BÖLÜM 38: İSTANBUL'UN ÇELİK DUVARI

Osman Şah, kalenin en yüksek burcundan vadiye, ormanın içindeki o belli belirsiz karartılara bakıyordu. Sattam’ın kamp kurduğu yer, kalenin savunma hattı için büyük bir tehditti. Şah, elindeki ağır miğferi yanındaki taşa bıraktı ve arkasını döndü. Avluda büyük bir hareketlilik vardı. Bu sadece bir asker hazırlığı değil, kalede yaşayan herkesin son direnişe geçişiydi.

Osman Şah: (Yanına gelen komutanına bakarak) "Gördüğün gibi, ormanda ateşler yanmıyor artık. Sessizlik, fırtınanın habercisidir. Sattam ya sabahı bekliyor ya da gece yarısını. Herkes yerini alsın, kimse uykusuna güvenmesin."

Avlunun ortasında, askerler kılıçlarını bilerken, okçular kirişlerini kontrol ediyordu. Okçu başı Ziya, genç okçulara talimatlar veriyordu.

Ziya: "Kirişlerinizi yağlayın! Eğer kiriş koparsa, o attığınız ok sadece bir çöp olur. Hedef, Sattam’ın adamları surlara yaklaştığı an; ama sakın acele edip okunuzu ziyan etmeyin. Onlar surun dibine, o öldürücü menzile girene kadar bekleyeceksiniz."

Bir genç okçu, elindeki oku titreyerek çevirirken Ziya elini çocuğun omzuna koydu. Ziya: "Sakin ol. Ok senin uzvun olsun. Nefesini tut ve onlar sur dibine gelene kadar o nefesi salma."

Kalenin diğer tarafında ise, atlı birliklerin hazırlığı bambaşkaydı. Askerler atlarının nallarını sıkıyor, eğerlerini kontrol ediyorlardı.

Kaptan Hakan: "Eğer ordu kapıya dayanırsa, süvari birliği olarak o büyük kapının açılmasını beklemeyeceksiniz. Yan çıkışlardan sızıp, atlarınızla düşmanın kanatlarına dolanacaksınız. Sattam’ın adamları kale duvarına çarptığında, siz de onların arkasına çarpacaksınız. Anlaşıldı mı?"

Askerler: "Anlaşıldı komutanım!"

Osman Şah, aşağıya inip askerlerin arasına karıştı. Bir askerin elindeki kalkanı tutup sağlamlığını kontrol etti.

Osman Şah: "Sattam, kendi kardeşinin kanını dökmekten çekinmeyen biri. Sizden beklentim, sadece kaleyi korumanız değil; o kibrini, o sahte güç gösterisini yerle bir etmeniz. O, İngiltere’den öğrendiği taktiklerle bizi yeneceğini sanıyor. Ona, bu toprakların sadece kılıçla değil, sadakatle korunduğunu göstereceğiz."

Kalenin her köşesinde büyük kazanlar kurulmuş, içlerinde yağlar kaynatılmaya başlanmıştı. Bu, sura tırmanmaya çalışan piyadelere karşı en eski ama en etkili yöntemdi.

Osman Şah: "Yağları hazırlayın. Ama unutmayın, biz sadece savunmuyoruz. Biz, bir işgalciyi bu topraklardan süpürüyoruz. Şahran ve Ayhan'ın ormanda yaptıkları o hamle, bizim kaleden yapacağımız karşı saldırıyla birleşecek. O vakit geldiğinde, dışarıdan gelenler kapı ile duvar arasında sıkışıp kalacaklar."

Hava kararırken, surlardaki meşaleler tek tek yakıldı. Ateşin alevi sur taşlarına vururken, kalenin çehresi bir dev gibi parlıyordu. Her asker kendi silahına, kendi siperine yerleşti. Artık sadece emir bekleniyordu. Osman Şah, son kez kalenin geniş kapısına baktı; ağır demir sürgülerin kontrol edildiğinden emin oldu.

Osman Şah: "Şafak söktüğünde, burası ya bizim zaferimizle uyanacak, ya da Sattam'ın hırsıyla kül olacak. Hazırlığınızı buna göre yapın. Kimseden korkumuz yok, hiçbirimiz bugün ölmekten çekinmiyoruz. Bu topraklar, bizim kanımızla sulanmış bir mirastır."

Kalede derin bir sessizlik çöktü. Sadece uzaklardan gelen baykuş sesleri ve surların dibindeki dere yatağının şırıltısı duyuluyordu. Herkes biliyordu ki, güneş doğduğunda artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Şafak, İstanbul’un üzerine gri, soğuk ve puslu bir ışıkla çökmüştü. Surların üzerinde bekleyen Osmanlı askerleri, sabahın ayazında donmuş ellerini kılıç kabzalarına bastırarak ısınmaya çalışıyordu. Tam o anda, gökyüzünü bir anda kaplayan o uğursuz ıslık sesi duyuldu.

