MÜHÜR

MÜHÜR

Bazı sözler çocukken verilir, ama ömür boyu tutulur.

Nehir ve Kuzey, asker babalarının sayesinde aynı evrenin içinde büyüyen iki çocuktu. Birlikte geçirdikleri yıllar, küçük kavgaları, birbirlerine taktıkları lakaplar ve kimsenin bilmediği çocukluk sırları onların dünyasıydı.

Ta ki bir gün, iki babalarının şehit olduğu o korkunç haber gelene kadar…

O gün yalnızca iki baba değil, iki ailenin birbirine bağlanan yolları da kayboldu.

Nehir giderken tek bir söz verdi:

Doktor olacaktı. İnsanların hayatını kurtaracaktı.

Kuzey ise babasının üniformasına bakıp kendi sözünü verdi:

Asker olacaktı. Babasının yarım bıraktığı yerden devam edecekti.

Yıllar geçti.

Nehir artık genç bir doktordu. Hayatını insanları iyileştirmeye adamış, kırmızı rujundan vazgeçmeyen bir kadın…

Kuzey ise yıllardır hayalini kurduğu yerdeydi: Bir bordo bereli timin komutanı.

İkisi de geçmişte bıraktıkları çocuğun artık hayatlarında olmadığını sanıyordu.

Ta ki bir gece, bir yaralı ve bir hastane koridoru onları yıllar sonra yeniden karşı karşıya getirene kadar…

Nehir karşısındaki adamın kim olduğunu henüz bilmiyordu.

Kuzey ise yıllar önce kaybettiği o küçük kızı karşısında bulduğunu anladığında, çocukluğundan kalan tek kelime zihninde yeniden yankılandı:

Boncuk.

Ama bazı gerçekler hemen söylenmez.

Bazı aşklar hemen başlamaz.

Ve bazı bağlar, yıllar geçse bile kopmaz.

Çünkü bazı insanlar hayatımıza yalnızca bir kez girer…

Ve kader onları kalbimize mühürler.