21. BÖLÜM — GERÇEK ANNENİ GETİR

03.12 — DEMİR KONAĞI
Silah sesinden sonra konağın bütün ışıkları sönmüştü.
Karan, karanlığın içinde birkaç saniye boyunca olduğu yerde kaldı. Gözleri Lina'yı arıyordu. Birkaç dakika önce yanı başında olan kadın şimdi yoktu.
"Lina!"
Cevap gelmedi.
"LINAAA!"
Emir telefonunun ışığını açarak merdivenlere doğru koştu.
"Karan! Burada kimse yok!"
Karan yerdeki kırık cam parçalarının arasından Lina'nın telefonunu buldu. Ekranı çatlamıştı. Telefonun yanında küçük, beyaz bir kâğıt duruyordu.
Kâğıdı eline aldı.
Lina'yı istiyorsan, gerçek anneni getir. Yalnız geleceksin.
Karan'ın çenesi kasıldı.
Emir kâğıda baktı.
"Gerçek annen mi? İki Nermin'den hangisini kastediyorlar?"
Karan cevap vermedi.
"İkisini de götürmemizi istiyor olabilirler."
"Hayır."
"Neden?"
Karan kâğıdı avucunda buruşturdu.
"Çünkü bu insanlar annemi değil, benim ne bildiğimi öğrenmek istiyor."
Emir kaşlarını çattı.
"Ne biliyorsun?"
Karan gözlerini kaldırdı.
"Hiçbir şey. Bütün hayatım boyunca bana anlatılanların yalan olduğunu biliyorum sadece."
03.35 — LİNA'NIN BİLİNMEYEN YERİ
Lina gözlerini yavaşça açtı.
Başının arkasında şiddetli bir ağrı vardı. Elleri sandalyenin arkasından bağlanmıştı. Etraf karanlıktı. Penceresiz, soğuk bir odadaydı.
"Kim var orada?"
Sessizlik...
"Sesimi duyan yok mu?"
Kapının kilidi döndü.
İçeri siyah paltolu bir adam girdi. Yüzünde maske vardı. Elinde küçük bir şişe su tutuyordu.
Lina başını kaldırdı.
"Beni neden buraya getirdiniz?"
Adam cevap vermedi. Suyu masanın üzerine bıraktı.
"Karan'ı mı istiyorsunuz? Onunla ne derdiniz varsa benimle değil, onunla konuşun!"
Adam ilk kez konuştu.
"Sen hâlâ hiçbir şey anlamadın, değil mi?"
Lina'nın kalbi hızlandı.
"Neyi anlamadım?"
Adam masaya bir dosya bıraktı.
"Senin doğduğun gece altı bebek vardı. Ama altısının da hayatı çalındı."
Lina dosyaya baktı.
"Yine mi aynı saçmalıklar? Herkes başka bir şey söylüyor!"
Adam yaklaştı.
"Çünkü herkes sana gerçeğin yalnızca kendi işine gelen kısmını anlatıyor."
Lina gözlerini adamdan ayırmadı.
"Sen kimsin?"
Adam bir süre sustu.
Sonra eğilip kulağına fısıldadı:
"Annenin yıllardır sakladığı kişiyim."
Lina'nın gözleri doldu.
"Aylin mi?"
Adam başını hafifçe yana çevirdi.
"Hayır. Selin."
04.10 — DEMİR KONAĞI, SALON
Karan salonda iki Nermin'in karşısında duruyordu.
İki kadın da birbirine benziyordu. Aynı gözler, aynı yüz hatları, aynı ses tonu...
Ama biri diğerinden daha sakindi.
Karan masaya Lina'nın kaçırıldığına dair notu bıraktı.
"Hanginiz benim gerçek annem?"
Kadınlardan biri hemen konuştu.
"Benim, oğlum."
Diğeri sertçe güldü.
"Yine mi aynı yalan? Sen onun annesi değilsin."
