MÜHÜR kitap kapağı

30. bölüm / 31

BİR AKŞAM, BİR YÜZÜK

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 31Şu an: BİR AKŞAM, BİR YÜZÜK

Saat 19.12 | Nehir'in evi, İstanbul

NEHİR'İN GÖZÜNDEN

Salondaki koltuğa uzanmış, televizyonun karşısında ne izlediğimi bile bilmeden telefonumla uğraşıyordum. Saçlarımı gelişigüzel toplamış, üzerime de rahat bir eşofman geçirmiştim. Akşam için herhangi bir planım yoktu.
En azından ben öyle sanıyordum.
Telefonum sehpanın üzerinde titrediğinde ekranda beliren ismi görüp gülümsedim.
Kuzey.
— Efendim?
— Hazırlan.
Kaşlarımı çattım.
— Ne için?
— Yemeğe çıkıyoruz.
Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırıp ekrana baktım. Sanki karşımdaki adamın kim olduğunu unutmuşum gibi birkaç saniye öylece durdum.
— Nasıl yani?
— Nehir, Türkçe konuşuyorum. Yemeğe çıkıyoruz. Ben şimdi seni almaya geleceğim.
— Kuzey, saat yedi buçuk olmak üzere!
— Saat yedi on iki.
— Sen benim evime gelip saatimi mi kontrol ediyorsun?
Karşı taraftan hafif bir gülüş yükseldi.
— Daha gelmedim, Boncuk. Gelince kontrol ederim.
Gözlerimi devirdim.
— Ben evdeyim. Üstelik pijamalarımla.
— Güzel. Üstünü değiştirirsin.
— Sen gerçekten çok zekisin.
— Biliyorum.
— Kendini övmeyi de ihmal etmiyorsun.
— Sen övmediğin için kendim hallediyorum.
İstemeden güldüm.
Allah'ım, bu adamla konuşurken ciddi kalmak gerçekten imkânsızdı.
— Nereye gidiyoruz?
— Sürpriz.
— Kuzey!
— Nehir.
— Söyle.
— Yarım saate kapındayım. Güzel bir şeyler giy. Seni özledim, bu akşamı da seninle geçirmek istiyorum.
Bir anda sustum.
Az önceki şakacı ses tonu değişmişti. Söylediği şey öyle basit, öyle doğal çıkmıştı ki kalbimin içindeki o tanıdık sıcaklığı engelleyemedim.
Dudaklarımda küçük bir gülümseme belirdi.
— Peki, dedim usulca.
— Aferin benim kızıma.
— Kuzey!
Kahkaha attı.
— Tamam, tamam. Geliyorum.
Telefon kapandığında birkaç saniye ekrana baktım. Ardından yerimden fırlayıp yatak odasına koştum.
Yarım saatim vardı.
Ve ben, Kuzey'in karşısına öyle alelade çıkmaya hiç niyetli değildim.
Dolabımın karşısında neredeyse on dakika boyunca ne giyeceğime karar veremedim.
Önce siyah elbisemi çıkardım. Sonra vazgeçip askısına geri astım. Ardından başka bir elbiseyi üzerime tuttum ama o da içime sinmedi.
Sonunda dolabın arka tarafında duran, uzun zamandır giymediğim elbiseyi buldum.
Koyu bordo renkteydi. Belimi zarifçe saran, dizlerimin biraz altına kadar uzanan, omuzları açıkta bırakan sade ama oldukça şık bir elbise…
Tam aradığım şeydi.
Elbiseyi giyip aynanın karşısına geçtim.
Saçlarımı açık bıraktım. Maşamla uçlarına iri, doğal dalgalar verdim. Saçlarım omuzlarımdan aşağı dökülürken önlerden birkaç tutamı yüzümün çevresine bıraktım.
Makyajımı abartmadım. İnce bir eyeliner, hafifçe belirginleştirilmiş kirpiklerim ve dudaklarıma sürdüğüm gül kurusu rengi ruj yeterliydi.
Kulaklarıma küçük altın küpelerimi taktım. Bileğime ince bir bileklik geçirdim ve aynada kendime son kez baktım.
Bir an duraksadım.
Gözlerimin altındaki yorgunluk tamamen kaybolmamıştı. Yaşadıklarımın izlerini bir gecede silemezdim. Ama kendimi daha iyi hissediyordum.
Üstelik bu akşam Kuzey'leydim.
Bu bile yüzümdeki gülümsemenin sebebiydi.
Telefonuma baktığımda on dakika kaldığını gördüm.
Tam o sırada mesaj geldi.
Kuzey: Hazır mısın, Boncuk?
Ben: Hayır.
Kuzey: Tamam, o zaman ben de kapının önünde yaşlanmaya devam edeyim.
