20. BÖLÜM — KANIMDAKİ YALAN

SAAT 19.42 — DEMİR KONAĞI
Nermin'in çığlığı bütün salonda yankılandı.
— YALAN SÖYLÜYOR! KAAN'IN HİÇBİR ZAMAN ÇOCUĞU OLMADI!
Herkes ona döndü.
Kaan sakin bir şekilde Nermin'e baktı.
— Beni benden iyi tanıdığını mı sanıyorsun?
Nermin'in elleri titriyordu.
— Senin ne olduğunu biliyorum!
Kaan hafifçe gülümsedi.
— O zaman söyle. Ben kimim?
Nermin cevap vermedi.
Karan araya girdi.
— Yeter! Artık herkes konuşacak. Önce şu soruya cevap verin: Lina'nın babası kim?
Cem başını iki yana salladı.
— Ben değilim.
Kaan da konuştu:
— Ben de değilim.
Lina'nın gözleri doldu.
— O zaman neden herkes benim babam olduğunu iddia ediyor?
Kaan ona yaklaştı.
— Çünkü senin kim olduğunu bilmeni istemiyorlar.
Lina geri çekildi.
— Benden uzak dur!
Karan hemen Lina'nın yanına geçti.
— Ona yaklaşma.
Kaan, Karan'a baktı.
— Kardeşim, hâlâ herkesi kurtarabileceğini mi sanıyorsun?
Karan'ın sesi sertleşti.
— Benim kardeşim olup olmadığını bile bilmiyorum.
Kaan başını eğdi.
— Yakında öğreneceksin.
SAAT 20.15 — DEMİR KONAĞI, MUTFAK
Aylin, mutfakta tek başına ağlıyordu.
Duru içeri girdi.
— Anne…
Aylin başını kaldırdı.
Duru'nun bu kelimeyi söylemesi onu şaşırtmıştı.
— Bana hâlâ anne diyebiliyor musun?
Duru gözlerini sildi.
— Seni ben büyüdüğümden beri annem biliyorum. Gerçekler ne olursa olsun bunu değiştiremezler.
Aylin ona sarıldı.
Duru bir süre sonra geri çekildi.
— Ama bana bir şey söylemen gerekiyor.
— Sor.
— Lina'nın babası kim?
Aylin gözlerini kapattı.
— Bunu sana söyleyemem.
Duru öfkelendi.
— Neden? Yine mi sır?
Aylin çekmeceden küçük bir kutu çıkardı.
Kutunun içinde iki bebek bilekliği vardı.
Birinde LİNA, diğerinde DURU yazıyordu.
Duru bileklikleri eline aldı.
— Bunlar ne?
Aylin ağlayarak konuştu.
— O gece iki kız doğdu. Ama hastaneden çıkan çocukların kimlikleri değiştirildi.
Duru şaşkınlıkla sordu:
— Peki ben hangisiyim?
Aylin cevap verdi:
— Sen, Duru olarak büyütülen çocuksun. Ama doğduğunda sana verilen isim Elif değildi.
Duru'nun gözleri büyüdü.
— O zaman gerçek adım ne?
Aylin fısıldadı:
— Defne.
SAAT 21.03 — DEMİR HOLDİNG
Emir, Barış'ın ofisine girdi.
Barış masasının başında oturuyordu.
— Karan'ın yanındaki adam gerçekten Kaan mı?
Barış başını kaldırdı.
— Evet.
— Nereden biliyorsun?
Barış çekmeceden eski bir kimlik çıkardı.
— Çünkü onu yıllar önce ben hastaneden çıkardım.
Emir'in yüzü değişti.
— Sen mi?
— Evet.
— Peki neden kimseye söylemedin?
Barış ayağa kalktı.
— Çünkü Kaan o gece ölmesi gereken çocuktu.
Emir geriye çekildi.
— Ne demek ölmesi gereken?
Barış gözlerini kaçırdı.
— Vedat, Kaan'ın yaşamasını istemiyordu. Kaan'ı ortadan kaldırmak için bir plan yaptı. Ben de onu kurtardım.
Emir bir süre sustu.
Sonra sordu:
— Peki Kaan neden şimdi geri döndü?
Barış cevap vermeden telefonunu aldı.
Ekranda bir mesaj vardı.
"Karan gerçeği öğrenmeden Lina'yı ortadan kaldır."
