DÖNDÜN BONCUK

“Kalbi yeniden atıyor.”

Kuzey bu cümleyi duyduğunda birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedi.

Sanki beynine ulaşması zaman almıştı.

Sonra dudakları titredi.

“Gerçekten mi?”

Bora başını salladı.

“Gerçekten.”

Kuzey gözlerini kapattı.

Ve o anda bütün gücü tükendi.

Duvara yaslandı, başını geriye bıraktı.

Az önce duyduğu o kelime yeniden zihninde yankılandı:

“Ölüm saati…”

Kuzey’in nefesi kesildi.

Gözlerinden yaşlar yeniden akmaya başladı.

“Ben…”

Cümlesini tamamlayamadı.

Ellerini yüzüne kapattı.

Omuzları sarsılıyordu.

“Bir an… onu kaybettiğimi sandım.”

Bora sessizce yanında durdu.

Kuzey başını kaldırdı.

“Bir an gerçekten yoktu.”

Sesi titriyordu.

“Kalbi durmuştu, Bora.”

Bir elini göğsüne götürdü.

“Ben burada nefes alıyordum ama sanki benim de kalbim durmuştu.”

Gözyaşlarını silmeye çalıştı ama yenileri geldi.

“Daha az önce kucağımdaydı.”

Başını eğdi.

“Bana masal anlattırdı.”

Acı bir gülümseme belirdi yüzünde.

“Sonu iyi bitsin dedi.”

Kuzey tekrar ağlamaya başladı.

“Ben ona söz verdim.”

Bora omzuna elini koydu.

Kuzey bu kez başını onun omzuna yasladı.

“Çok korktum…”

Bu iki kelime, Kuzey’in bütün direncini kırdı.

“Gerçekten çok korktum.”

Bora onu sessizce tuttu.

Kuzey çocuk gibi ağlıyordu artık.

“Ya bir daha sesini duymasaydım?”

Sesi kesildi.

“Ya bana bir daha ‘Kuzey’ demeseydi?”

Bora cevap vermedi.

Kuzey gözlerini kapattı.

“Ben buna hazır değilim.”

Bir süre sadece ağladı.

Sonra ameliyathanenin kapısına baktı.

“Ne olur…”

Sesi yumuşadı.

“Bir daha beni böyle korkutma, Boncuk.”

Gözlerinden bir damla yaş daha süzüldü.

“Senin kötü sonun olmayacak.”

Kuzey derin bir nefes aldı.

“Çünkü ben seni daha çok bekleyeceğim.”

Ve o an, Nehir’in kalbinin yeniden attığını bilmesine rağmen Kuzey’in elleri hâlâ titriyordu.

Çünkü insan bazen sevdiğini kaybetmenin eşiğinden döndüğünde, onu yeniden bulsa bile korkusu hemen gitmiyordu.