27. bölüm · Kadim Kan
Küçük Tanışmalar
Müziğin temposu yavaşlayıp yerini hafif bir yaylı grubuna bıraktığında, Viktor ile birlikte pistten yavaşça ayrıldık. Ron’un köşede, sanki bir Quidditch maçının kaderini belirleyecekmiş gibi heyecanla parmak uçlarında yükselip bizi izlediğini görünce gülümsedim.
"Viktor," dedim, onun o alışılagelmiş sert omuzlarına hafifçe dokunarak. "Sanırım hayatının en zorlu düellosuna hazır olmalısın. Seni bir hayranınla tanıştırmam gerekiyor."
Viktor’un o çatık kaşları bir an için yumuşadı, sadece bana özel olan o hafif, nadir tebessümü belirdi. "Senin yanındayken hiçbir şey zorlu değildir Lyra," dedi derin sesiyle.
Ron’un yanına vardığımızda; Harry, Hermione, Pansy ve Alexei çoktan orada toplanmışlardı. Ron, Viktor’u bu kadar yakından görünce bir an nefesini tuttu, sanki karşısında bir insan değil de bir ejderha varmış gibi bakıyordu.
"Viktor," dedim grubumuzu işaret ederek. "Bunlar benim en yakın arkadaşlarım. Harry, Hermione ve bu da Ron. Ron senin sahadaki hareketlerini ezbere bilir."
Viktor, normalde yabancılara karşı bir duvar gibi ördüğü o mesafeli tavrını, benim hatırım için bir kenara bıraktı. Ron’a doğru elini uzattığında, Ron’un eli havada bir saniye titredi.
"Wronski Çalımı..." diye kekeledi Ron, sesi heyecandan kısılmıştı. "Onu o kadar hızlı nasıl yapıyorsun? Yani... kemiklerin kırılmıyor mu?"
Viktor hafifçe güldü; bu, onun gibi biri için büyük bir lütuftu. "Hız sadece vücutla ilgili değildir küçük dostum, o bir irade meselesidir. Ama dürüst olmam gerekirse, Lyra’nın süpürge üzerindeki o ani manevralarını gördükten sonra, benim tekniklerimin biraz kaba kaldığını düşünüyorum."
Viktor bunu söylerken bakışları bana döndü. O an aramızdaki o derin saygıyı hissettim. Evet, o bir dünya starıydı, bense bir varistim; ama o gece sadece birbirinin ruhunu anlayan iki arkadaştık. Viktor herkese karşı sert ve ödün vermezdi ama bana karşı her zaman o gizli, yumuşak bir korumacılığı vardı.
Pansy, Alexei’nin koluna girmiş bir halde araya girdi. "Görüyorsun ya Alexei, Gryffindorlar bile bazen düzgün insanlarla tanışabiliyor. Ama itiraf etmeliyim Viktor, Lyra ile sahiden Hogwarts’ın şimdiye kadar gördüğü en asil çift oldunuz."
Alexei, Pansy’nin elini nazikçe sıkarak onayladı. "Kesinlikle. Ama Pansy, senin bu geceki zarafetin karşısında Viktor bile gölgede kalmış olabilir."
Hermione ve Harry ise bu sahneleri gururla izliyordu. Hermione’nin Ron’un bu çocuksu heyecanına attığı o şefkatli bakış, Harry’nin ise binalar arasındaki bu muazzam köprüyü görmenin verdiği huzur paha biçilemezdi. Biz orada; bir Gryffindor varisi, bir Slytherin prensesi, bir Durmstrang şampiyonu ve Harry ile arkadaşları olarak sadece bir "dost grubu" gibiydik.
Viktor, masadan aldığı bir kadehi hafifçe kaldırarak bize baktı. "Farklı okullar, farklı binalar..." dedi, sesi tüm masayı birleştiren bir güçle yankılandı. "Ama bu gece görüyorum ki; dostluk, en kadim büyülerden bile daha güçlü."
Gülüşerek kadehlerimizi tokuşturduk. O an fark ettim ki, bu balo sadece dans etmek için değildi. Bu gece, yıllardır süregelen tüm o soğuk savaşların, önyargıların ve korkuların, bizim bu samimi sohbetimizin sıcaklığında eriyip gittiği geceydi.
____________________
Yeni bölüm sizlerle umarım beğenirsiniz🧡 Yorumlarınızı ve beğenilerinizi bekliyorum 🤍
