belgeleri dizmişti.
Kapı açıldı.
İçeri Selin girdi.
— Beni çağırmışsın.
Aylin başını kaldırdı.
— Artık saklayamayız.
Selin sandalyeye oturdu.
— Neyi?
Aylin bir belgeyi önüne koydu.
— Karan'ın gerçek babasını.
Selin belgeye baktı.
Yüzü değişti.
— Bu belge nereden çıktı?
— Hastanenin eski arşivinden.
Selin ayağa kalktı.
— Bunu kimse görmemeli!
Aylin de ayağa kalktı.
— Neden? Çünkü Karan gerçekleri öğrenirse senin yıllardır kurduğun düzen bozulacak mı?
Selin öfkeyle cevap verdi.
— Ben sadece çocukları korumaya çalıştım!
Aylin acı acı güldü.
— Çocukları mı? Sen onları birbirine düşürdün!
Selin masaya eğildi.
— Peki sen ne yaptın? Lina'ya yıllarca gerçek annesinin kim olduğunu söylemedin!
Aylin'in gözleri doldu.
— Çünkü onu kaybetmek istemedim.
Selin bir süre sustu.
Sonra alçak sesle konuştu:
— O zaman Lina'ya söyle. Karan'ın gerçek babasıyla ilgili en önemli şeyi.
Aylin başını kaldırdı.
— Ne?
Selin'in cevabı tek kelimeydi:
— Mert.
SAAT 13.20 — DEMİR KONAĞI
Mert bahçede tek başına oturuyordu.
Karan yanına geldi.
— Konuşmamız gerekiyor.
Mert başını kaldırdı.
— Yine mi ben?
— Senin kim olduğunu öğrenmek istiyorum.
Mert gülümsedi.
— Ben de.
Karan karşısına oturdu.
— Selin senin annen mi?
Mert omuz silkti.
— Bilmiyorum.
— Barış seni tanıyor. Selin seni tanıyor. Nermin senin hakkında konuşuyor. Herkes bir şey biliyor ama sen hiçbir şey bilmiyorsun.
Mert gözlerini yere indirdi.
— Çünkü bana kimse gerçeği anlatmadı.
Karan bir süre sessiz kaldı.
Sonra sordu:
— Neden bana oğlum dedin?
Mert gözlerini kaldırdı.
— Çünkü bana öyle söylememi istediler.
— Kim?
Mert cebinden bir telefon çıkardı.
Ekranda eski bir ses kaydı vardı.
— Bunu dinle.
Karan kaydı açtı.
Önce parazit sesi duyuldu.
Ardından bir erkek sesi:
"Mert, Karan'ın karşısına çıkacaksın. Ona oğlu olduğunu söyleyeceksin. Sana inanmasa bile bunu yapacaksın. Çünkü gerçek ortaya çıkarsa ikiniz de yok olursunuz."
Karan'ın yüzü gerildi.
— Bu ses kimin?
Mert gözlerini kapattı.
— Vedat'ın.
SAAT 16.40 — HASTANE
Vedat gözlerini açtı.
Yanında Emir vardı.
— Uyandın mı?
Vedat başını çevirdi.
— Karan nerede?
— Konağa gitti.
Vedat zorla doğrulmaya çalıştı.
— Onu buraya getir.
Emir öne eğildi.
— Önce bana bir şey söyleyeceksin.
Vedat gözlerini ona çevirdi.
— Ne?
— Gerçek Kaan kim?
Vedat'ın yüzü değişti.
— Kaan…
— Evet. Karan'ın kayıp kardeşi.
Vedat derin bir nefes aldı.
— Kaan ölmedi.
Emir'in gözleri büyüdü.
— O zaman nerede?
Vedat cevap vermedi.
Emir öfkelendi.
— Yeter artık! Herkes aynı şeyi söylüyor. Biriniz ölü diyor, diğeriniz yaşıyor diyor!
Vedat yavaşça konuştu.
— Çünkü Kaan'ın kim olduğunu kimse bilmiyor.
— Ne demek?
Vedat gözlerini kapattı.
— Kaan, yıllardır kendisini Kaan sanan bir adamın arkasında saklanıyor.
Emir'in telefonu çaldı.
Arayan: Barış.
Emir açtı.
Barış'ın sesi telaşlıydı.
— Emir, konağa gel. Hemen!
— Ne oldu?
— Kaan geldi.
Emir dondu.
— Karan'ın kardeşi mi?
Barış'ın cevabı geldi:
— Hayır. Bu kez gerçek Kaan.
SAAT 19.05 — DEMİR KONAĞI
Konağın kapısı açıldı.
İçeri uzun boylu, siyah giyimli bir adam girdi.
Karan salonda ayakta duruyordu.
Adam doğrudan ona baktı.
— Kardeşim.
Karan birkaç saniye konuşamadı.
— Kaan?
Adam başını salladı.
— Evet.
Barış arkasında duruyordu.
Duru merdivenlerden indi.
— Bu gerçekten Kaan mı?
Adam ona baktı.
— Sen hâlâ kendini Elif sanıyorsun, değil mi?
Duru'nun yüzü bembeyaz oldu.
Karan bir adım öne çıktı.
— Ne istiyorsun?
Kaan cebinden bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta iki erkek bebek vardı.
Birinin altında Karan, diğerinin altında Kaan yazıyordu.
— Benimle gelmeni istiyorum.
— Nereye?
— Gerçek babamızı görmeye.
Karan'ın sesi sertleşti.
— Babamız kim?
Kaan gözlerini ona dikti.
— Barış değil. Vedat değil. Cem değil.
Karan'ın sabrı tükendi.
— O zaman kim?
Kaan yavaşça Lina'ya baktı.
— Lina'nın gerçek babası.
Salondaki herkes dondu.
Lina ayağa kalktı.
— Benim babam mı?
Kaan başını salladı.
— Evet. Ama sana yıllardır baba olduğunu söyleyen adam değil.
Karan, Lina'nın yanına geçti.
— O adam nerede?
Kaan'ın cevabı gecenin sessizliğinde yankılandı:
— Yan odada.
Herkes aynı anda kapıya döndü.
Çalışma odasının kapısı yavaşça açıldı.
İçeriden bir adam çıktı.
Lina onu görünce nefes alamadı.
Çünkü karşısındaki kişi…
Yıllardır öldüğünü sandığı, kendisini büyüten babasıydı.
Lina'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Baba?..
Adam başını kaldırdı.
— Kızım…
Karan bir adım öne çıktı.
— Sen kimsin?
Adam cebinden eski bir kimlik çıkardı.
— Benim adım Cem Demir.
Barış'ın yüzü değişti.
Kaan ise gülümsedi.
— Sonunda ailemiz tamamlandı.
Cem, Karan'a baktı.
— Hayır oğlum. Aileniz daha tamamlanmadı.
Sonra Lina'ya döndü.
— Çünkü Lina'nın gerçek babası ben değilim.
Lina'nın dizlerinin bağı çözüldü.
Cem son cümlesini söyledi:
— Lina'nın gerçek babası, Karan'ın öz kardeşi Kaan.
Karan'ın gözleri büyüdü.
Kaan'ın yüzündeki gülümseme silindi.
Ve tam o sırada Nermin çığlık attı:
— YALAN SÖYLÜYOR! KAAN'IN HİÇBİR ZAMAN ÇOCUĞU OLMADI!
BÖLÜM SONU.