BÖLÜM 69: ÇELİK VE GÖLGE

İngiliz kampı, Osmanlı kıyılarında kurulan devasa bir karmaşanın merkeziydi. Çadırların arasındaki loş ve rutubetli bir bölmede, Ayla elleri arkadan bağlı, yere çökmüş halde bekliyordu. Gözleri yorgundu ama bakışlarındaki o hırçın ateş sönmemişti.

Alaric, içeri ağır adımlarla girdi. Elinde bir parça kuru et ve tahta bir kapta su vardı. Hiçbir şey söylemeden Ayla’nın yanına oturdu, bıçağıyla elindeki ipleri tek hamlede kesti. Ayla şaşkınlıkla ona bakarken, Alaric yemeği ve suyu uzattı.

Alaric: (Sesi, kampın gürültüsü içinde bile soğuk ve netti) "Ye. Güçlenmen gerekecek."

Kampın girişinde beliren gölge Leydi Elara’ydı. Kollarını göğsünde kavuşturmuş, dikkatli gözlerle ikiliyi izliyordu. Alaric, Ayla’nın son lokmasını yediğini görünce, ona doğru hafifçe eğildi ve fısıldadı:

Alaric: "Kılıçla dövüşebilir misin?"

Ayla’nın gözlerinde bir anlık bir parıltı belirdi. "Evet," dedi kararlı bir sesle.

Alaric doğruldu, arkasında duran Elara’ya doğru dönüp sesini yükseltti: "Leydim! Bir talim, bir nefes molasına ne dersiniz? Şu esir kız, kılıç konusunda iddialı olduğunu söylüyor."

Elara, yüzünde hafif bir alaycılıkla yaklaştı. Belindeki çelik kılıcı kınından çıkardı, çeliğin o keskin sesi çadırın içinde yankılandı. Alaric, yerde duran, şövalyelerin kullandığı ağır bir çelik kılıcı ayağıyla Ayla’nın önüne itti.

Elara: "Bizde talim tahta kılıçla yapılmaz. Gerçek, ağırlığını hissettirmelidir."

Ayla: (Ağır kılıcı kavradı, parmakları kabzaya alışmaya çalıştı) "Bizim topraklarımızda talim tahta kılıçla başlar, incelik öğrenilir. Ama sizin yönteminiz buysa, kabulümdür."

Ayla, şövalye kılıcının ağır kütlesini hissettiğinde bir an sendeledi. Bu kılıç, Ayhan’ın ona öğrettiği o hafif, hızlı hareketlere göre çok ağırdı. Elara ise yıllardır savaş meydanlarının tozunu yutmuş, çeliğin ağırlığına hükmeden profesyonel bir savaşçıydı.

Elara ilk hamleyi yaptı. Kılıcını bir kamçı gibi savurarak Ayla’nın omuz hizasına indirdi. Ayla, kılıcın o ağır ivmesini karşılamak için tüm gücüyle bloğunu koydu. İki kılıcın çarpışması, kampın ortasında bir çınlama sesi bıraktı. Elara durmadı, döngüsel bir hareketle Ayla’nın etrafında dönmeye başladı.

Elara: "Hızın fena değil, ama kılıcın ağırlığını yönetemiyorsun. Bir şövalyenin kılıcı, bir uzuv gibi çalışmalıdır!"

Elara, seri bir hamleyle Ayla’nın bacaklarına doğru bir kesik savurdu. Ayla, Ayhan’dan öğrendiği o çevik refleksle geri çekildi ve kılıcını bir kalkan gibi kullanarak Elara’nın üzerine bastırdı. Çeliklerin sürtünme sesi, tozlu kumsalda yankılanıyordu. Ayla, kılıcın ağırlığını dezavantajdan avantaja çevirmeye çalıştı; her savuruşunda momentumu kullanarak Elara’nın savunmasında gedik aradı.

Dövüş şiddetlendi. Elara, daha sert ve kırıcı darbelerle Ayla’yı geri çekilmeye zorladı. Ayla ise sadece savunmada kalmıyor, fırsat buldukça Elara’nın zayıf noktalarına, özellikle omuz hizasındaki açıklığa hamleler yapıyordu. İkisinin de nefes alışverişleri hızlandı, ter damlaları yüzlerinden süzülerek toprağa düştü.

Son bir hamle... Elara, kılıcını Ayla’nın savunmasını kırmak için büyük bir hızla yukarıdan aşağıya indirdi. Ayla geri çekilmek yerine, kılıcını bir kaldıraç gibi kullanarak Elara’nın darbesini yana saptırdı ve aynı anda kendi kılıcını Elara’nın boğazına dayadı. O esnada Elara da kılıcını Ayla’nın göğüs kafesinin tam üzerine, kalbinin hizasına yerleştirmişti.

İkisi de kıpırdayamadı. Çeliğin soğukluğu, birbirlerinin nefesini hissedecek kadar yakındı.

Elara, dudaklarında ince, memnuniyet dolu bir gülümsemeyle kılıcını indirdi. "Çok iyisin," dedi, sesi hem takdir hem de bir uyarı barındırıyordu. "Ama biraz daha çalışman lazım."

