Bölümler 40Şu an: Yolcular
- 1 Lord Ernıe’nin Yeniden Doğuşu — I1.939 kelime
- 2 II1.507 kelime
- 3 III2.622 kelime
- 4 IV1.797 kelime
- 5 V2.013 kelime
- 6 VI1.933 kelime
- 7 VII2.056 kelime
- 8 VIII1.593 kelime
- 9 IX1.027 kelime
- 10 X1.782 kelime
- 11 XI637 kelime
- 12 Kurban — I2.226 kelime
- 13 II2.217 kelime
- 14 III2.353 kelime
- 15 Lanetliler — I2.127 kelime
- 16 II991 kelime
- 17 III1.906 kelime
- 18 IV1.664 kelime
- 19 V3.441 kelime
- 20 VI4.149 kelime
- 21 VII2.953 kelime
- 22 VIII1.740 kelime
- 23 IX4.047 kelime
- 24 Mısır’a İniş — I824 kelime
- 25 II2.068 kelime
- 26 III2.432 kelime
- 27 IV1.718 kelime
- 28 V1.385 kelime
- 29 VI885 kelime
- 30 VII2.189 kelime
- 31 VIII1.543 kelime
- 32 IX949 kelime
- 33 X929 kelime
- 34 XI685 kelime
- 35 XII1.508 kelime
- 36 XIII1.797 kelime
- 37 XIV1.066 kelime
- 38 Yolcular2.412 kelime · Okuduğun bölüm
- 39 I2.691 kelime
- 40 II2.373 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
YOLCULAR
Evian’da treni kaçırdım. Uzun uğraşlardan sonra, buz baltam da dâhil bütün eşyalarımla beni Cenevre’ye götürecek bir otomobil buldum. Acele edersem aktarma yetişebilirdi. Haddon’a istasyonda beni karşılaması için telgraf çektim, sonra koltuğuma rahatça yaslanıp Haute-Savoie’nin uçurumlarını düşledim. İyi yol alıyorduk; yollar kusursuzdu, trafik yok denecek kadar azdı, derken—güm! Bir anda dayanılmaz bir acı duydum; güneş üflenmiş bir mum gibi söndü ve çiçeklerle dolu bir yatak kadar yumuşak, ağırlığıma ılık su kadar boyun eğen bir şeyin içine düştüm....
Hava çok sıcaktı. Çiçek kokusu vardı. Gözlerim açıldı; bir an boyunca ayrıntılı bir görüntüye keskin biçimde odaklandı, sonra yeniden kapandı. Sahnenin bildiğim—en azından anımsayabildiğim—hiçbir bağlamı yoktu. Ev kadar tanıdık olmasına rağmen, kesin olarak anımsadığım hiçbir şeyi çağrıştırmıyordu. Herhangi bir diziden kopmuş, geçmişe bağlanmamış, kendi kimliğimin bile farkında değilken, bu görüntüyü dünyadan bir kare yakalayan fotoğraf makinesi gibi gördüm: bağlamını bilenler için anlam taşıyan, başlı başına bir sahne:
İçinde yattığım sıcak, yumuşak şey bir yataktı—büyük, derin, rahattı; çiçek kokusu da yanındaki küçük masanın üzerindeki çiçeklerden geliyordu. Görkemli, eski bir odadaydım; tavanı yüksek, taştan kocaman bir şöminesi vardı. Duvarlarda eski usul tablolar—yakından tanıdığım portreler ve gravürler—asılıydı. Döşeme çıplaktı; oymalı meşe ve maun mobilyalar ağırbaşlıydı: kocaman sandalyeler, iri dolaplar. Derin gri taş girintilerin içine yerleştirilmiş kafesli pencereler vardı; tırmanan güller, güneş ışığında desenler oluşturuyor, hareketli gölgelerini cilalı döşemelere düşürüyordu. Çiçeklerin kokusuna, yaşın o narin, ele avuca gelmez kokusu da karışıyordu: ahşabın, geniş salon ve koridorlardaki küflü duvar halılarının, güneşle havaya uzun zamandır açılmamış odaların kokusu.
Odanın öbür ucunda—çok uzakta görünüyordu—aralık duran kapının yanında, ipek işlemeli küçük bir başlık takmış yaşlı bir kadın, sert ve tavizsiz duruşlu bir adamla fısıldaşıyordu. Adam dinlerken ciddi, hatta ağırbaşlı bir yüzle ona doğru eğilmişti. Kadının arkasındaki açık kapının aralığından geniş taş bir koridor zar zor görünüyordu.
