10.Bölüm

Amber sinirle tek ayağını yere vurması ile çığlık atması bir olmuştu. Amber'ın bacağı tahtaların arasına sıkışmıştı. Amber acı içinde çırpındıkça tahtalar daha da canını acıtıyordu.

Alex, Suzanne ve Rose can havli ile tahtaları kırmaya çalışıyorlardı. Rose evin bodrum katına indi ve küçük bir keser alarak üst kata çıktı. Alex ve Suzanne ısrarla ve sinirle, Amber'a eğer hareket etmeye devam ederse daha çok yara alacağını ve canının daha çok acıyacağını anlatmaya çalışıyorlardı.

Rose :

-Amber! Hareket etmeyi kes ve kapa çeneni! Elimdeki keser çocuk oyuncağı değil! Zırlamayı kes, artık bebek değilsin.

Rose, sonunda Amber'ı sakinleştirmeyi başarmıştı. Derin bir nefes alıp verdiğinde :

-Tanrım! Sonunda biraz sessizlik.

Suzanne ve Alex tahtaların sivri taraflarını kırıyorlardı.

Alex bir süre etrafa bakındı. Elini alnına koyarak büyük bir hayal kırıklığı ile her aile bireyine tek tek bakarak:

-Sizi suçlamıyorum. Sanırım insanların arasında gereğinden de çok vakit geçirmişiz

Diyerek elindeki asayı çıkarttı, daire şeklinde salladığında üçük kıvılcımlar, Amber'ın etrafında yoğunlaşmıştığında ayağı tahtalardan kurtulmuştu.

Amber sakince koltuğa oturdu ve bir süredir sızlayan ayağında küçük sıyrıklar ve yara izleri vardı. Rose kardeşinin yanına gitti ve elini tuttu.

Rose:

-Stresini anlıyorum. Bu olanlar gerçekten çok fazla, bir anda cadı olduk, hayaletler geldi. Bunları kaldırmak çok zor. Her zaman gülsende içten içe hissettiğin duyguları örtbas ettiğini biliyorum. Bu gün ilk kez gerçekten ne hissettiğini gösterdin. Bu iyi bir şey ama kabul et bu biraz aşırıydı.

Amber:

-Evet, haklısın. Sanırım sizinle aramaya devam edemeyeceğim ayağım acıyor. Bir an için aşağıya düşeceğim sandım.

Rose :

-Kolay, kitap da teknik gerektirmeden istediğimi yapabileceğim yazıyordu. Denemiş olurum.

Dedi ve gözlerini kapatarak, yaraların iyileştiğini hayal ettiğinde Amber'ın yaraları iyileşmişti.

Amber sevinçle:

-Artık daha iyi hissediyorum. Teşekkür ederim, abla. Bu evin hiçbir yerinde asla zıplamayacağım ayağımın altı boştu. Her an ev çökebilirdi.

Rose:

-Eğer ayağının altı boşsa belki de bu evin içinde gizlenmiş bir kat daha olabilir mi?

Suzanne:

-Bakmaktan zarar gelmez.

Suzanne asası ile büyü yaparak küçük boşluğun biraz daha büyümesini sağladı. Aşağısı biraz karanlıkdı. Suzanne bir ışık topu oluşturarak etrafın aydınlanmadısını sağladı. Aşağısı ile yukarısı arasındaki yükseklik pek fazla değildi ama her ihtimale karşı temkinli bir şekilde aşağıya indiler. Evin bodrum katı ve salon katı arasında kalan bu katta saklanmış bir sürü tarihi eşyalar vardı. Suzanne ışığı daha da büyüterek etrafa yaydı bu sayede her şey daha net görünmeye başkadığında etrafı dikkatlice incelemeye başladılar. Amber 1600 'lü yıllardan kalma tozlu kıyafetlere ve takılara bakıyordu. Alex'in ise pipo ve içki koleksiyonu dikkatini çekmişti. Suzanne işlemeli mendillere bakakalmıştı. Nakışlardaki zarafet ve kumaşın yumuşaklığı oldukça cezbediciydi. Etraf biraz tozlu olsada bu yerde zaman durmuş gibiydi. Rose üzeri bez ile örtülmüş portrelere doğru ilerledi ve üzerlerinde örtülü olan bezleri teker teker indirdiğin de gördükleri karşısında donup kalmıştı.

Portreler o hayaletlere aitti.

-Hey şuraya bakın! Sanırım onların kim olduğunu bulmaya yaklaştık.

Herkes tabloların bulunduğu yere geldiğinde Rose cep telefonunu çıkarıp portreyi taradı ve tarayıcıda çıkan sonuçlar tüyler ürperticiydi.
-