Emir mesajı gördü.
— Bu kimden geldi?
Barış telefonu kapattı.
— Bunu öğrenmek istemezsin.
SAAT 21.47 — DEMİR KONAĞI, BAHÇE
Lina bahçede oturuyordu.
Karan yanına geldi.
— Burada olduğunu tahmin ettim.
Lina başını kaldırdı.
— Biraz yalnız kalmak istiyorum.
Karan karşısına oturdu.
— Tamam.
Bir süre sessiz kaldılar.
Lina sonunda konuştu:
— Karan, sence biz normal bir hayat yaşayabilecek miyiz?
Karan hafifçe gülümsedi.
— Normal hayatın nasıl olduğunu unuttum.
Lina da istemsizce gülümsedi.
— Ben de.
Karan ona baktı.
— Ama bir gün her şey bitecek.
Lina başını salladı.
— Ya bitmezse?
Karan elini uzattı.
— O zaman birlikte savaşırız.
Lina elini onun eline bıraktı.
— Bana yalan söylemeyeceksin, değil mi?
Karan gözlerini kaçırmadan cevap verdi:
— Sana asla.
Tam o sırada Lina'nın telefonu çaldı.
Arayan: Melis.
Lina açtı.
— Alo?
Melis ağlamaklı konuşuyordu.
— Lina, neredesin?
— Ne oldu?
— Eve geldim. Kapının önünde bir zarf vardı. Üzerinde senin adın yazıyor.
— Açtın mı?
— Evet.
Lina ayağa kalktı.
— İçinde ne var?
Melis'in sesi titredi.
— Senin çocukluk fotoğrafın… Bir de mektup.
— Ne yazıyor?
Melis bir süre sustu.
Sonra fısıldadı:
— "Lina, gerçek babanın kim olduğunu öğrenmek istiyorsan Karan'dan uzak dur."
Telefon kapandı.
SAAT 22.16 — ESKİ DEPO
Karan, Emir'le birlikte eski depoya geldi.
Onları buraya çağıran kişi, Vedat'ın yıllardır yanında çalışan eski bir adamdı.
Adam karanlıkta bekliyordu.
Karan öne çıktı.
— Bizi neden çağırdın?
Adam cebinden bir dosya çıkardı.
— Çünkü yıllardır sakladığım bir gerçek var.
Karan dosyayı aldı.
İlk sayfada kendi fotoğrafı vardı.
İkinci sayfada Lina'nın.
Üçüncü sayfada ise Barış'ın.
Adam konuştu:
— Bu üç kişinin doğum kayıtları değiştirildi. Ama asıl değiştirilen kişi Barış değil.
Emir sordu:
— Kim?
Adam gözlerini Karan'a dikti.
— Karan.
Karan dosyayı açtı.
İçinde DNA sonuçları vardı.
KARAN DEMİR — BİYOLOJİK ANNE: AYLİN YILMAZ.
Karan'ın yüzü değişti.
— Bu imkânsız.
Adam başını salladı.
— Nermin seni doğurmadı. O gece doğan başka bir bebeği senin yerine verdiler.
Karan'ın sesi titredi.
— Peki benim gerçek babam kim?
Adam cevap vermeden önce arkasındaki kapıya baktı.
— Bunu sana söyleyecek kişi burada.
Kapı açıldı.
İçeri Selin girdi.
Karan şaşkınlıkla ona baktı.
— Senin burada ne işin var?
Selin dosyaya baktı.
— Çünkü artık gerçekleri saklayamayız.
Karan sertçe konuştu.
— Konuş!
Selin derin bir nefes aldı.
— Aylin senin biyolojik annen olabilir. Ama baban…
Bir süre sustu.
— Baban, yıllardır yanında olan adam.
Karan'ın aklına Barış geldi.
SAAT 23.05 — DEMİR KONAĞI
Mert, çalışma odasında eski bir kaseti buldu.
Kasetin üzerinde şu yazıyordu:
"17 HAZİRAN — SON İTİRAF"
Kaseti oynattı.
Önce Aylin'in sesi duyuldu.
"Eğer bir gün bu kaydı dinliyorsanız, artık saklayacak hiçbir şeyim kalmamış demektir. Karan benim oğlum değil. Ben onu doğurmadım. Ama Lina'yı doğurdum."
Mert'in gözleri büyüdü.