Karan masaya yumruğunu vurdu.
"YETER!"
İki kadın da sustu.
"Biriniz bana yıllardır annem olduğunu söylüyor. Diğeriniz de aynı şeyi söylüyor. Ama ikinizden biri bile bana doğduğum gece ne olduğunu anlatamıyor!"
İlk Nermin gözlerini sildi.
"Vedat bizi tehdit etti. Seni korumaya çalıştım."
Diğer kadın başını salladı.
"Yalan söylüyor. Seni benden aldılar."
Karan ikisine de baktı.
"DNA testi yaptırdım. Sonuçlar değiştirildi. Hastane kayıtları değiştirildi. Fotoğraflar değiştirildi. Artık hiçbirinize inanmıyorum."
Tam o sırada Aylin salona girdi.
"Karan..."
Karan ona döndü.
"Sen biliyor musun?"
Aylin'in yüzü soldu.
"Neyi?"
"Gerçek annemin hangisi olduğunu."
Aylin gözlerini kaçırdı.
Karan bir adım yaklaştı.
"Bir kez olsun bana yalan söyleme."
Aylin'in dudakları titredi.
"İkisi de seni doğurmadı."
Salon buz kesti.
Emir şaşkınlıkla Aylin'e baktı.
"Ne diyorsun sen?"
Aylin gözyaşlarını tutamadı.
"Ben de doğurmadım."
Karan'ın yüzündeki ifade değişti.
"Öyleyse ben kimin çocuğuyum?"
Aylin cevap vermedi.
Karan sesini yükseltti.
"BENİM ANNEM KİM?"
Aylin sonunda başını kaldırdı.
"Onu arıyorsan... önce Lina'yı bulmalısın."
05.02 — ESKİ DEPO
Lina, masanın üzerindeki dosyayı açmayı başarmıştı.
İçinden altı ayrı doğum belgesi çıktı.
Her belgede farklı isimler, farklı anneler ve farklı saatler yazıyordu.
Birinci belge: 02.17
İkinci belge: 02.19
Üçüncü belge: 02.23
Dördüncü belge: 02.27
Beşinci belge: 02.31
Altıncı belge: 02.34
Lina'nın gözleri beşinci belgedeki isme takıldı.
LİNA YILMAZ — 02.31
Ama belgenin altındaki anne adı kazınmıştı.
Lina parmağını kâğıdın üzerinde gezdirdi.
"Benim annem kim?"
Kapının arkasından bir ses geldi.
"Onu öğrenmek istiyorsan Karan'ın gerçek annesini bulmalısın."
Lina başını kaldırdı.
"Yeter artık! Her şey Karan'a bağlanmak zorunda mı?"
Adam kapıyı açtı.
"Çünkü Karan'ın doğduğu gece senin kaderin de değişti."
Lina gözlerini kıstı.
"Ne demek bu?"
Adam dosyadan bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta genç bir kadın, kucağında yeni doğmuş bir bebek tutuyordu. Kadının yanında ise genç bir adam vardı.
Lina fotoğrafa dikkatle baktı.
Kadını tanıyordu.
"Bu... Aylin."
Adam başını salladı.
"Evet."
Lina'nın parmakları titredi.
"Peki yanındaki adam?"
Adam fotoğrafı biraz daha yaklaştırdı.
Lina'nın nefesi kesildi.
Fotoğraftaki adam Karan'ın gençlik fotoğraflarına inanılmaz derecede benziyordu.
"Bu kim?"
Adam cevap verdi:
"Karan'ın gerçek babası."
06.20 — KARAN'IN ARABASI
Karan direksiyon başında oturuyordu. Emir yan koltuktaydı.
"Notta yalnız gelmen yazıyor. Bu tuzak olabilir."
"Umurumda değil."
"Ya seni de kaçırırlarsa?"
Karan gözlerini yoldan ayırmadı.
"Benim hayatım zaten yıllardır başkalarının elinde."
