BÖLÜM 72: ÖLÜLER VE ŞEREF

İstanbul surlarının ardında, zaferin ilk saatleri yaşanıyordu. Ancak bu, eğlencelerin yapıldığı, kadehlerin kaldırıldığı bir zafer değildi. Surların üzerinde tütsü kokusuyla barut kokusu birbirine karışıyor, hekimlerin revirlerden yükselen "dayan" nidaları şehrin uğultusuna katılıyordu.

Osman Şah, surların en yüksek burcunda, aşağıda sahile yığılmış olan İngiliz cesetlerine ve kule enkazına bakıyordu. Yüzünde zafere dair hiçbir iz yoktu; sadece ağır bir sorumluluk ve derin bir yorgunluk vardı. Şahran, yavaş adımlarla yanına yaklaştı. Üzerindeki zırh hala çamurluydu, kılıcının kabzası kurumuş kanla yapış yapış olmuştu.

Osman Şah: (Gözlerini sahil hattından ayırmadan) "Şahran... Aşağıdaki o yığına bak. Kaç ana evladını bekliyor, kaç baba o kumsalda gömülmeyi bekliyor... Bir elçi hazırlayın. İngiliz kampına gidecekler. Söyleyin onlara, ölülerini ve yaralılarını toplasınlar. Bizim savaşımız diri olanlarladır, toprak altında yatanlarla değil."

Şahran’ın kaşları çatıldı, bakışlarında o meşhur, öfkesini gizlemeyen o sert ifade belirdi.

Şahran: "Beyim... Bunu onlara yaparsak, merhametimizi zayıflık olarak görürler. Bizim şehitlerimize ne oldu? Sahilde vuruşan, o kumlara canını serpen yiğitlerimizin naaşları hala düşmanın ayakları altında. Bizim ölülerimiz geri dönmedi, onlar bizimkileri köpeklerin önüne attı. Şimdi biz neden onlara o şerefi bahşediyoruz?"

Osman Şah, yavaşça Şahran’a döndü. Gözlerindeki o soğuk ve mesafeli ifade, Şahran’ın öfkesini bir anlığına durdurdu.

Osman Şah: "Çünkü Şahran, biz onlara benzemeyeceğiz. Onlar karanlıkta savaşan, onuru kılıcının ucunda değil, altınların hesabında arayanlar. Sen 'onlar yapsaydı' diyorsun; evet, yapmazlardı. Çünkü onların Yaradanı onların inancı bizimkisi gibi değil. Bizim vicdanımız, topraklarımızı koruduğumuz sürece bize emniyet verir. Ölülerini toplasınlar ki, kendi topraklarına dönüp anlattıklarında, karşılarında sadece bir ordu değil, bir devlet ve o devleti var eden ahlakı olduğunu bilsinler."

Şahran bir süre sessiz kaldı, surlardaki rüzgâr saçlarını savururken dişlerini sıktı.

Şahran: "Peki. Sizin buyruğunuzdur. Ama elçi döndüğünde, eğer şehitlerimize saygısızlık ettikleri haberini getirirse... O zaman bu merhameti kendi ellerimle boğarım."

Bir saat sonra, kalenin ana kapısı büyük bir gıcırtıyla açıldı. Üzerinde beyaz bir bayrak taşıyan elçi, iki muhafız eşliğinde, dumanı tüten kumsala doğru yürümeye başladı. Kumsal, adeta bir cehennemin artığı gibiydi. Yıkılmış kulenin enkazı, yanmış İngiliz askerlerinin kokusu ve denizin o huzursuz çırpınışı arasında, elçi İngiliz kampına doğru ilerledi.

Kont Valerius, kampın merkezindeki çadırında, göğsündeki ağır yarayı sarmaya çalışan hekimin ellerini iterek ayağa kalkmaya çalışıyordu. Elçiyi karşısında gördüğünde, gözlerinde şaşkınlık ve kibri birleştiren bir ifade belirdi.

Kont Valerius: (Acıyla soluklanarak) "Osmanlı... Ne cüretle? Bizimle dalga mı geçiyorlar?"

Elçi: (Başını eğmeden, vakarla) "Osman Şah’ın emridir. Savaş meydanında dökülen kanın hesabını vaktinde soracağız ama ölülerinizin, toprağa karışacak olan bedenlerinizin burada çürümesine razı değiliz. Yaralılarınızı ve ölülerinizi toplayın. Biz, sizin gibi ölülerimize hakaret etmeyiz."

Valerius, çadırın içindeki o ağır sessizlikte elçinin gözlerine baktı. Bu teklif, onun gibi bir adam için kabul etmesi en zor şeydi; bir zafer karşısında verilen bir "lütuf" gibi görünüyordu.

Kont Valerius: "Git ve Şah’ına söyle... Bu merhameti bir gün ona geri ödeyeceğim. Ama bir dahaki gelişimde, beyaz bayrakla değil, şehri yerle bir eden bir ateşle geleceğim."

Elçi, hiçbir şey söylemeden arkasını döndü ve geldiği yoldan geri yürüdü. Osmanlı surlarına yaklaştığında, surların üzerinden Şahran’ın ona baktığını gördü. Şahran, elçinin boş döndüğünü anladığı an kılıcını kınına sertçe soktu.