Görüntü bir an parladı ve kayboldu. Ayrıntıların çoğunu hemen kavramıştım, çünkü hepsini zaten iyi biliyordum. Bağlamını çıkaramamam yalnızca zihnin bir oyunuydu, rüyaların oynadığı türden bir oyun. Görüşümü yeniden karanlık bastı. Sıcak, yumuşak, rahat yatağa, tatlı bir hiçliğin içine geri gömüldüm. Bilmek için en ufak bir isteğim yoktu; uyku ve yumuşak bir unutkanlık, arzuladığım her şeydi.
Ama biraz sonra—yoksa çok daha sonra mıydı?—gözlerimi yeniden açtığımda, belleğimde incecik bir iz vardı. Adımı ve yaşımı anımsadım. Haute-Savoie Alpleri’nde bir tırmanış arkadaşımla buluşmaya gittiğimi, acele edip çok hareketli olmam gerektiğini, tatsız bir düşten kalmış gibi belli belirsiz anımsadım. Bir şeyler ters gitmiş gibiydi. Aptalca, şiddetli bir felaket yaşanmıştı; içinde bir yerde acı vardı, bir kaza. Eşyalarım neredeydi? Örneğin, değerli buz baltam neredeydi—hayatımın ve güvenliğimin bağlı olduğu, yıllardır sınanmış aletim? Zihnime karmakarışık sorular üşüştü. Onları düzene koymaya çalışmak dayanılmaz bir acı veriyordu....
Yatağımın yanında bir figür duruyordu. Az önce gördüğüm yaşlı kadının aynısıydı—yoksa bir ay, hatta belki geçen yıl mı görmüştüm? Bu kez yalnızdı. Oysa kendi sağ elim kadar tanıdık olmasına rağmen, adını bir türlü çıkaramıyordum. Hatırlamaya çalışınca acı yeniden başladı. Bunun yerine daha kolay bir soru sordum; bir şekilde en önemlisi buymuş gibi geliyordu. Ama saçmaladığımı biliyormuşum gibi, içimde bir utanç duygusu da vardı:
“Buz baltam—sağlam mı? Sıradan bir zorlanmaya dayanmış olmalı. Dişbudak ağacından...” Sesim saçma biçimde kesildi; boğazımın ortasında bir fısıltı onu yuttu. Ne diyordum ben? Bir yerde berbat bir kafa karışıklığı vardı.
Küçük, serin elini alnıma koyarken şefkatle, tatlı tatlı gülümsedi. Dokunuşu her zamanki gibi beni sakinleştirdi; acı biraz dindi.
“Bütün eşyaların güvende,” diye yanıtladı. Uzak tavana doğru yükselen sesi o kadar yumuşaktı ki gökyüzünde şarkı söyleyen bir kuşun sesi gibiydi. “Sen de güvendesin. Artık tehlike yok. Kurşun çıkarıldı; her şey yolunda gidiyor. Yalnız sabırlı olmalı, kıpırdamadan yatıp dinlenmelisin.” Sonra, beklediğimi gayet iyi bildiği o tatlı teselli kırıntısını ekledi: “Marion bütün gün yanında, gecenin büyük bölümünde de öyle. Yanından pek ayrılmıyor. Gün boyu girip çıkıyor.”
Daha fazlasını duymak için gözlerimi ona diktim. Bellek bazı parçaları yeniden yerlerine koydu. Birbirlerine eklenirken tıkırtılarını duydum. Ama yalnızca birleşmeye çalışıyorlardı. Birkaç parça eksikti. Felakette kaybolmuş olmalıydılar. Ortaya çıkan görüntü fazlasıyla saçmaydı.
“Telgraf çekmem ge—gerek...” diye başladım; ucu görünen bir parçaya sarıldım, ama daha fazlasını okuyamadan parça yeniden gözden kayboldu. Eksik parçalar olmadan ötekiler dağılıyor, bir arada durmuyordu. İçimde öfke alevlendi.
“Bunlar kötü yapılmış,” dedim, gizliden gizliye utandığım huysuz bir tonla. “Yanlış parçaları seçmişsin! Ben çocuk değilim ki bana böyle davran—” Demirden bir ucun öncülük ettiği sıcak bir şok içimden geçti; yakıcı bir acıydı.