Kayıt devam etti.
"O gece altı çocuk vardı. Herkes beş çocuğu aradı. Altıncı çocuk ise kimliğini hiç öğrenemedi. Çünkü onu büyüten kişi, kendi çocuğu olmadığını biliyordu."
Mert kaseti durdurdu.
Kapının arkasında biri vardı.
— Dinlememen gereken şeyleri dinliyorsun.
Mert arkasını döndü.
Karşısında Cem duruyordu.
— Sen kimsin?
Cem gülümsedi.
— Ben senin gerçek babanım.
Mert'in elindeki kaset yere düştü.
SAAT 23.48 — DEMİR KONAĞI, SALON
Karan konağa döndüğünde herkes salondaydı.
Barış ayakta duruyordu.
Karan doğrudan ona yaklaştı.
— Benim babam sen misin?
Barış'ın yüzü değişti.
— Nereden duydun?
— Cevap ver!
Barış gözlerini kapattı.
— Hayır, Karan.
Karan şaşkınlıkla geriledi.
— Ne?
— Ben senin baban değilim.
— O zaman neden bana öyle söyledin?
Barış'ın gözleri doldu.
— Çünkü seni gerçek babandan korumaya çalıştım.
Karan'ın sesi yükseldi.
— GERÇEK BABAM KİM?
Barış yavaşça Lina'ya baktı.
— Onu Lina'nın da tanıdığını düşünüyorum.
Lina'nın yüzü bembeyaz oldu.
— Ben mi?
Barış başını salladı.
— Evet.
Karan Lina'nın yanına geçti.
— Ne demek bu?
Barış cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta Lina'nın çocukluk hâli, yanında ise genç bir adam vardı.
Lina fotoğrafı görünce dondu.
— Bu…
Karan sordu:
— Tanıyor musun?
Lina'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Bu adam… Benim çocukken babam diye bildiğim adam.
Barış başını salladı.
— İşte gerçek burada başlıyor.
SAAT 00.31 — KONAĞIN ÖNÜ
Bir araba konağın önünde durdu.
İçinden yaşlı bir adam indi.
Kapıyı açan görevli onu görünce şaşkınlıkla geriye çekildi.
Adam salona girdi.
Karan onu görür görmez ayağa kalktı.
— Sen…
Adam hafifçe gülümsedi.
— Merhaba, oğlum.
Karan'ın sesi kısıldı.
— Sen yıllardır öldün.
Adam başını salladı.
— Herkes benim öldüğümü sandı.
Karan bir adım yaklaştı.
— Sen kimsin?
Adam cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta genç Aylin, küçük Karan ve bir erkek vardı.
Adam fotoğrafı masaya bıraktı.
— Ben Cem Demir'im.
Barış başını eğdi.
Selin gözlerini kapattı.
Aylin ise ağlamaya başladı.
Karan fotoğrafa baktı.
— O zaman yıllardır Cem olduğunu söyleyen adam kim?
Adam cevap verdi:
— Benim yerime geçen kardeşim.
Karan'ın gözleri büyüdü.
— Senin kardeşin mi var?
Cem başını salladı.
— Evet. Ve o kardeşin yıllardır bu ailenin içinde.
Tam o sırada salonun kapısı açıldı.
İçeri giren kişi herkesi şaşkına çevirdi.
Emir.
Karan ona döndü.
— Emir?
Cem gözlerini Emir'e dikti.
— Sonunda geldin, oğlum.
Emir'in yüzü bembeyaz oldu.
— Ne dedin sen?
Cem yavaşça gülümsedi.
— Ben senin gerçek babanım.
Karan, Emir ve Lina birbirlerine baktılar.
Ama Cem son bir cümle daha söyledi:
— Ve Karan… Emir senin kardeşin değil.
Karan'ın nefesi kesildi.
Cem, Lina'ya döndü.
— Lina ise…
Tam devam edecekken dışarıdan bir silah sesi duyuldu.
Işıklar söndü.
Bir çığlık yükseldi.
Işıklar yeniden yandığında Lina ortada yoktu.
Karan bağırdı:
— LİNA!
Yerde yalnızca Lina'nın telefonu vardı.
Ekranında tek bir mesaj açıktı:
"Lina'yı istiyorsan, gerçek anneni getir. Yalnız geleceksin."
BÖLÜM SONU.