12.Bölüm

Rose kitap da yazanları okuduğunda gözler Marie'nin üzerindeydi. Rose merakla sordu:

-Maria, diğerlerini de çağırman gerek. Belki onlar da bir şeyler hatırlayabilir. Şu an hava karardı ve oldukça yorgunum. Yarın ilk iş mezar aramamız gerekecek. Ona göre herkes hazır olsun.

Maria merakla:

-Mezar mı?

Rose:

-Evet, bu evin bahçesindeki bir ağaca kendini asarak intihar eden bir köleye ait. Mezarı bulamasak da Hayaleti bulmaya çalışacağız. Mezarın nerede olduğuna dair bir ip ucumuz yok.

Suzanne:

-Bende evin bahçesinin neden bu kadar garip olduğunu düşünüyordum. Bitkiler sessiz, yas tutuyor gibiler. Bahçedeki otlar her ne kadar kendi halinde büyüselerde evin karşısında duran meyve ağacı hiçbir şeye tepki vermiyor. Sanki uzun süre önce ölmüş gibi ama bir şekilde ayakta durmaya çalışıyor. İçinde küçük bir dal filizlenmiş.

Rose:

-Yani, artık şaşırmıyorum. Bu evde normal olan çok az şey var. Ben yorgunum şimdi odama çıkıyorum. Yarın işleri halletmeye başlarız.

Alex pipo koleksiyonunu daha da yakından incelemek için vitrine yaklaştı. Beyaz fil dişinden yapılmış pipoyu eline aldığı sırada gümüş renkli bir anahtar yere düştü. Alex elindekini yerine koyarak anahtarı almak için eğildi. Diğerleri hala yapılacak şeyler hakkında tartışırken Alex anahtar ile açabileceği kilitleri arıyordu. Elbise dolabının yanında duran çalışma masasının sağ tarafındaki çekmece kilitliydi. Anahtarı deliğe sokup çevirdiğinde çekmecenin kilidi açıldı. Çekmecenin içinde siyah kapaklı orta boy bir defter vardı. Alex dikkatli bir şekilde defteri açtı. Bu defter Lord Wilhelm'e aitti.

Sonunda herkes yarın yapılacak işleri belirleyip dağılmaya karar verdiğinde Suzanne'nin gözleri Alex' ı aradı. Alex siyah kapaklı bir kitabı okuyordu.

Suzanne:

-Alex yeni bir şey mi buldun!

Alex:

-Evet, sanırım bu Wilhelm'in günlüğü. Bu evde olan bitenleri net bir şekilde anlatıyor. İlk başlarda iş, politika ve benzeri şeyler yazıyor ama son kısımlarda İsabella adındaki bir köle den bahsediyor.

Rose:

-Salona çıkalım. Orada daha rahat bir şekilde konuşabiliriz.

Hep birlikte salona çıktığında Alex salonun ortasındaki boşluğu kapattı. Herkes koltuklara oturdu. Alex elindeki kitabı okumaya başladı:

"Güzelliği tüm şeytanlar tarafından fark edilen temiz kalpli güler yüzlü kız. Hayatı boyunca huzuru sevgiyi arayan, kıskanç gözler arasında kaybolan kız. Bu hayat, aileni, çocukluğunu gençliğini senden aldı. Umarım gittiğin yerde huzur bulursun. İsabella sen kendinle birlikte insanlığı da astın o ağaca. Bunca zaman beraber yaşadığım, kendi ellerimle büyütüp beslediğim insanların ne kadar kötü olabileceğini gördüğümde insanlardan ve insanlıktan yana ümidim kalmadı. Seni ne kadar korumaya çalışsam o kadar dedikodular, eziyetler, ardı arkası kesilmeyen iftiralar buldu seni. Yine de seni bırakamazdım. Benim temiz kalpli küçük meleğim sen benim umudumu filizlendiren tek varlıktın. Bir de Daniel vardı. Daniel'in merhameti ve sevgisi senden sonra beni hayata bağlayan tek şey. Sen öldüğünde bile seni gözümün önünden ayırmak istemedim. Çalışma odamın karşısındaki ağacın altına sakladım seni. Hiç unutmayayım diye, unutmasınlar diye. Biliyorsun insanlar toprağa gömüldüğünde değil, unutulduğunda ölürler. Benim manevi kızım İsabella, hep böyle olmanı istedim ama olmadı. Bir baba olarak son görevimi yaptım. Umarım beni affedersin. Seni koruyamadım. "