ÇARESİZİM

Kuzey, Nehir’in ardından birkaç adım attı ama sağlık ekibi önünü kesti.

“Komutanım, lütfen geri çekilin.”

Kuzey olduğu yerde kaldı.

Gözleri Nehir’in üzerindeydi.

Az önce kucağında titreyen kız şimdi hiç kıpırdamıyordu.

“Nehir…”

Sesi kırıldı.

“Boncuk, ne olur…”

Cevap yoktu.

Kuzey gözlerini kapattı. Birkaç saniye boyunca kendini tutmaya çalıştı ama başaramadı.

Gözlerinden yaşlar süzüldü.

Bora sessizce yanına geldi.

“Kuzey…”

Kuzey başını iki yana salladı.

“Ben ne yapacağımı bilmiyorum, Bora.”

Bora ilk kez onu böyle görüyordu.

“Onu bulacağım diye söz verdim.”

Sesi gittikçe titredi.

“Bulacağım dedim. Beni bekle dedim.”

Bir an nefes almakta zorlandı.

“Şimdi burada duruyorum ve hiçbir şey yapamıyorum.”

Bora omzuna elini koydu.

“Yalnız değilsin.”

Kuzey gözyaşlarını silmeye çalıştı.

“Ben onun güçlü olmasını istemedim ki…”

Bora sustu.

“Ben sadece korktuğunda bana sarılsın, kızdığında benimle tartışsın, saçma sapan şeylere gülsün istedim.”

Sesi tamamen dağıldı.

“Daha ona söyleyeceklerim vardı.”

Kuzey başını eğdi.

“Daha çocukken bile onu koruyacağıma söz vermiştim.”

Bora’nın gözleri doldu.

Kuzey ise sağlık ekibinin olduğu tarafa baktı.

“Ne olur…”

Dudakları titredi.

“Bu sefer de sözümü tutabileyim.”

Bora onu kendine doğru çekip sıkıca sarıldı.

Kuzey ilk kez arkadaşının omzunda sessizce ağladı.

Ama gözlerini Nehir’den bir an bile ayırmadı.

Çünkü içinde küçücük de olsa bir umut vardı.

Nehir’in masalının sonu henüz yazılmamıştı.Kuzey olduğu yerde kalakalmıştı.

Sağlık ekibi Nehir’in başına toplanmıştı ama Kuzey hiçbirini duymuyordu.

Sanki bütün dünya susmuştu.

Gözleri yalnızca Nehir’i arıyordu.

“Boncuk…”

Sesi çıkmadı.

Boğazını temizleyip yeniden denedi.

“Boncuk, lütfen…”

Yine cevap yoktu.

Kuzey’in dizlerinin bağı çözüldü.

Bora hemen kolundan tuttu.

“Kuzey!”

“Bırak…”

“Düşeceksin.”

“Bırak dedim!”

Kuzey kendini kurtarıp birkaç adım geriledi.

Sonra ellerini yüzüne kapattı.

Omuzları sarsılmaya başladı.

“Ben onu koruyamadım…”

Bora sustu.

Kuzey başını kaldırdı. Gözlerinden yaşlar durmadan akıyordu.

“Düğünde gözümün önünden aldılar onu.”

Sesi çatladı.

“Aradım. Günlerce aradım.”

Bir adım attı.

“Sonra buldum.”

Gülümsedi ama o gülümseme birkaç saniye bile sürmedi.

“Bulduğumda bana masal anlattırdı.”

Gözlerini kapattı.

“‘Sonu iyi bitenlerden anlat,’ dedi.”

Kuzey’in nefesi kesildi.

“Ben de ona iyi bitecek dedim.”

Bora başını eğdi.

Kuzey ellerini saçlarının arasından geçirdi.

“Şimdi ya…”

Cümlesini tamamlayamadı.

Dizlerinin üzerine çöktü.

“Ya sözümü tutamazsam?”

Bora onun yanına çömeldi.

“Kuzey…”

“Ben ona bir şey olmayacak dedim.”

Kuzey artık ağlamasını durduramıyordu.

“Bana inandı.”

Bir süre sadece ağladı.

Sonra başını iki elinin arasına aldı.

“Çocukken de böyleydi…”

Sesi fısıltıya dönüştü.

“Ben düşersem elimi tutardı.”

Gözlerinden yaşlar süzüldü.

“Şimdi onun eli benim elimdeydi…”

Kuzey ellerine baktı.

“Sonra gevşedi.”

Sesi tamamen kırıldı.

“Ben tuttum.”

Bora’nın gözleri doldu.

Kuzey başını kaldırıp sağlık ekibine baktı.

“Ne olur…”

Tekrar yutkundu.

“Onu benden alma.”

Bora omzuna sarıldı.

Kuzey bu kez karşı koymadı.

Başını Bora’nın omzuna yasladı ve çocukluğundan beri içinde tuttuğu bütün korkuyu dışarı bıraktı.

“Ben onsuz ne yaparım, Bora?”

Bora cevap veremedi.

Kuzey gözlerini Nehir’den ayırmadan fısıldadı:

“Boncuk…”

Sesi neredeyse duyulmuyordu.

“Masalın kötü sonlu olmayacaktı.”

Bir damla yaş daha yanağından süzüldü.

“Ne olur…”

“Sonunu birlikte yazalım.”