BİTMESİN BU MASAL

Nehir, Kuzey’in kucağında titriyordu.

Gözleri yarı kapalıydı. Sesi çok zayıftı.

“Kuzey…”

“Buradayım, Boncuk.”

“Bence… bizim masalımız kötü sonlu.”

Kuzey’in yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Öyle konuşma.”

Nehir başını güçlükle kaldırdı.

“Bak… masallarda bazen kız ölür ya…”

“Bizim masalımızda öyle bir şey yok.”

“Ama ben… kötü sonunu hissediyorum.”

Kuzey onun elini tuttu.

“Sen sadece çok üşüdün. Korktun. Hepsi bu.”

Nehir gözlerini kapatıp başını yeniden onun göğsüne yasladı.

“Ya bu… son konuşmamızsa?”

Kuzey’in sesi titredi.

“Değil.”

“Ya son kez sana ‘Kuzey’ diyorsam?”

“Değil, Nehir.”

“Ya bir daha…”

Kuzey sözünü kesti.

“Bir daha demeyeceksin.”

Nehir sessiz kaldı.

Kuzey onun yüzüne baktı.

“Bana bak.”

Nehir gözlerini araladı.

“Bizim masalımız kötü sonlu değil.”

“Emin misin?”

“Eminim.”

Kuzey ceketini onun üzerine biraz daha çekti.

“Çünkü sonunu ben değiştireceğim.”

Nehir’in gözlerinden yaş süzüldü.

“Ya değiştiremezsen?”

Kuzey hiç düşünmeden cevap verdi:

“O zaman masalın sonuna kadar yanında otururum. Ama senin pes etmene izin vermem.”

Nehir çok hafif gülümsedi.

“İnatçısın…”

“Sen de beni dinlemiyorsun.”

“Çünkü… seni bekledim.”

Kuzey’in gözleri doldu.

“Ben de seni buldum.”

Uzakta sağlık ekibinin sesleri yaklaşırken Kuzey Nehir’in elini bırakmadı.

“Şimdi masalın kötü sonunu unut.”

Nehir gözlerini kapattı.

Kuzey hemen seslendi:

“Boncuk?”

Nehir çok hafifçe fısıldadı:

“Buradayım…”

Kuzey derin bir nefes aldı.

“İşte böyle. Hep burada kal.”
Nehir’in parmakları Kuzey’in elinin içinde yavaşça gevşedi.

Kuzey önce bunun yorgunluktan olduğunu sandı.

“Boncuk?”

Cevap gelmedi.

“Nehir?”

Başını eğip yüzüne baktı. Nehir’in gözleri kapanmıştı. Birkaç saniye önce kendisine cevap veren o ses artık yoktu.

Kuzey’in kalbi hızlandı.

“Hayır…”

Nehir’in elini iki eli arasına aldı.

“Boncuk, gözlerini aç.”

Cevap yoktu.

“Bana bak, Nehir.”

Kuzey’in sesi bu kez titriyordu.

Uzakta sağlık ekibinin sesleri duyulmaya başladı.

“Komutanım!”

Kuzey başını kaldırmadan bağırdı:

“Çabuk olun!”

Sonra yeniden Nehir’e döndü.

“Sen bana masalın kötü sonlu olduğunu söylemiştin ya…”

Boğazı düğümlendi.

“Yanıldın.”

Nehir’den yine cevap gelmedi.

Kuzey onun elini bırakmadı.

“Çünkü ben sana söz verdim.”

Sağlık ekibi yanlarına ulaştığında Kuzey ancak o zaman biraz geri çekildi.

Ama gözleri hâlâ Nehir’in üzerindeydi.

“Onu kurtarın.”

Sesi alçak ama kararlıydı.

“Ne gerekiyorsa yapın.”

Ve ilk kez Kuzey, savaş alanındaki hiçbir şeyden korkmadığı kadar, Nehir’in sessizliğinden korktu.