16. Bölüm

Yüzbaşı odadan çıktığından beri neredeyse on dakika geçmişti ve ben hâlâ olduğum yerde duruyordum.

Ne yapmam, nasıl davranmam gerektiği hakkında hiçbir fikrim yoktu.

Daha doğrusu karar veremiyordum.

Bir yanım bu tavrımı koruyup yüzbaşıdan uzak durmam gerektiğini söylüyordu ki bu mantıklı olandı.

Ve olması gereken de buydu.

Ama diğer yanım ise garip bir şekilde ona çekiliyordu.

Buna anlam veremiyordum.

Neden diyordum bir yandan da.

Neden böyle hissediyorum?

Neden bunları düşünüyorum?

Bilmiyorum işte ve kendime çok kızıyorum.

Bu adamı hiç tanımıyorsun bile.

Bu düşünceler, bu duygular niye?

Sana ne onun yaralı olup
olmamasından?

Diyorum ama cevap veremiyorum bu soruların hiçbirine.

Keşke diyorum, keşke yüzbaşı...

Karşıma hiç çıkmasaydı.

Keşke onunla hiç tanışmamış olsaydım.

Ya da keşke... Keşke bana o sözleri söylememiş olsaydın.

Evet, asıl sorun buradaydı işte.

Ben onu affetmek istiyordum...

Bana söylediği, hak etmediğim o sözlerden sonra...

Beni onca insanın içinde küçük düşürmesinden sonra hâla onu affetmek istiyordum.

Bu beni korkutuyordu işte.

Bunun nereye varacağını biliyor gibiydim.

Yanacağımı ve bu işin sonunda kül olacağımı hissediyordum.

Yüzbaşının sözleri zehirliydi.

Bakışları sertti.

Sesi soğuktu.

Ama beni yakardı, biliyorum.

Kapım tıklatıldığında daldığım düşüncelerden hemen sıyrıldım.

"Bir saniye lütfen," diyerek odanın içindeki lavaboda elimi yüzümü yıkadım, kendime gelmek amacıyla.

Kafamı kaldırdığımda aynada dağılmış bir kadın gördüm.

Yüzbaşı... diye geçirdim içimden.

Senden uzak durmalıyım.

Çünkü bir yangına daha girecek gücüm yok.

Kendimi toparladığımda kapıya doğru ilerleyip açtım.

Karşımda Ahu duruyordu.

"Nasılsın?" diye sordu.
Hafifçe omzumu silkerek, "Bilmem," dedim.

Bakışları yüzümde gezindi. Bir şeyler olduğunu anlamıştı sanırım ama üstünde durmadı.

Bu sefer, "Ömer abinin yarası ne durumdaymış?" diye sordu.
"Dikiş attım," dedim. "Takip edilmesi lazım."
Sesim istemsizce yorgun çıkmıştı.

Ahu başını sallayıp tam yine bir şey söyleyecekken yanında yüzbaşıyla Fatih göründü odamın olduğu koridorda.

Fatih bize yaklaşırken o biraz ilerimizde durmuş, duvara yaslanmıştı.

Eli yarasına yapıştırdığım bandaja gitmişti.

Yarası sızlıyor olmalı diye geçirdim içimden.

Fatih bizim yanımıza geldiğinde Ahu, "Bir şey mi oldu?" diye sordu biraz telaşla.
Fatih, onu telaş yapacak bir şeyin olmadığına inandırmak ister gibi yumuşak bir sesle,
"Yok güzelim. Hava almaya çıkacağız. Merak etme diye haber vereyim dedim," dedi durgun bir sesle.

Ahu ona anlayışla baktı.
"Tamam canım. Bir şey olursa ben sana haber veririm," dedi.

Fatih onu onaylayıp saçlarına bir öpücük bırakınca Ahu'nun yanından ayrılıp diğerinin yanına doğru ilerledi.

Ahu yine konuştu.
"Fatih, biraz bir şeyler ye lütfen olur mu?"
Fatih onu yine onayladı.

Ahu'ya üzülüyordum. Zor olmalıydı sevdiğini böyle görmek ve hiçbir şey yapamamak.

Bakışlarım tekrar yüzbaşının tarafına döndüğünde elleri ceplerinde boşluğa baktığını gördüm.

Gözümü ondan zorla da olsa çekerken bu sefer onun bana baktığını hissediyordum.

O da iyi değildi, görüyordum.

Gerçi nasıl iyi olunurdu ki?

Arkadaşının ensesinde ölümün soğuk nefesi varken...

Ama ne kadar kabul etmek istemesem de...

İçimde bir yer, onun hâlâ ayakta olduğunu bilmekten garip bir rahatlık duyuyordu.

Nedenini bilmiyordum.

İLAHİ BAKIŞ AÇISI;

Adam buz gibi havada bankta oturmuş, sigarasını içerken aklında binbir türlü düşünce vardı.

Bir yanda canıyla cebelleşen, kardeşi gibi gördüğü askeri...

Diğer yanda operasyonda nasıl tuzağa düştükleri...

İçlerinde gerçekten bir hainin olup olmadığı...

Ve kardeşini vuran o kansızların ne zaman hesap vereceği...

Ömer kendini sorumlu tutuyordu Mert'in vurulmasında.

Sonuçta onun için gitmemişti o mağaraya.

Ne kadar söylemiş de olsa Mert onu dinlememişti.

Komutanını korumak istemişti aklınca.

Bunun doğru olduğunu biliyordu Ömer.

O olsa o da aynısını yapardı.

Komutanından önce gitmezdi oraya.
Ama yine de suçluyordu kendini.

Yeni bir sigara daha yaktı.
Derin bir nefes aldı sigarasından.

Bu sefer aklı hiç gitmemesi gereken birine gitti.

Onu affetmeyen o kadına...

Biliyordu Ömer hata yaptığını. Pişmandı da zaten.
Ama pişman olması bir şeyi değiştirmiyordu.

Zamanı geriye alamazdı ya...

Şayet öyle bir şey olsaydı...
Yok ederdi ağzından çıkan, neden çıktığını bilmediği o sözleri.

Yok ederdi kadının gözlerindeki o kırgınlığı.

Ama mümkün değildi işte.

Anlamıyordu Ömer bu kadını bir türlü.

"Bir daha karşıma çıkma," demişti.

Ama şimdi alnındaki yarayı o dikmişti.

Bu bir çelişkiydi.

Ya da onun anlayamadığı başka bir şey.

Cephede düşmanı anlamak kolaydı.

Netti.

Ama bu... Değildi.

Bu kadının bakışı, sesi, mesafesi...

Adını koyamadığı bir şey vardı orada.

Ve bu, cephedeki belirsizlikten daha çok huzursuz ediyordu.