Bölümler 31Şu an: YAKARIŞ
- 1 BİR ÇOCUĞUN VERDİĞİ SÖZ3.341 kelime
- 2 BEKLEYİŞ366 kelime
- 3 AYNI TOPRAKLAR729 kelime
- 4 ENDİŞE724 kelime
- 5 BAŞARAMADIM644 kelime
- 6 DAVET766 kelime
- 7 KANLI DÜĞÜN723 kelime
- 8 NEHİRİN ANLATIMI744 kelime
- 9 BUL BENİ643 kelime
- 10 GİTME569 kelime
- 11 BİTMESİN BU MASAL337 kelime
- 12 ÇARESİZİM454 kelime
- 13 KALP524 kelime
- 14 DÖNDÜN BONCUK254 kelime
- 15 UZUN BEKLEYİŞ196 kelime
- 16 AÇ GÖZLERİNİ505 kelime
- 17 YAŞASIN YETERKİ...447 kelime
- 18 KABUS GİBİ GERÇEK...1.106 kelime
- 19 ASLA GİTME511 kelime
- 20 YANINDAYIM150 kelime
- 21 İYİLEŞMEK ZAMAN ALIR822 kelime
- 22 KARA HABER850 kelime
- 23 PİŞMANLIK895 kelime
- 24 GÖREVDEN MEN EDİLDİN633 kelime
- 25 YAKARIŞ708 kelime · Okuduğun bölüm
- 26 STRES887 kelime
- 27 ENDİŞE760 kelime
- 28 KORKUYIRUM642 kelime
- 29 GÜLÜMSE226 kelime
- 30 BİR AKŞAM, BİR YÜZÜK1.379 kelime
- 31 ÇALMA LİSTESİ23 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Kuzey, Nehir'in omzuna hafifçe dokundu.
— Nehir... beni duyuyor musun?
Nehir'den hiçbir tepki gelmedi.
Kuzey'in endişesi gittikçe arttı.
— Nehir, gözlerini aç. Hadi...
Elini tuttu ama Nehir hâlâ baygındı.
Kuzey hemen telefonunu çıkardı ve Bora'yı aradı.
— Bora, hemen Nehir'in evine gel.
Karşı taraftaki ses telaşlandı.
— Ne oldu?
Kuzey gözlerini Nehir'den ayırmadan konuştu.
— Onu yerde baygın buldum. Başını da düşerken çarpmış.
Sesi titriyordu.
— İki gündür ulaşamıyordum... Neden telefonumu açmadı diye kızıyordum. Meğer...
Cümlesini tamamlayamadı.
Nehir'in elindeki evraka baktı.
— Bora, durum hiç iyi görünmüyor. Çabuk gel.
Telefonu kapattıktan sonra tekrar Nehir'in yanına çöktü.
— Ne olur uyan...
Kuzey onun elini iki avucunun arasına aldı.
— Ben buradayım, Nehir. Seni yalnız bırakmayacağım.Nehir hâlâ Kuzey'in yanında baygın yatıyordu.
Kuzey elini tutmaya devam ediyordu.
— Nehir...
Tam o sırada Nehir'in gözünün kenarından bir damla yaş süzüldü.
Kuzey bunu görünce hemen eğildi.
— Nehir? Beni duyuyor musun?
Nehir'in göz kapakları hafifçe aralandı.
Sanki Kuzey'i görmeye çalışıyordu.
Dudakları kıpırdadı ama sesi çıkmadı.
Sonra gözleri yeniden kapandı.
Kuzey'in endişesi daha da arttı.
— Nehir, lütfen...
Elini biraz daha sıkı tuttu.
— Dayan. Bora geliyor. Seni burada yalnız bırakmayacağım.
Nehir cevap vermedi.
Ama yanağından süzülen yaş, hâlâ ne kadar zorlandığını anlatıyordu.Nehir'in gözlerinden yaşlar süzülmeye devam ediyordu.
Göz kapakları yeniden hafifçe aralandı.
Kuzey hemen ona yaklaştı.
— Nehir? Buradayım.
Nehir'in dudakları güçlükle kıpırdadı.
Kısık, neredeyse duyulmayacak bir ses çıktı:
— Kuzey...
Kuzey'in gözleri doldu.
— Buradayım sevgilim. Yanındayım.
Nehir'in yanağından bir damla daha yaş süzüldü.
Gözleri yeniden kapandı.
Kuzey elini bırakmadan fısıldadı:
— Seni bırakmayacağım.— Kuzey...
Nehir'in o tek kelimesi Kuzey'in içini parçaladı.
— Buradayım... Buradayım Nehir.
Sesini sakin tutmaya çalışıyordu ama sesi titriyordu.
