9. Bölüm

Odaya girmiştik. Ben, ne giysem diye valizimin başında eşyalarıma bakıyordum.

Ahu ise odanın içinde süzülüp duruyordu.

En son dayanamamış olacak ki:
“Kızım, bu oda niye boş? Yatak da yok. Nerede yatıyorsun sen?” dedi.

Gözüme kestirdiğim elbiseyi valizden çıkarırken cevap verdim:
“İçeride koltukta yatıyorum canım. Yatak odası alacak param kalmadı. Aylığımı bekliyorum.” dedim.

Bana şöyle bir baktı.

“İstersen bu konuda sana yardım edebilirim.” dedi.

Kafamı kaldırıp ona baktım.

“Nasıl?” dedim.
Yanıma gelip karşıma dikildi.
“Bizim orada tanıdığım bir amca var, mobilya satıyor. Onunla konuşuruz. Şimdi alırız, maaşını alınca ödersin.” dedi.

Kaşlarımı çattım.

“Olmaz öyle şey Ahu.” dedim.
Elini beline koydu.
“Neden olmazmış? Bal gibi de olur. Halledeceğim ben bu işi. Hem aylığına ne kaldı şurada, Sare?” dedi.

Konuyu kapatmak ister gibi:
“Tamam Ahu, bakarız.” dedim ve hazırlanmaya başladım.
Ahu, “Görürsün sen.” der gibi bakıp benim kıyafetlerimin arasından kendine uygun olanları seçmeye başladı.

Yaklaşık bir saat sonra ikimiz de hazırdık ve Fatih’i bekliyorduk.
Gözüm karşımdaki Ahu’ya takıldı. Onu baştan aşağı süzdüm. Üzerine bordo, Madonna yaka bir kazak giymişti. Altına mini siyah etek, ayağına da siyah çizmelerini giymişti. Gerçekten güzel görünüyordu.
Ona baktığımı fark edince göz kırptı.

“Hayırdır kuzu, ne baktın?” dedi, sözde sert bir tavırla.

Güldüm.

“Çok güzel olmuşsun, ona bakıyorum.” dedim.

“Asıl sen kendine bak kızım. Ayıptır söylemesi, taş gibi karısınız bayan” dedi, son kelimeyi şiveli söyleyerek.

Kahkaha attım ve kendime baktım.

Üzerimde uzun, krem rengi triko bir elbise vardı. Acı kahve tonlarında topuklu çizme giymiş, belime aynı tonlarda kalın bir kemer takmıştım. Saçlarımı sıkı bir topuz yapmış, hafif makyaj ve zarif takılarla kombini tamamlamıştım.

Bir an duraksadım.

“Ahu, fazla mı oldu acaba?” dedim.
Gözlerini devirdi.
“Saçmalama. Hiç abartı değil, çok güzel olmuşsun.” dedi.

Hazırlanalı yarım saat olmuştu ama Fatih hâlâ gelmemişti.

Sıkıntıyla Ahu’ya döndüm.

“Şu nişanlını ara, Allah aşkına. Geç gelecekse kahve içelim bari.” dedim.
Telefonunu aldı.

Birkaç saniye sonra:
“Fatih, neredesin?” dedi sitemle.
Sonra bir anda sesi yumuşadı.
“Ha geldiniz mi aşkımm? Tamam, hemen iniyoruz.” dedi.

Ona bakarken içimden geçirdim:
Bu kızın burcu gerçekten ikizler olabilir.

Kapıyı kilitlediğimden emin olup Ahu’ya döndüm. Birlikte aşağı indik.
Apartmandan çıkınca az ileriden korna sesi geldi. Başımızı o yöne çevirdik.

Arabaya yaklaşırken kalbim bir an ritmini şaşırdı.

Geçen gün gördüğüm o adam.

Boğazım kurudu. Hızla Ahu’ya döndüm.

“Bu adamın ne işi var burada?” dedim.

Ahu, “Cidden mi?” bakışı attı.
“Eee… Ömer abi Fatih’in tim komutanı. İpek abla onu da çağırmıştır. Ama bizi almaya geleceğini ben de bilmiyordum.” dedi.

Derin bir nefes aldım.

Dudaklarımı dilimle ıslattım.
“Anladım.” dedim kısık sesle.

Ahu yüzündeki o anlamlı gülümsemeyle:
“Ne oldu? Heyecanlandın mı?” dedi.

Olduğum yerde durdum.

“Saçmalama Ahu. Bir kere gördüğüm adam için neden heyecanlanayım?” dedim.

Ahu yürümeye devam etti.
“Belki bundan sonra daha sık görürsünüz birbirinizi.” dedi.

Cevap vermedim.

Sadece yürümeye devam ettim.

Arabaya bindik. Ayıp olmasın diye selam verdim. Fatih karşılık verirken, direksiyondaki adamdan ses çıkmadı.

Araba hareket etti.

İçeride garip bir sessizlik vardı.

Ahu dayanamadı.
“Maşallah, sohbetinize doyum olmuyor.” dedi.

Fatih arkaya döndü.
“Kusura bakmayın hanımlar. Yorucu bir gündü güzelim.” dedi.
Son kelimeyi Ahu’ya bakarak söylemişti.

Ahu hemen yumuşadı.
“Yaa aşkım, kıyamam.” dedi.
Sonra öne doğru eğildi.
“Yoksa sizin bu acımasız komutanınız yine sizi akşama kadar idman mı yaptırdı?” dedi.

O an Ömer dikiz aynasından baktı. Sonra başını çevirip arka koltuğa döndü.

Kaşları çatılmıştı.

“Asker onlar, Ahu. İşleri bu.” dedi.
Sesi arabanın içinde ağır bir şekilde yayıldı.

Göğsümde bir sıkışma hissettim.

Sanki o tek cümle içimde bir yere dokunmuştu.

Tam önüne dönecekken gözleri benimkilerle buluştu.

Sadece birkaç saniye sürdü.

Ama midem kasıldı. Parmaklarım avucumun içinde sıkıldı.

Nefes almak zorlaşınca camı açtım. Soğuk hava yüzüme vurdu.

Gözlerimi kapattım.

On dakika sonra araba durdu.
Hepimiz indik.

Eve doğru yürüdük.

Ahu ve Fatih kendi aralarında konuşuyordu. Ben biraz geriden geldim.

Kapının önünde Ömer vardı. Zili çaldı. Beklerken omuzları gergindi. Sanki burada olmaktan hoşnut değildi.

Kapı açıldı.

Esmer, dalgalı saçlı, benden birkaç santim kısa, yüzünde kocaman gülümsemesi olan güzel bir kadın bizi karşıladı.

“Hoş geldiniz.” dedi kenara çekilirken.

Ömer kısa bir “Hoş bulduk.” dedi ve direkt içeri girdi.

Fatih ise:
“Hoş bulduk, yengelerin gülü.” diyerek sarıldı.

Ahu da sarılarak içeri geçti.

Kapının önünde bir an tek başıma
kaldım.

Kadın bana gülümseyip, “Sen de hoş geldin canım, İpek ben.” dedi.

Ben de onun gibi gülümseyip elimi uzatarak, “Hoş buldum İpek Hanım, Sare ben.” deyince karşımdaki kadın çatık kaşlarla önce elime baktı, sonra da bana baktı.

Elimi es geçerek bana sarıldı ve, “Bana hanım demene gerek yok, resmî resmî konuşma lütfen. Abla diyebilirsin.” dedi benden ayrılırken.

Ben de gülümseyerek, “Peki.” dedim ve içeriye geçmek için ilerledik.