BÖLÜM 12: ŞAFAĞIN SOĞUK YÜZÜ

Şafak sökerken ormanın üzerindeki sis, dağılmak yerine sanki daha da ağırlaşmış, ağaçların gövdelerine bir kefen gibi sarılmıştı. Gökyüzü, gri bir tülün ardındaydı ve güneşin cılız ışıkları, yaprakların arasından yere ancak zayıf, huzursuz çizgiler halinde inebiliyordu. Grubun ayak sesleri, kurumuş dalların çıtırtısı ve nefes alışverişleri, ormanın o bitmek bilmeyen sessizliğini bozuyordu.

Şahran, atının dizginlerini bir elinde tutarken diğer eliyle yaşlı Selim Efendi’yi eyerde sabit tutuyordu. Ayhan ise birkaç adım geride, öldürdüğü nöbetçiden aldığı o ağır, işlemeli kılıcı sanki bir bastonmuş gibi omzunda taşıyarak, toprağa tükürerek ilerliyordu.

Şahran, küçük bir açıklığa gelince elini kaldırdı. "Duralım," dedi sesi çatallı ve yorgundu. "Burada biraz soluklanacağız."

Herkes olduğu yere yığıldı. Şahran, heybesinden çıkardığı yarım somun ekmeği ve matarayı çıkardı. Önce Selim Efendi’ye uzattı. "İç, amca. Seni biraz dinlendirelim."

Selim Efendi, titreyen elleriyle matarayı tuttu. "Sağ ol evlat... Ama diğerleri? Onlar da aç."

Şahran, ekmeği parçalara ayırmaya başladı. Parçaları herkese eşit paylaştırdı. Mehmet, ekmeği alır almaz bir çırpıda yuttu. Yusuf, kenarda kılıcının keskinliğini kontrol ederken, Hasan bacağındaki yaraya bakarak yüzünü ekşitiyordu.

Hasan: "Bu yara sızlıyor Şahran... Kan kokusu, ormanın derinliklerinde bir yerlerde birilerinin burnuna gitmiştir bile. Kurtlar bizi takip ediyor, hissediyorum."

Yusuf: "Sadece kurtlar değil Hasan. Karalar’ın o maskeli savaşçıları da arkamızdadır. Bir nefeslik mola bile lüks bize."

Mehmet: (Ağzındaki ekmekle) "Yusuf haklı. Şahran, nereye gidiyoruz? Sınırı geçebilecek miyiz? Yollar tutulmuştur kesin."

Ayhan, kılıcını toprağa saplayıp üzerine oturdu. "Sınır falan yok Mehmet. Sınır, senin o korkak zihninde çizdiğin bir çizgi. Karalar bizi arıyorsa, bırak arayacakları yeri biz belirleyelim."

Ali: "Ayhan, senin o 'belirlediğin' yerler hep mezar oluyor ama?"

Ayhan: (Gülerek) "En azından sıkıcı değil, değil mi Ali? Ölürken bile senin o ağlayan suratını izlemekten daha heyecanlı."

Ömer: (Köşede büzülmüş, gözlerini kırparak) "Ben... ben aileme dönebilecek miyim?"

Şahran, Ömer’in yanına gidip elini omzuna koydu. "Döneceksin Ömer. Ama şimdi değil. Önce bu ormandan canlı çıkmalıyız. Veli, İbrahim; gece nöbetinde kim uyuduysa, şimdi gözlerini açsın. Musa, Davut; siz kuzeydeki vadi yolunu kontrol edin. İz bırakmadan, sadece iz sürerek."

Veli: "Baş üstüne Şahran. Ama Selim amcayı daha fazla at üzerinde taşıyamayız, hayvan da yoruldu."

Selim Efendi: "Beni bırakın evlatlar... Siz gidin. Bu kemikler daha fazla bu yükü çekmez."

İbrahim: "Saçmalamayın amca, sizi geride bırakmak mı? Biz buraya sizi öldürtmeye getirmedik."