Sattam’ın kampından yükselen binlerce ok, gökyüzünü bir kara bulut gibi örterek kalenin üzerine yağmaya başladı.

Osman Şah: (Gür bir sesle) "SİPER ALIN! KALKANLARI YUKARI KALDIRIN!"

Surların üzerinde yankılanan o "tık-tık-tık" sesi, okların kalkanlara çarpma sesiydi. Bazı askerler, kalkanının arasından sızan oklarla yere yığıldı. Ancak Osmanlı okçuları saniyeler içinde karşılık verdi. Yayların gerilme sesi, surlarda senkronize bir müzik gibi duyuldu ve ardından binlerce ok, Sattam’ın üzerine yürüyen piyadelerin arasına kızıla boyanmış bir yağmur gibi indi.

Sattam’ın askerleri, o bilindik disiplinlerinden uzaklaşarak bir öfke seli gibi surlara tırmanmaya başladı. Surlar, merdivenlerle, çengellerle doluyordu. Sattam, uzaktan atının üzerinde bu kıyımı izlerken, Murtaza yanına yaklaştı.

Murtaza: "Surları aşıyorlar Sattam! İlk kapı zorlanıyor!"

Sattam: "Daha fazla adam gönder! O kapı kırılana kadar durmak yok!"

Kalenin kapısında göğüs göğüse bir kasap dükkânı kurulmuştu. Sattam’ın adamları koçbaşlarıyla kapıya vururken, Osmanlı askerleri surlardan aşağıya kızgın yağları dökmeye başladı. O an, savaşın en korkunç çığlıkları duyuldu. Yağ, düşmanın zırhlı göğüslerini, yüzlerini haşlıyordu. Ancak düşman durmuyordu. Kapı büyük bir gürültüyle çatırdadı ve sonunda menteşeleri boşalarak içeriye çöktü.

Osman Şah, kapının iç tarafında siper alan süvarileriyle hazır bekliyordu.

Osman Şah: "GİRSİNLER! ŞİMDİ!"

Sattam’ın piyadeleri, toz duman içinde içeriye hücum ettiğinde karşılarında bir duvar gibi dizilmiş Osmanlı süvarilerini buldular. Kılıçlar çekildi, kalkanlar kilitlendi. Savaş artık bir meydan muharebesinden çıkıp, kapı girişindeki o dar alanda bir "kıyım"a dönüşmüştü.

Hakan, elindeki kılıcı bir düşman askerinin boğazına sapladı, adamın kanı Hakan’ın zırhını yıkadı. Yanındaki asker, düşmanın mızrağını kalkanıyla savuşturup, rakibinin bacağına sert bir darbe indirdi. Düşen düşman askerinin üzerine diğer Osmanlı askerleri atıldı; tekmeler, kılıç darbeleri ve hançerlerle savaş bir karmaşaya dönüştü. Kimin kime vurduğu, kimin öldüğü belli değildi; her yer kan, balçık ve kopmuş uzuvlarla dolmuştu.

Sattam’ın askerleri geri çekilmeye çalıştı ama Osmanlı askerleri kapıdan dışarı, o dar alana baskın yapmaya başladı. Sattam’ın kampına giden yolda, artık kendi adamlarının cesetleri birer engel oluşturuyordu.

Osmanlı askerleri, sadece kılıçlarıyla değil, öfkeleriyle de savaşıyordu. Bir asker, yediği darbeyle yere düşmesine rağmen, son gücüyle yerdeki hançeriyle rakibinin karnını yardı. Kılıçların metal metale sürtünme sesi, kemiklerin kırılma sesine karışıyordu.

Sattam, uzaktan askerlerinin geri püskürtüldüğünü gördüğünde kadehi elinde sıkmaktan parmakları beyazlaştı.

Sattam: "NASIL OLUR? O DUVARLARI YIKMALARI LAZIMDI!"

Kalenin önü artık düşman cesetleriyle dolmuştu. Osmanlı askerleri, kapının önünde dev bir savunma hattı kurmuş, her tırmanmaya çalışanı anında surlardan aşağıya atmıştı. En son, Sattam’ın ağır zırhlı birliği de Osmanlı kılıçlarının altında parçalanınca, sağ kalanlar ormana doğru kaçmaya başladı.

Osman Şah, kapının önünde kanlı kılıcıyla duruyordu. Nefes nefeseydi, miğferinin kenarından akan kanı eliyle sildi.

Osman Şah: "Burası İstanbul! Burası Osmanlı’nın kanıyla mühürlendi! Bir daha bu topraklara adım atmaya cesaret eden, mezarını kendi kazmış olur!"