Emir telefonunu kontrol etti.
"Bir dakika. Sana bir şey göstereceğim."
Telefonu Karan'a uzattı.
"Bu görüntü dün gece konağın güvenlik kameralarından alınmış."
Karan videoyu açtı.
Görüntüde Lina'nın kaçırıldığı sırada konağın arka kapısından bir kişi çıkıyordu.
Yüzü görünmüyordu.
Ama bileğindeki saat netti.
Karan videoyu durdurdu.
"Yaklaştır."
Emir görüntüyü büyüttü.
Karan'ın gözleri kısıldı.
Bu saat Barış'ın yıllardır kullandığı saatti.
"Barış..."
Emir başını salladı.
"Ben de aynı şeyi düşündüm."
Karan telefonu geri verdi.
"Onu bul."
"Ya o değilse?"
Karan soğuk bir sesle cevap verdi:
"Oysa Lina'nın nerede olduğunu biliyordur."
08.45 — DEMİR KONAĞI
Barış konağa geldiğinde herkes salondaydı.
Karan onu görür görmez üzerine yürüdü.
"LINА NEREDE?"
Barış şaşkınlıkla baktı.
"Ne?"
Karan yakasından tuttu.
"Yeter artık! Bu oyunu bitir!"
Barış onun ellerini tuttu.
"Beni dinle."
"Senin yüzünden kayıp!"
"Ben kaçırmadım."
Emir araya girdi.
"Arka kapıdaki görüntülerde senin saatin var."
Barış'ın yüzü değişti.
Sonra yavaşça kolundaki saate baktı.
"Bu saat bende değil."
Karan'ın kaşları çatıldı.
"Ne demek?"
Barış saatini çıkardı ve masaya koydu.
"Bu saat benim değil. Aynısı."
Emir saate yaklaştı.
Arkasındaki küçük yazıyı gördü.
B.D. — 1998
Emir fısıldadı:
"Barış Demir..."
Barış başını kaldırdı.
"Benim adımın baş harfleri. Ama bu saat bana ait değil."
Karan sertçe sordu:
"Kimdeydi?"
Barış bir süre sustu.
Sonra salondaki iki Nermin'e baktı.
"Birinizde."
İki kadın da aynı anda ayağa kalktı.
"Ne saçmalıyorsun?"
Barış cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta iki Nermin, genç Barış ve bir bebek vardı.
Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu:
“Bu çocuğu büyüten kadın, onun annesi değildir.”
Karan fotoğrafı eline aldı.
"Bu bebek kim?"
Barış gözlerini Karan'a dikti.
"Sen."
11.30 — LİNA VE YABANCI
Lina'nın elleri hâlâ bağlıydı.
Adam yeniden odaya girdi.
"Birazdan seni buradan çıkaracağız."
Lina ona öfkeyle baktı.
"Beni Karan'a götür."
Adam güldü.
"Karan seni bulmak için kendi annesini arıyor."
Lina'nın gözleri doldu.
"Onun annesiyle benim ne ilgim var?"
Adam masanın üzerine başka bir fotoğraf bıraktı.
Bu kez fotoğrafta üç kişi vardı: Aylin, Selin ve genç bir adam.
Lina adamın yüzüne baktı.
"Bu adam..."
"Tanıdın mı?"
Lina yavaşça başını salladı.
"Karan'a benziyor."
Adam başını eğdi.
"Çünkü Karan'a benzemiyor. Karan ona benziyor."
Lina'nın boğazı düğümlendi.
"Kim bu adam?"
Adam maskesini çıkarmadı.
"Senin gerçek babanla Karan'ın gerçek babası aynı kişi değil. Ama ikisinin de hayatını mahveden adam aynı."
Lina gözlerini kapattı.
"Kim?"
Adam kapıya yöneldi.
Tam çıkarken durdu.
"Barış."
Lina şaşkınlıkla ona baktı.
"Barış mı?"
