13.Bölüm

Maria, İsabella ismini duyduğundan beri huzursuzdu. Alex, Lord Wilhelm'in yazdıklarını okuduğunda yüzünde garip bir ifade vardı.Yüzündeki ifade hüzün ve pişmanlıktan çok uzaktı. Alex, Maria'ya baktığında, bir şeylerin ters gideceğini hissetti ve defterde yazılanları incelemesi için Suzanne ve Rose' a verdi.

Maria:

-Yani hepimiz bir köle yüzünden mi buradayız?

Rose yorgunluğunda verdiği büyük bir huysuzluk ve sinirle:

-Köle olması ona yapılanları meşrulaştırmıyor. Basit bir köle sadece işinde gücünde olan bir köle! Kolayca görmezden gelinebilirdi. Onun nesi size bu kadar battı anlamıyorum. Kız zaten her şeyini kaybetmiş! Offf ben odama çıkıyorum. Geri kalanıyla yarın ilgileneceğiz.

Suzanne:

-Evet, böylesi daha iyi bu gün çok yorucuydu.

Maria büyük bir öfke ile Rose'un önüne geçtiğinde Rose hiç istifini bozmadan hayaletin içinden geçerek odasına çıkan merdivenlere doğru yöneldiğinde Maria öfke ile bağırdı:

Maria:

-Orada dur! Genç bayan,Bana istediğini söyleyip öylece gidemezsin!

Alex araya girerek herkesi sakinleştirmeye çalışıyordu.

Alex:

-Şimdi bunun sırası de-

Alex tam sözünü bile bitiremeden Maria onu geri püskürttü.

Rose'un etrafında yeşil bir ışık parlamaya başladı. Gözleri yemyeşil bir ışık saçıyordu ve Rose yerden yükseliyordu.

- Maria, hiçliğe gömülmeyi bu kadar çok arzulayan başka bir ruh görmemiştim. Seni hemen burada yok edebilirdim ama İsabella'nın sizin hakkında karar vermesi daha doğru olacaktır. Şimdi tekrar söylemeyeceğim, defol ve beni rahat bırak.

Maria aniden ortadan kaybolduğunda Ailedeki herkes şaşkın bir şekilde Rose'a bakıyordu. Suzanne telaşla:

-Rose iyi misin? Beni duyuyor musun? Benim annen!

Rose derin bir nefes alarak:

- Evet, seni duyuyorum. Bilincim yerinde, iyi değilim yorgunum, Evet, annem olduğunu biliyorum. Bu kadar dramatik olma lütfen. Ahhhh şimdi, ben, uyuyacağım. Kıyamet kopmadığı sürece beni uyandırmayın.

Alex kekeleyerek :

-E-evet, T-tamam

Dediğinde Rose süzülerek odasına gitti.

Amber şaşkınlıktan konuşamıyordu bile. Kendini toparladığında :

-Ablama ne oldu?

Suzanne, Amber'ı sakinleştirerek:

-Sen onu ilk defa bu halde gördüğün için şaşırmış olmalısın korkmana gerek yok.

Alex:

-Ablan sadece uykusuz ve yorgun olmaktan pek hoşlanmıyor. Hadi bizde bir an önce uyuyalım.

Herkes odalarına dağıldı. Günün yorgunluğu ve ortaya çıkan onca şey...

Alex ve Suzanne pijamalarını giyip yatağa yattıklarında ikisine de uyku tutmamıştı. Alex, Suzanne 'ye dönerek :

-Lord Wilhelm kendini çok çaresiz hissetmiş olmalı.

Suzanne derin bir iç çekti, bir şeyler ona yanlış geliyordu:

-Evet ama yinede bir şeyler yapabilirdi. Belki de bu şekilde... Ahh gerçekten bilmiyorum. O kızı bulduğumuzda neler olacak acaba... Beni bunlardan daha çok endişelendiren şeyler var. Rose, o daha 16 yaşında, onun yaşındakiler arkadaş edinmeli çevresi olmalı. O sürekli hayaletlerle mi uğraşacak.

Alex gülümseyerek:

-Ben daha çok hayaletler için üzülüyorum. O sinirlendiğinde olanları gördün değil mi? Bence bunun üstesinden gelebilir. Kendi önceliklerini belirleyebiliyor.
(Rose'un taklit ederek) "kıyamet kopmadığı sürece beni uyandırmayın. " Hahaha

Suzanne:

-Haklısın. Hahahah! O gerçekten inanılmazdı. Maria'nın nasıl kaçtığını gördün mü? Bence daha fazlasını hak ediyor. Yaptıkları için zerre kadar pişmanlığı yok! Ne kadar utanmaz bir kadın! Kızı da ondan farklı değil.

Alex:

-Maria ve Julia'nın neden burada olduğu az çok belli ama Daniel neden burada? Isabelle de pek bir alakası yok. 14-15 yaşlarında yurt dışına okumaya gitmiş.

Suzanne:

-Bilmiyorum. (Esneyerek) umarım İsabel'i bulduğumuzda her şey çözülür.

Alex:

-Umarım.