Etraf, sessizliğin içine gömüldü. Sadece uzaktan gelen yaralıların iniltileri duyuluyordu. Kale korunmuştu, ancak zaferin bedeli ağır olmuştu; yerdeki kanın rengi, şafağın ilk ışıklarıyla birlikte kararıyordu. Osmanlı askerleri, birbirlerine sarılarak yere çöktü; kimisi yarasını sarmaya çalışıyor, kimisi arkadaşının cansız bedenine bakıp sessizce dua ediyordu. Savaş kazanılmıştı, ama Şahran ve Ayhan'ın ormandaki asıl büyük çatışması şimdi başlayacaktı.

Kalenin önündeki o kanlı düzlükte yükselen sesler, ne bir şenlik gürültüsü ne de bir düğün nidasıydı; bu, ölümün eşiğinden dönen insanların çıkardığı o ham, boğazdan gelen, tüyleri diken diken eden zafer çığlıklarıydı. Askerler, kalkanlarını kılıçlarıyla döverek yeri inletiyor, ormanın derinliklerine doğru yansıyan bu yankı, Sattam’ın kaçan askerlerinin kulaklarında çınlıyordu.

Osman Şah, kapının eşiğinde, üzerine yapışmış düşman kanıyla dikiliyordu. Yanına gelen komutanı Hakan’ın yüzü, atılan bir ok yüzünden kesik içindeydi ama gözlerinde o tarif edilemez rahatlama vardı.

Hakan: (Soluk soluğa) "Geri çekildiler Şah! Ormanın içlerine kadar onları süpürdük. Kalanlar ise ardına bile bakmadan kaçıyor."

Osman Şah, etrafına bakındı. Kale surlarının dibi, kendi yoldaşlarının ve düşman askerlerinin cansız bedenleriyle doluydu. Havada, barut kokusu ile ter ve kanın o metalik rayihası birbirine karışmıştı. Askerlerden biri, kılıcını toprağa saplayıp dizlerinin üzerine çöktü, elleriyle yüzünü kapatıp hıçkırarak ağlamaya başladı. Bir diğeri ise elindeki kırık kalkanı havaya kaldırıp, bir daha asla tırmanamayacaklarını haykırıyordu.

Osman Şah, elini Hakan’ın omuzuna koydu, sesi gürültüye rağmen net ve soğuktu.

Osman Şah: "Gevşemeyin! Çığlıklarınızı kesmeyin ama gözünüzü de ufuktan ayırmayın."

Askerler yavaş yavaş susup Şah’a döndüler. Osman Şah, yaralıların taşındığı tarafa doğru bir adım attı.

Osman Şah: "Bunu bir zafer sanıp rehavete kapılmayın. Sattam bir yenilgide pes edecek bir adam değildir. Bu sadece bir yoklamaydı; kalemizin kapısını, surlarımızın dayanıklılığını, bizim sabrımızı ölçtü. Bu daha başlangıç, beyler. Esas fırtına, o ormanın içinden, bizim hiç beklemediğimiz bir yerden kopacak."

Hakan: "Yorgunuz Şah. İki gün iki gece gözümüzü kırpmadık. Askerin karnı aç, barutu azaldı."

Osman Şah: "Biliyorum. Ama düşmanın karnı daha aç, ruhu daha yorgun. Bizim burada savunduğumuz sadece taş duvarlar değil, bizim burada savunduğumuz şey yarınımız. Sattam, o kalleşliğini o ormanın içine gömdü, şimdi daha büyük bir kinle geri dönecek. Şimdi surları onarın, ölülerimizi onurla defnedin ve silahlarınızı temizleyin. Gece uyumak yok, sadece dinlenmek var. Çünkü bu ordu, bu kale, bu topraklar, o adamın sonunu getirene kadar nefes almayacak."

Osman Şah, surların tepesine geri döndü. Aşağıdaki askerler, onun bu sözleriyle toparlandılar. Zaferin o sarhoş edici havası yerini, soğuk ve gerçekçi bir sorumluluk duygusuna bırakmıştı.

Herkes işine koyuldu. Kimisi surlardaki delikleri taşla doldurmaya, kimisi yerdeki okları toplayıp kendi yaylarına uydurmaya çalışıyordu. Kale, bir kez daha o dikenli, tetikte bekleyişine döndü. Osman Şah, ufka, Sattam’ın kaçtığı o karanlık ormana baktı. Dudaklarında hafif, acı bir gülümseme belirdi. Savaş bitmemişti, sadece bir sonraki aşama için sahneler değişmişti. Ve şimdi, sıra Şahran ve Ayhan'ın ormandaki hamlesindeydi.