Adam son sözünü söyledi:
"Barış bütün bu yıllar boyunca sizi korumadı Lina. Sizi birbirinize düşürmek için yaşattı."
Kapı kapandı.
Lina ilk kez ağlamaya başladı.
14.05 — DEMİR KONAĞI, KÜTÜPHANE
Karan, Barış'ın önüne geçti.
"Her şeyi anlat."
Barış derin bir nefes aldı.
"1998'de hastanede altı bebek doğdu. Ama o gece yalnızca bebeklerin kimlikleri değişmedi. Bazı yetişkinlerin kimlikleri de değiştirildi."
"Devam et."
"İki Nermin'den biri gerçekten Nermin'di. Diğeri ise onun yerine geçen kadındı. Fakat ikisi de senin hayatında anne rolünü oynadı."
Karan gözlerini kıstı.
"Gerçek Nermin hangisi?"
Barış cevap vermedi.
"Barış!"
"Gerçek Nermin yıllardır öldü sanılıyor."
Karan'ın yüzü dondu.
"Öldü mü?"
Barış başını salladı.
"Hayır. Yaşıyor."
Emir araya girdi.
"Nerede?"
Barış gözlerini Karan'a dikti.
"Onu Lina'nın kaçırıldığı yerde göreceksin."
Karan bir adım yaklaştı.
"Ne demek istiyorsun?"
Barış'ın sesi titredi.
"Bu gece sana verilen mesajdaki gerçek annen... iki kadından hiçbiri değil."
Karan'ın gözleri büyüdü.
"Öyleyse kim?"
Barış cevap vermek üzereyken telefonuna mesaj geldi.
Ekrana baktı.
Yüzündeki kan çekildi.
Karan telefonu elinden aldı.
Mesajda tek bir fotoğraf vardı.
Lina, bir sandalyeye bağlı şekilde oturuyordu.
Fotoğrafın altında şu yazıyordu:
“Karan, anneni getirme. Artık babanı istiyoruz.”
Karan'ın telefonu elinden düştü.
"BABAMI MI?"
Barış gözlerini kapattı.
"Hayır..."
Karan ona döndü.
"Ne hayır?"
Barış'ın dudaklarından güçlükle şu sözler çıktı:
"Onlar senin babanı istemiyor Karan."
Bir an sustu.
"Onlar, senin baban olduğunu sandığın adamı istiyor."
23.58 — SON MESAJ
Karan arabasına bindi. Emir yanında, Barış ise arka koltuktaydı.
Telefonuna bilinmeyen bir numaradan arama geldi.
Karan hemen açtı.
"NEREDESİNİZ?"
Karşı taraftan yaşlı bir erkek sesi duyuldu.
"Sonunda oğlum..."
Karan'ın gözleri büyüdü.
"Sen kimsin?"
"Yıllardır aradığın kişi."
Karan'ın eli direksiyonda sıkıldı.
"Adını söyle!"
Adam hafifçe güldü.
"Ben senin babanım."
Karan nefesini tuttu.
"Vedat mı?"
Adamın sesi sertleşti.
"Vedat öldü."
Karan'ın gözleri doldu.
"Öyleyse kimsin?"
Adam son cümlesini söyledi:
"Ben, seni doğduğun gece annenden alan adamım."
Telefon kapandı.
Aynı anda Emir'in telefonuna bir konum gönderildi.
Emir ekrana baktı.
"Karan..."
"Ne oldu?"
Emir yutkundu.
"Konum Lina'nın olduğu yeri gösteriyor."
Karan gaza bastı.
Ama konumun altında bir not daha vardı:
“Yalnız gel. Yanında Barış varsa Lina'yı bir daha göremezsin.”
Karan dikiz aynasından Barış'a baktı.
Barış'ın gözleri dolmuştu.
"Ne oldu?" diye sordu Karan.
Barış başını öne eğdi.
"Çünkü o adam... benim de babam."
21. BÖLÜM SONU.