Ayhan, kılıcını yerden hırsla çekti. "Bak, duydun mu Selim amca? Kahramanlık diz boyu. Herkes birbirini koruyor, herkes birbirine sadık... Ne kadar duygusal."

Şahran: (Sertçe) "Kes sesini Ayhan. Herkesin bir yükü var, seninkisi de o kılıç. O kılıcı sadece taşımak için almadıysan, biraz işe yara ve şu ağaçların arasındaki hareketi kontrol et."

Ayhan, abisinin ciddi yüzüne baktı. Şahran’ın gözlerindeki o bıkkınlığı ve sorumluluğu gördüğünde, alaycı tavrını biraz olsun kırdı.

Ayhan: "Tamam, tamam... Ama sonra ağlamak yok. Orman acıkmış, biz de buradayız."

Şahran, kalan suyu matarasında dengeleyerek hepsine dağıttı. Herkesin yüzünde o acı gerçek okunuyordu: Bu ormandan çıkışları bir mucizeye bağlıydı. Şahran, uzaklara, ormanın en koyu yerine baktı. Kurt ulumaları bu kez çok yakından, adeta enselerinden geliyordu.

Musa: "Şahran... Duyuyor musun? Bu seferki normal bir kurt sürüsü değil. Sürüden daha fazlası geliyor."

Şahran kılıcını çekti. "Toparlanıyoruz. Sessizce. Ayhan, senin o 'yöntemlerine' ihtiyacım olacak, hazır ol."

Ayhan, kılıcını havaya kaldırıp kınından bir kez daha çıkarttı. "Yöntem bende, abi. Sadece arkamda dur ve izle."

Grup, ormanın o zifiri karanlığından bir nebze olsun aydınlığa doğru, her an bir saldırıya uğrayacakmış gibi tetikte yürümeye devam etti. Şahran, en önde, atıyla yolu açarken, arkasındaki esir grubu, bir sürünün avdan kaçan son üyeleri gibi ilerliyordu. Orman, onları izliyordu.

Ormanın örtüsü o kadar sıktı ki, güneşin tek bir ışını bile zemine ulaşamıyordu. Ağaçlar, sanki eski bir yeminle birbirine kenetlenmiş, gökyüzünü bir zindan tavanı gibi kapatmıştı. Grubun geri kalanı, yaşlı Selim Efendi’nin yorgun iniltileri ve Hasan’ın bacağındaki yaranın sızısıyla ağır bir tempoda ilerliyordu. Şahran, atının dizginlerini bir elinde tutarken, diğer elini kardeşinin omuz hizasında tutuyor, onu sürekli gözetliyordu.

Ayhan ise elindeki ganimet kılıcı, bir odun parçasıymış gibi dikkatsizce sürüklüyordu. O meşhur alaycı ifadesi yerindeydi ama gözlerinde, babalarının o sert mirasının açtığı derin yaraların izleri vardı.

Şahran aniden durdu, atının başını hafifçe çekerek Ayhan'a döndü. "Babanın kılıcını taşımaya başladığında daha çocuktun," dedi Şahran, sesi ormanın nemli havasında yankılanırken. "O kılıcı tuttuğun günden beri, sanki ruhunu da bir zırhın içine hapsettin Ayhan."

Ayhan durdu, hafifçe başını çevirip abisine baktı. Omuzları o tanıdık, umursamaz ağırlıkla çöküktü. "Zırh mı? Hayır abi," dedi, sesi o meşhur soğukluğunu kuşanarak. "O bir zırh değil, o bir mühür. Babamın bize vasiyeti, bir parça çelik olmaktı. 'Bir kılıç ne ağlar, ne korkar, ne de sever,' derdi. 'Kılıç sadece keser. Eğer duyguların varsa, o keskinliğin körelir.' Bizi birer insan olmaktan çıkarıp, sadece komutları yerine getiren o ruhsuz taşlara, o vicdanı olmayan demirlere dönüştürmeye çalıştı."

