MÜHÜR kitap kapağı

27. bölüm / 31

ENDİŞE

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 31Şu an: ENDİŞE

Eve geldiklerinde Nehir sessizce içeri girdi.

Kuzey kapıyı kapatıp ona baktı.

— Biraz dinlen. Ben burada kalırım.

Nehir başını iki yana salladı.

— Hayır.

Kuzey durdu.

— Nehir...

— Kimseyi istemiyorum.

Sesi yorgun ve kısıktı.

Kuzey birkaç saniye sustu.

— Seni yalnız bırakmak istemiyorum.

Nehir gözlerini kaçırdı.

— Ama senin hâlâ görevin var.

Sonra ona baktı.

— Askeriyeye gitsene, Kuzey. Senin yapman gereken işler var.

Kuzey'in yüzündeki endişe değişmedi.

— Şu an benim için önemli olan sensin.

Nehir derin bir nefes aldı.

— Ben iyiyim. Sadece biraz yalnız kalmak istiyorum.

Kuzey cevap vermeden ona baktı.

Nehir'in gerçekten yalnız kalmak istediğini anlıyordu ama onu bu hâlde bırakmak da içine sinmiyordu.

— Peki, dedi sonunda. Ama telefonun açık olacak.

Nehir başını hafifçe salladı.

— Tamam.

Kuzey kapıya yöneldi.

Çıkmadan önce bir kez daha arkasına baktı.

Nehir koltuğun üzerinde sessizce oturuyordu.

Kuzey'in içi hiç rahat değildi.

Ama bu kez Nehir'in isteğine saygı duydu.

— Bir şeye ihtiyacın olursa beni ara.

Nehir yalnızca kısık bir sesle cevap verdi:

— Tamam.Kuzey kapıdan çıktıktan sonra ev bir anda daha da sessizleşti.

Nehir birkaç saniye kapıya baktı.

Az önce Kuzey'in olduğu yerde şimdi yalnızca sessizlik vardı.

Yavaşça koltuğa oturdu.

Ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi.

Başını kaldırıp evin içine baktı.

Her şey aynıydı.

Ama hiçbir şey eskisi gibi değildi.

Annesinin artık aramayacağını düşündü.

Kuzey'in biraz önce arkasından çıkıp gitmesini düşündü.

Sonra çantasından o belgeyi çıkardı.

Kâğıdı açtı.

Bir süre sadece baktı.

Gözleri doldu.

— Ben ne yaptım ki...

Sesi evin içinde kayboldu.

Belgeyi tekrar katladı.

Telefonunu eline aldı.

Ekranda Kuzey'in adı duruyordu.

Aramak istedi.

Parmağı arama tuşunun üzerinde birkaç saniye bekledi.

Sonra vazgeçti.

Telefonu yanına bıraktı.

Nehir başını koltuğun arkasına yasladı.

Gözlerinden sessizce yaşlar süzüldü.

Bir hafta önce annesini kaybetmişti.

Sonra Kuzey'i kaybettiğini düşünmüştü.

Şimdi mesleğini de kaybetme korkusuyla baş başaydı.

Ve ilk kez evinin bu kadar büyük olduğunu hissediyordu.

Sessizlik ağırdı.

Nehir dizlerini kendine çekip kollarını etrafına sardı.

Kısık bir sesle fısıldadı:

— Herkes gidiyor...

Sonra gözlerini kapattı.

— Ben yine yalnız kaldım.

Evde onu duyacak kimse yoktu.

Sadece duvardaki saatin sesi vardı.

Tik tak...

Tik tak...

Nehir gözyaşlarını silmeye bile uğraşmadı.

O akşam ilk kez ağlamaktan yorulsa bile gözyaşlarının durmadığını fark etti.Nehir yatağın kenarına sessizce oturdu.

Odanın loş ışığında gözleri, komodinin üzerindeki aile fotoğrafına takıldı. Fotoğrafı eline aldığında parmakları titredi. Bir süre sadece baktı; annesinin yüzünde kalan o tanıdık gülümsemeye…

Gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü.