Ben: Daha gelmedin ki!
Kuzey: Apartmanın önündeyim.
Gözlerim büyüdü.
Ben: NE?!
Kuzey: Bağırmana gerek yok, mesajını okuyabiliyorum.
Telefonu yatağa fırlatıp çantamı aldım. Son bir kez aynaya baktıktan sonra kapıya yöneldim.
Kapıyı açtığımda Kuzey tam karşımdaydı.
Siyah kumaş pantolonu, üzerine giydiği koyu renk gömleği ve her zamanki kendinden emin duruşuyla kapının önünde bekliyordu. Gömleğinin kollarını bileklerine kadar indirmişti. Saçları her zamankinden biraz daha özenliydi.
Elinde de küçük bir buket beyaz gül vardı.
Ama beni gördüğü anda yüzündeki ifade değişti.
Önce gözleri yüzümde durdu. Ardından saçlarıma, elbiseme baktı. Sonra yeniden gözlerime döndü.
Bir şey söylemedi.
Ben de kapının eşiğinde bekleyip kaşımı kaldırdım.
— Ne oldu?
Kuzey hâlâ susuyordu.
— Kuzey?
Başını hafifçe iki yana salladı.
— Bir dakika.
— Ne bir dakikası?
— Şu an söyleyeceğim şeyin çok klişe olmasını istemiyorum.
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
— Merakla bekliyorum.
Bana doğru bir adım attı. Elindeki gülleri uzattı.
— Çok güzelsin, Boncuk.
Sesi alçaktı. Şaka yapmıyordu. Gözlerini kaçırmıyor, sırf beni mutlu etmek için söylenmiş bir cümle kurmuş gibi de davranmıyordu.
Bunu gerçekten düşünüyordu.
Gülleri alırken yanaklarımın ısındığını hissettim.
— Teşekkür ederim.
Kuzey başını eğip yüzüme biraz daha dikkatli baktı.
— Yalnız bir sorun var.
Gülümsemem kayboldu.
— Ne sorunu?
— Şimdi seni bu hâlde dışarı çıkaracağım ya…
— Evet?
— Restorandaki bütün erkeklerle kavga etmem gerekebilir.
Gözlerimi devirdim.
— Daha kapıdan çıkmadık, başladın yine!
Kuzey güldü.
— Ne yapayım? Güzel görünüyorsun.
— Bunu biraz önce söyledin.
— Bir daha söyleyebilirim. Hatta istersen yolda da söylerim.
— Sakın!
— Başka ne yapayım, Boncuk? İnsan sevdiği kadına güzel olduğunu söyler.
Bir an sustum.
Sevdiği kadın.
Bunu öyle doğal söylemişti ki kalbim yine aynı şekilde hızlandı.
Kuzey elini uzattı.
— Gel bakalım.
Elini tuttum. Kapıyı kilitledikten sonra birlikte asansöre yürüdük.
Asansörün aynasında ikimizi yan yana görünce gülümsedim. Kuzey bunu fark etmiş olacak ki elimi biraz daha sıkı tuttu.
— Ne oldu?
— Bir şey yok.
— Yalan söylüyorsun.
— Aynada kendimize bakıyordum.
Kuzey de aynaya baktı. Ardından başını bana çevirdi.
— Güzel çiftiz.
— Kendini beğenmiş!
— Sen de beni beğeniyorsun ama.
— Kim söyledi?
— Şu an elimi bırakmayan kişi.
Hemen elimi çekmeye çalıştım ama Kuzey bırakmadı. Aksine, parmaklarımızı birbirine geçirdi.
— Geç kaldın, dedi gülerek.
Asansörün kapıları açıldığında beni kendine doğru çekip alnıma kısa bir öpücük kondurdu.
— Hadi, bu akşam seni biraz şımartacağım.
— Biraz mı?
— Ne kadar istersen o kadar.
— Bunu kayda alıyorum.
— Al, yarın inkâr edersem gösterirsin.
Gülerek arabasına doğru yürüdüm.
Kuzey benim için kapıyı açtıktan sonra ben oturana kadar bekledi. Ardından kapıyı kapatıp sürücü koltuğuna geçti.
Motoru çalıştırdı ama hemen hareket etmedi.
Bana döndü.
— Kemerini tak.
Kemerimi bağladım.
Kuzey gözlerini üzerimde gezdirip bir kez daha gülümsedi.
— Gerçekten çok güzelsin.
Bu defa karşılık vermek yerine yanağına küçük bir öpücük kondurdum.
— Sen de fena değilsin.
Kuzey'in kaşları havalandı.
— Fena değil mi?
— Evet.
— Anladım.
Aracı çalıştırıp yola çıktı.
— Bu akşam fikrini değiştireceğim.
— Neden?
— Eve döndüğümüzde bana dünyanın en yakışıklı erkeği olduğumu söyleyeceksin.
Kahkaha attım.