Şahran, kardeşinin sözlerindeki acıyı duyabiliyordu. "O bir askerdi, Ayhan. İçinde bulunduğu savaşlar, onu hissizleşmeye zorladı. Kendi korkularını, kendi pişmanlıklarını bizim üzerimizde bir kalkan gibi kullanmak istedi. Bizi koruduğunu sanıyordu, ama aslında içimizdeki ateşi söndürmeye çalışıyordu."

Ayhan bir kahkaha attı ama bu, boğazına dizilen bir düğüm gibiydi. Bir ağacın gövdesine yaslandı ve gökyüzünün görünmeyen maviliğine baktı. "Hatırlıyor musun o geceyi? Evimiz ateşe verildiğinde, babamın gözlerine bakmıştım. Yardım etmemi mi istiyordu yoksa kaçmamı mı? Hayır... Sadece 'korkak olma' diye bağırdı. Annem içeride can verirken, babamın bana öğrettiği tek şey, nasıl kan akıtılacağıydı. O gece anladım; sevgi bir zayıflıktı. Eğer birine bağlanırsan, o kişi öldüğünde sen de ölürsün. Bu yüzden... bu yüzden kimseden, hiçbir şeyden medet ummuyorum. O ruhsuz demirlerden farkım kalmasın ki, kırıldığımda acı çekmeyeyim."

Şahran atından indi, iki kardeşin arasındaki o çamurlu ve tekinsiz sessizliğe bir adım daha yaklaştı. "Yanılıyorsun Ayhan. İnsanı kırılgan yapan şey, bağ kurmak değil, o bağı inkar etmektir. Babamın mirası, bizi sadece hayatta tutan o sertlik değil, birbirimize olan bu bağımızdır. Ben onun gibi olmayacağım. Ve senin de o 'demir' gibi olmana izin vermeyeceğim."

Ayhan, Şahran’ın gözlerinin içine baktı. O an, o sert maskenin altında gerçek bir kardeş, gerçek bir acı vardı. "Sen hep farklıydın abi," diye fısıldadı Ayhan, sesi ilk defa bu kadar gerçekti. "Babamın o sert disiplinine rağmen, içinde hala o çocuk kalbi taşıyordun. Ama ben... ben o çocukluğu o gece o ateşin içinde bıraktım. Artık ne bir şefkat, ne bir merhamet biliyorum. Sadece düşman ve kılıç. Babamın istediği o 'keskin çelik' oldum işte."

Şahran kardeşinin elini tuttu, ama bu bir teselli değil, bir dayanışmaydı. "Kılıç kırılır, Ayhan. Ama insan, her düştüğünde yeniden doğar. Bu ormanda sadece birer savaşçı olarak değil, iki kardeş olarak çıkacağız."

Ayhan, abisinin elini yavaşça bıraktı ve o tanıdık alaycı gülümsemesini tekrar takındı. Ama bu kez, gözlerindeki o hüzünlü ışık hala oradaydı. "Güzel nutuk, abi. Ama Karalar’ın askerleri bu kadar edebiyattan anlamaz. Onlar sadece kanın tadını almayı bilirler. Hazırlan, yaklaşan ayak seslerini duyuyor musun?"

Şahran kılıcını çekti, Ayhan ise kendi kılıcını havaya kaldırıp güneşin (görünmeyen) ışığını üzerinde yansıttı. Orman artık daha karanlık, daha tehditkardı. Ancak bu iki kardeş, babalarının onlara dayattığı o ruhsuz çelik mirasını, artık kendi yolları için kullanmaya kararlıydı.

Ayhan, "Hadi abi," dedi. "Babamın istediği o 'keskin kılıç' nasıl dövüşürmüş, Karalar’a gösterelim."

Birlikte, diğer esirlerin olduğu yöne doğru, her an bir saldırıya uğrayacakmış gibi tetikte ilerlemeye devam ettiler. Geçmişin hayaletleri peşlerinde olsa da, artık geleceğin yazgısı onların ellerindeydi.