Nehir'in gözlerinden yaşlar süzülürken Kuzey ne yapacağını bilemez hâle geldi. Bir eliyle onun elini tutuyor, diğer eliyle telefonuna bakıyordu.
Bora hâlâ gelmemişti.
Kuzey tekrar Nehir'e döndü.
— Ne olur gözlerini aç...
Nehir cevap vermedi.
— Bana bak, sevgilim. Sadece bir kere daha gözlerini aç.
Kuzey'in gözleri doldu.
Elindeki evraka baktı, sonra yerdeki Nehir'e.
Her şey üst üste gelmişti.
Annesini kaybetmişti.
Kuzey'le yaşadığı şeyi yanlış anlamıştı.
Şimdi de yerde, elinde o resmi belgeyle baygın yatıyordu.
Kuzey ilk defa hiçbir şeyi kontrol edemediğini hissediyordu.
— Ben seni böyle bulmak istemiyordum...
Sesi kırıldı.
— Keşke o gün peşinden daha hızlı gelseydim. Keşke seni yalnız bırakmasaydım.
Nehir'in elini iki avucunun arasına aldı.
— Ne olur bana kız... Ne olur bağır... Ama böyle sessiz kalma.
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Ben senin susmana dayanamıyorum.
Nehir'den yine cevap gelmedi.
Kuzey başını eğdi.
— Lütfen uyan.
Bir süre öylece kaldı.
Sonra kapıya doğru baktı.
— Bora... Neredesin?
Sesindeki çaresizlik artık saklanamayacak kadar belirgindi.
Kuzey, Nehir'in elini bırakmadan beklemeye devam etti.
Hayatında ilk kez elinden hiçbir şey gelmiyordu.
Ve bu, onu her şeyden daha fazla korkutuyordu.Kuzey, Nehir'in başının altından elini çekti.
Bir an ne yaptığını anlayamadı.
Sonra avucuna baktı.
Elinde kan vardı.
Kuzey'in yüzündeki bütün renk çekildi.
— Nehir...
Hemen tekrar ona baktı.
— Nehir, gözlerini aç.
Ama Nehir cevap vermiyordu.
Kuzey'in nefesi hızlandı. Elindeki kana bakıp yeniden Nehir'e döndü.
— Hayır...
Sesi titredi.
— Lütfen...
Nehir hâlâ hareketsizdi.
Kuzey onun elini tuttu.
— Ne olur uyan.
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
Telefonuna tekrar uzandı ve yardımın gelmesini beklerken Nehir'in yanından ayrılmadı.
— Ben buradayım, Nehir. Seni bırakmıyorum.
Avucundaki kanı gördükçe çaresizliği daha da büyüyordu.
İlk kez ne yapacağını bilemiyordu.
Sadece Nehir'in gözlerini yeniden açmasını bekliyordu.Kapı hızla açıldı.
— Kuzey!
Bora içeri girdiğinde gördüğü manzara karşısında olduğu yerde kaldı.
Nehir yerdeydi.
Kuzey onu kucağına almış, bir eliyle başını destekliyordu. Nehir'in gözleri kapalıydı ve hâlâ kendine gelmemişti.
Diğer elinde ise buruşturulmuş bir evrak vardı. Parmakları kâğıdı öylesine sıkı tutuyordu ki Kuzey bile elinden alamamıştı.
Bora'nın bakışları Nehir'e kaydı.
— Nehir...
Kuzey başını kaldırdı.
Gözleri doluydu.
— İki gündür ulaşamıyordum. Eve geldiğimde onu böyle buldum.
Bora hemen yanlarına çöktü.
— Başını mı çarptı?
Kuzey başını salladı.
— Yere düşerken çarpmış olmalı. Elimi başının altına koyduğumda...
Kuzey cümlesini tamamlayamadı.
Bora onun kanlı eline baktı.
Sonra Nehir'in hâlâ sıkıca tuttuğu evraka.
— Bu ne?
Kuzey evraka baktı.
— Sağlık Bakanlığından gelmiş. Görevden uzaklaştırılmış... Hakkında soruşturma başlatılmış.
Bora'nın yüzü ciddileşti.
— Önce Nehir. Evrakı sonra düşünürüz.
Kuzey başını salladı.
Nehir'in yüzüne baktı.
— Ne olur uyan artık...
Bora onun omzuna dokundu.
— Kuzey, yardım gelene kadar yanında kal. Onu yalnız bırakma.
Kuzey, Nehir'in elini tuttu.
— Bırakmam.
Nehir hâlâ baygındı.
Ama parmaklarının arasındaki evrakı bırakmıyordu.
Bölüm etkileşimi