— Sen hayal kurmaya devam et.
— Benim hayallerim genellikle gerçekleşir, Boncuk.
O an bu cümlenin sıradan bir şakadan ibaret olduğunu düşündüm.
Kuzey'in ceketinin iç cebinde taşıdığı küçük kutudan haberim yoktu.
Bütün akşam boyunca elini cebine götürüp durmasının sebebini de bilmiyordum.
Bana söylemediği bir şey vardı.
Ve ben, o şeyin hayatımızı ne kadar değiştireceğinden habersiz, yan koltukta oturmuş onunla uğraşıyordum.
KUZEY'İN GÖZÜNDEN
Direksiyonu tutan parmaklarımı gevşetip göz ucuyla Nehir'e baktım.
Camdan dışarıyı izliyordu. Sokak lambalarının ışığı yüzüne vuruyor, dalgalı saçları omzunun üzerinde hareket ediyordu.
Gülümsedim.
İnsan bazen hayatında ne istediğini anlamak için uzun yıllar harcardı.
Benimse cevabım çoktan belliydi.
Nehir.
Onunla geçirdiğim sıradan bir akşam bile benim için başlı başına bir şeydi. Birlikte yemek yemek, arabada saçma sapan konularda tartışmak, beni sinir edip sonra hiçbir şey olmamış gibi gülümsemek…
Bütün bunları hayatımın geri kalanında da istiyordum.
Üstelik artık yalnızca istemekle yetinmek istemiyordum.
Ceketimin iç cebindeki küçük kutuyu hissettim.
Yüzüğü günler önce seçmiştim. Birkaç farklı modele bakmış, sonunda Nehir'in zarif ellerine yakışacağını düşündüğüm sade bir yüzükte karar kılmıştım. Gösterişli değildi. Taşı ışıkta parlıyordu ama abartılı değildi.
Tıpkı onun sevdiği şeyler gibi.
Tek sorun, ona nasıl evlenme teklif edeceğimi hâlâ tam olarak bilemememdi.
Aklımda onlarca cümle vardı. Hepsini kendi kendime tekrar etmiş, sonra da saçma bulup vazgeçmiştim.
Ben hayatım boyunca birçok zor karar vermiştim.
Ama ilk kez bir kararın sonucundan bu kadar korkuyordum.
Çünkü Nehir'in vereceği cevap benim için herhangi bir cevap değildi.
Elini uzatıp koluma dokundu.
— Kuzey?
Düşüncelerimden sıyrılıp ona baktım.
— Efendim, Boncuk?
— İyi misin?
— İyiyim. Neden sordun?
— Birkaç dakikadır dalıp gidiyorsun.
Gülümsedim.
— Seni izliyordum.
Nehir gözlerini kıstı.
— Yolu da izlesen daha iyi olur. Kaza yaparsak romantik akşam yemeğimiz hastanede biter.
İstemeden güldüm.
— Doktor hanım, dikkatim yolda.
— Emin misin?
— Hayır. Yanımda bu kadar güzel bir kadın otururken dikkatimi toplamakta zorlanıyorum.
Nehir yüzünü buruşturdu.
— Allah sabır versin bana.
— Amin. Bana da versin, seninle uğraşıyorum.
Koluma hafifçe vurdu.
Kahkaham arabayı doldurdu.
İşte buydu.
Benim istediğim hayat tam olarak buydu.
Ne kusursuz bir kadın ne de her zaman doğru cümleleri kuran bir adam…
Sadece birbirlerinin yanında kendileri olabilen iki insan.
Ve ben bu kadına, hayatımın geri kalanını benimle geçirmesini teklif edecektim.
Bu gece.
Cebimdeki yüzüğe bir kez daha dokundum.
Bu gece, Nehir benimle evlenmeyi kabul ederse, hayatımın en mutlu adamı olacaktım.
Ama önce onu güzel bir akşam yemeğine götürecek, yüzündeki gülümsemeyi biraz daha büyütecek ve doğru anın gelmesini bekleyecektim.
Çünkü bu kez acele etmek istemiyordum.
Ona vereceğim teklif, hayatımızdaki diğer her şeyden farklı olmalıydı.
Ve ben, Nehir'in gözlerinin içine bakıp o soruyu sorduğumda, dünyada başka hiçbir şeyin önemli olmadığını hissetmek istiyordum.
O gece henüz hiçbir şeyden haberi yoktu.
Ne cebimdeki yüzükten…
Ne aklımdan geçenlerden…
Ne de ona sormaya hazırlandığım o tek sorudan.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

46okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…