Fotoğrafı göğsüne bastırdı.

— Anne…

Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.

Yatağa uzandı ve aile fotoğrafını iki eliyle kendisine çekip sıkıca sarıldı. Başını yastığa koyduğunda gözyaşları yeniden akmaya başladı.

— Keşke gitmeseydin…

Bir süre daha sessizce ağladı. Sonunda yorgunluğu göz kapaklarına ağır geldi.

Fotoğraf hâlâ kollarının arasındaydı.

Nehir, annesinin yüzüne son kez baktıktan sonra gözlerini kapattı.

Uykuya daldığında bile fotoğrafı bırakmadı.

Telefonu komodinin üzerinde birkaç kez çaldı. Ekranı aydınlandı, sonra yeniden karardı.

Nehir hiçbirini duymadı.

Derin bir uykunun içinde, fotoğrafa sarılmış halde sessizce uyumaya devam etti.

Sanki o fotoğrafı bırakırsa, annesini bir kez daha kaybedecekmiş gibi…Telefon komodinin üzerinde yeniden titredi.

Ekranda tek bir isim vardı:

Kuzey

Nehir ise yatağın içinde, aile fotoğrafına sımsıkı sarılmış halde uyuyordu. Gözlerinden kalan yaşlar yanağında kurumuştu.

Telefon bir kez daha çaldı.

Nehir hiç kıpırdamadı.

Kuzey aramaya devam etti ama Nehir telefonu duymuyordu. Uykuya öylesine dalmıştı ki, dünyanın geri kalanından tamamen kopmuş gibiydi.

Kuzey son kez aradı.

Cevap gelmeyince ekrana uzun uzun baktı.

İçinden yalnızca tek bir düşünce geçti:

“Nehir, lütfen iyi ol…”

Telefon sustu.

Odada yeniden sessizlik kaldı.

Nehir ise hâlâ annesinin fotoğrafına sarılmış, hiçbir şeyden habersiz uyuyordu.Telefon yeniden titredi.

Ekranda yine aynı isim vardı:

Kuzey.

Arama birkaç saniye sürdü.

Nehir hiçbir tepki vermedi. Aile fotoğrafına sarılmış, derin bir uykunun içindeydi.

Kuzey telefonu kulağından çektiğinde kaşları çatıldı.

Cevap yoktu.

Bir kez daha aradı.

Yine yok.

Bu kez içindeki huzursuzluk daha da büyüdü. Nehir'in son günlerde yaşadıklarını düşündü. Annesini kaybetmişti. İşinden uzaklaştırılmıştı. Hastanede yaşadıkları, evdeki sessizlik, bütün o acılar…

Kuzey telefonu avucunda sıktı.

— Ne olur aç şu telefonu, Nehir…

Bir kez daha aradı.

Telefon uzun uzun çaldı ama cevap gelmedi.

Kuzey'in aklına türlü düşünceler gelmeye başladı. Hemen kendini durdurdu.

— Hayır… Sadece uyuyordur.

Bunu söylerken bile sesindeki endişeyi gizleyemiyordu.

Telefon ekranına baktı.

Cevapsız arama.

Bir süre öylece kaldı.

Sonra Nehir'e mesaj yazdı:

“Uyuyorsan sorun yok. Uyandığında beni ara. Sadece iyi olduğunu bilmek istiyorum.”

Mesajı gönderdikten sonra telefonu elinden bırakmadı.

Ekrana tekrar tekrar baktı.

Kuzey, Nehir'in yalnız kalmak istediğini biliyordu. Ona alan bırakması gerektiğini de biliyordu.

Ama içindeki o kötü his bir türlü geçmiyordu.

— Ne olur iyi ol…

Öte yanda Nehir, yatağında aile fotoğrafına sarılmış halde uyumaya devam ediyordu.

Telefonu ise birkaç adım ötede, sessizce ekranını söndürmüştü.

Nehir hiçbir şey duymamıştı.

Kuzey ise o gece, telefonunu elinden bırakamadı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

46okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…