Osman Şah, surların tepesinde, elçinin geri dönüşünü izliyordu. Bu, bir taktiksel hamle değil, bir duruştu. Ama biliyordu ki, düşman bu merhameti zayıflık sanacak ve bir sonraki saldırıları çok daha kirli, çok daha karanlık olacaktı.

İstanbul, yaklaşan o büyük fırtınadan önce derin, ölümcül bir nefes alıyordu.

Kulenin önü, ölümün sessizliğiyle örtülmüştü. İngiliz askerleri, yüzlerinde utanç ve yorgunlukla kendi arkadaşlarının parçalanmış bedenlerini topluyorlardı. Çamur ve kana bulanmış cesetler, teker teker ahşap arabalara yükleniyordu. Surların tepesinden, bu manzarayı Şahran ve Osman Şah sessizce izliyordu.

Şahran’ın elleri kılıcının kabzasında sıkılıydı; karşı tarafta yaşanan bu ritüeli izlemek, onun gibi bir savaşçı için işkence gibiydi.

Şahran: (Kısık ve sert bir sesle) "Görüyor musun beyim? Kendi elleriyle topluyorlar. Birçoğu korkudan tir tir titriyor. Belki de bu manzara yeterlidir; belki de geldikleri o uzak topraklara geri dönmeliler. Bu kadar ölüm, bu kadar kan, onları bu şehri almaktan vazgeçirmeye yetmez mi?"

Osman Şah, gözlerini kumsaldaki o sefil kalabalıktan ayırmadan başını iki yana salladı.

Osman Şah: "Geri dönmeyecekler Şahran. Onların bir suçu yok, inan bana. Bu zavallı askerlerin çoğu evlerinden, ailelerinden koparılıp buraya, yabancı bir toprağa sürülmüş adamlar. Asıl suçlu, onları buraya, sadece kendi hırsı ve şanı için gönderen o adamda. O, kalesinde şarabını içerken bu toprağın tozunu solumuyor. Savaşın gerçek yüzünü ancak canını verenler görür, emri verenler değil."

Aynı dakikalarda, kumsalın diğer ucunda, yıkılmış kuşatma kulesinin enkazı arasında Alaric duruyordu. Kılıcı hâlâ belindeydi, üzerinde savaşın izleri olan zırhı güneşin altında parlıyordu. Bakışlarını surların tepesindeki o silüetlere; Osman Şah’ın vakur duruşuna çevirmişti. Leydi Elara, elindeki yaralı kolunu tutarak yanına geldi.

Alaric: (Gözlerini surlardan bir an bile ayırmadan, düşünceli bir sesle) "İlginç..."

Leydi Elara: (Kaşlarını kaldırarak) "İlginç olan ne Alaric? Yine o boş bakışlarınla neyi çözmeye çalışıyorsun?"

Alaric: "Ben şimdiye kadar kendi kralımızı, o şatafatlı tahtından inip tek bir savaşta dahi ön safta görmedim. O, savaşı altın haritalar üzerinde yönetir. Ama surların tepesindeki o adam... Şah... Kulenin yıkıldığını, askerlerinin et yığınına döndüğünü gördüğü halde geri adım atmadı. Hatta bizzat kendi ordusunun önünde, o yıkımın en sıcak noktasındaydı."

Elara, Alaric’in bu sözlerindeki imayı sezince duraksadı. Sesinde, tedirginlikle karışık bir meydan okuma vardı.

Leydi Elara: "Sen şimdi ne demek istiyorsun? Bizim kralımızdan daha mı iyi, daha mı asil olduğunu mu düşünüyorsun o Şah'ın?"

Alaric, Elara’ya döndü. Yüzünde, bu zamana kadar görmediği kadar ciddi ve derin bir ifade vardı. Alaycılığın yerini, bir savaşçının düşmanına duyduğu soğuk bir itiraf almıştı.

Alaric: "Hayır. Daha iyi olduğunu söylemiyorum. Ama daha cesur olduğunu inkâr edemem. Bizim kralımız, askerinin kanıyla kendi şanını yazdırıyor. O Şah ise... O Şah, askerinin yanında kan döküyor. Savaş meydanında kralın kılıcını görmek, askerine ölümden önce bir teselli verir. Bizimkiler ise sadece ölümü emrediyorlar."

Elara, Elaric’in bu sözlerine cevap veremedi. Çünkü aslında, Alaric’in söylediklerinin sadece kendi orduları için değil, her iki taraf için de ne kadar tehlikeli bir gerçek olduğunu biliyordu. İngiliz ordusu, komutanlarının bizzat sahada olduğu bir düşmana karşı savaşıyordu; bu, işlerini daha da zorlaştıracaktı.

Alaric, son bir kez daha surlara baktı, sonra kılıcını kınına sertçe soktu.

Alaric: "Bu savaşın sonu kılıçla bitmeyecek, Elara. Bu savaşın sonu, kimin daha çok acıya göğüs gerebileceğiyle bitecek. Ve o Şah, acıyı bizim askerlerimizden daha iyi tanıyor."

Alaric arkasını dönüp uzaklaşırken, Elara bir süre daha surlara, Osman Şah’ın olduğu o yüksek burca baktı. O an, hem kendi tarafı hem de Osmanlı için işlerin artık geri dönüşü olmayan bir noktaya girdiğini, savaşın artık sadece toprak için değil, liderlerin karakterleri için de yapılacağını anlamıştı. İngilizler yaralılarını topluyorlardı ama asıl yara, ordunun ruhuna açılmıştı bile.