Alaric tüm bu süreci, kollarını kavuşturmuş, gözlerinde ne bir heyecan ne de bir keyif ile izliyordu. Bu düello, onun için sadece iki kişinin çelikle dansıydı, bir anlam ifade etmiyordu. İkisi de kılıçlarını indirdiğinde, Alaric onlara son bir kez baktı. İçindeki o huzursuzluk, kampın kalabalığı ve bu anlamsız talimler ona dar geliyordu.

Sessizce arkasını döndü. Kampın dışına, ağaçların ve gölgelerin başladığı o karanlık orman hattına doğru yürümeye başladı. Kendi kendine kafa dağıtması, zihnindeki o bitmek bilmeyen savaş planlarını ve yaralı kardeşinin, yanan toprakların görüntüsünü biraz olsun susturması gerekiyordu. Ormanın derinliklerine girdiğinde, ardında bıraktığı o çelik seslerinden ve iki kadının o rekabetçi nefesinden çok uzaklarda, tamamen yalnız kalacağı o sessizliği arıyordu.

Alaric, kampın gürültüsünden ve o iki kadının kılıç seslerinin yarattığı yapay rekabetten iyice uzaklaşmıştı. Orman, denizin o hırçın sesini yutmuş, yerine kendi uğultulu, karanlık sessizliğini koymuştu. Elindeki mataradan yudumladığı şarap, boğazında bir ateş gibi yanıyor, zihnindeki o bitmek bilmeyen savaş sahnelerini kısa süreliğine de olsa uyuşturuyordu.

Adımları, kurumuş yaprakların üzerinde kuru bir ses çıkarıyordu. Gözleri, alışkanlıktan olsa gerek, her ağaç gölgesini, her çalılık hareketini bir pusulanın ibresi gibi takip ediyordu. Tam o sırada, ormanın derinliklerinden gelen boğuk, hırıltılı bir nefes sesi duyuldu. Alaric durdu, şarap matarasını yavaşça kemerine astı.

Gölgeden çıkan yaratık, ne bir insan ne de tamamen bir hayvandı. İki ayağı üzerinde duran, tüyleri matlaşmış, çenesi kontrolsüzce sarkan bir kurt adamdı. Gözleri, karanlıkta sönük birer kömür gibi parlıyordu. Alaric, yüzünde o meşhur, deli dolu gülümsemelerinden birini yerleştirdi.

Alaric: "Demek sizden burda da var, ha? Memleketin her tarafı mı sizin gibi huzur bozanlarla dolu?"

Kurt adam, kulakları sağır edici bir ulumayla ileri atıldı. Alaric, yaratığın pençesini havada savurduğu o milisaniyelik boşluğu kullanarak yana kaydı. Kılıcını kınından çekti; çelik, gecenin karanlığını yarıp geçen bir şimşek gibi ışıldadı. Tek bir keskin hamleyle, yaratığın boynundaki zayıf noktayı hedef aldı. Kılıç, kasları ve tüyleri bir kağıt gibi keserek geçti. Kurt adam, boğazından gelen gurultulu bir sesle yere serildi.

Ancak orman sessizliğe bürünmedi. Ağaçların arasından gelen iki gölge daha belirdi. Bu seferkiler daha iri, daha aç görünüyordu. Pençelerini toprağa sürterek etrafını sarmaya başladılar. Alaric, kılıcını iki eliyle kavradı, vücudunu bir yay gibi gerdi.

Alaric: "Bir tane daha mı? Bugün et ziyafeti çekmeye niyetlisiniz galiba, ama kendinizi menüye koyduğunuzu unutuyorsunuz."

Sağdaki kurt adam, hızını alarak üzerine atıldı. Alaric, kılıcını göğüs kafesine doğru sapladı, yaratık acıyla sarsılırken onu yana savurdu. Tam o esnada diğeri, arkasından sıçradı. Alaric, sırtına binen o ağırlığı hissettiği anda yere yuvarlandı, sırtüstü bir şekilde dönerek elindeki hançeri yaratığın karnına gömdü.

Ormanın içinde kan, toprağa sıcak bir yağmur gibi damlıyordu. Yaratıklar, insanüstü bir güçle ayağa kalkmaya çalışsa da, Alaric onlara fırsat vermedi. Birini kılıcının ucuyla yere sabitledi, diğerinin ise pençesini tuttuğu eliyle büküp boynunu çevirdi.

Kılıcının üzerine kan damlıyordu. Alaric, ayağa kalktı, üzerindeki kanları silme zahmetine bile girmedi.

Alaric: "Zayıf. Hepiniz fazlasıyla zayıfsınız. Sizin doğanız vahşet, benimkisi ise o vahşeti bitirmek."

Dışarıdan bakıldığında, tek başına duran bir adamın ormanın içinde üç vahşi yaratığı yere sermesi bir mucize gibi görünürdü ama Alaric için bu sadece bir ısınmaydı. Şarap matarasına elini attı, bir yudum daha aldı. Orman şimdi eskisinden daha sessizdi, sadece kanın toprağa karışan kokusu havada asılı kalmıştı. Alaric, matarasını tekrar kemerine yerleştirdi ve hiçbir şey olmamış gibi, kampın aksi yönüne, gecenin daha da karanlık olduğu derinliklere doğru yürümeye devam etti. Onun derdi kurt adamlar değil, kendi içindeki o bitmek bilmeyen fırtınaydı.