“Uyu, zavallı Félix’im, uyu,” diye yatıştırıcı bir sesle mırıldandı; küçücük eli alnımı okşuyor, o sivri, sıcak şeyin tam kalbime girmesini son anda engelliyordu. “Şimdi yine uyu. Biraz sonra bana onların adlarını söyleyeceksin, ben de hemen atlıyla haber yollayacağım—”
“Telgraf...” demeye çalıştım, ama sözcüğü telaffuz edemeden yitip gitti. Rüyalarımdan kapıp aldığım anlamsız bir sözcüktü. Düşünce kanat çırptı ve söndü.
“Haber yollayacağım,” diye fısıldadı, “mümkün olan en hızlı yolla. Marion’a açıklarsın. Önce biraz daha uyu; kıpırdamadan yatıp uyuyacağına söz ver. Yeniden uyandığında hemen yanına gelecek.”
Kocaman yatağın kenarına usulca oturdu. Güllerin içeri tırmanmak için uzandığı pencerenin önünde siluetini gördüm. Üzerime eğildi—yoksa taş pencere girintisinin üzerinden rüzgârla eğilen bir gül müydü? Berrak mavi gözlerini gördüm—yoksa yaz göğünü yansıtan solmuş bir gül yaprağındaki iki yağmur damlası mıydı?
“Teşekkür ederim,” diye mırıldandı sesim, her şey içime çekilirken ve eski dünyanın bahçesi kafesli pencerelerden içeri giriyor gibi görünürken; derin bir rahatlamışlık içindeydim. Çünkü onun hâlinde itaati tatlı kılan bir güç vardı. Küçük eli de o zalim demir ucun saldırısını yumuşatıyor, girişini neredeyse hiç hissetmememi sağlıyordu. Şiddetli sıcaklık bana ulaşamadan karanlık, dünyayı bir kez daha söndürdü....
Sonra, olağanüstü uzun bir aranın ardından gözlerim yeniden çok iyi bildiğim görkemli, eski dünyaya ait odaya açıldı; bu kez yalnızdım. Beynimde, Bellek’in parçalarını öfkeli bir şiddetle birbirine çarptırdığı izlenimini veren, keskin ve parçalayıcı bir duyum vardı; üstelik parçalar çınlayan metalden yapılmış gibiydi. Aşağılayıcı bir mide bulantısı neredeyse beni yeniyordu. Ayaklarımın dibinde, hareket ettiremeyeceğim kadar ağır, ısınmış metal bir cisim vardı. Boynumla başımın arkası sıkıca bandajlanmıştı. Saatler önce ellerin bana dokunduğu belli belirsiz aklıma geldi; sevdiğim, yumuşak ve şefkatli eller. Kokuları hâlâ havadaydı. Yüzler ve adlar hızla önümden geçip gitti; onları durdurmak için hiçbir çaba göstermedim. Kendime hiçbir soru sormadım. Her tür çaba gücümü aşıyordu. Çaresiz ve tuhaf biçimde güçsüz, yatıyor; izliyor ve bekliyordum.
Yalnızca bir iki şey açıktı. Onlar da düşünmek için çaba göstermeme gerek kalmadan aklıma geliyordu:
Bir felaket olmuştu; beni en yakın eve taşımışlardı; ve—özlemini böylesine çektiğim dağ zirvelerine çıkma fırsatı birden elimden alınmıştı. Dünyanın yüksek geçitlerinden uzakta bir yerde, iyi kalpli insanlar bana bakıyordu. Tanıdık insanlardı, ama o an adlarını unutmuştum. Tatil tırmanışımı kaybetmenin acısı beni asıl kasıp kavuruyordu; güçlü arzum yeniden kendine dönmüş, karşılanmadan kalmıştı. Boşa çıkmış özlemlerin tehlikesini ve doğurabilecekleri tuhaf ruh hâllerini bildiğimden, allak bullak beynim otomatik olarak bir karar verdi:
“Kendini dikkatle gözle,” diye fısıldadı.
Çünkü dünyanın üzerine yükselen zirveleri gördüm, gizli vadilerden esen rüzgârı hissettim. Issız sırtların kokusu bana kadar geldi; maviye çalan kara göğe karşı karı gördüm. Ama onlara ulaşamıyordum. Onun yerine yumuşak, derin, rahat bir yatakta sırtüstü yatıyor, kırılmış ve işe yaramaz hâlde bekliyordum. Bu düşünceden nefret ediyordum. İçimde donuk, uğursuz bir öfke kabardı. Haddon neredeydi? Yapabilse beni buradan o çıkarırdı. Ya sevgili, eski, güvenilir buz baltam neredeydi? Hepsinden önemlisi, bana bakan bu eski dünya insanları kimdi?... Son düşünceyle birlikte, öyle lezzetli bir tatlılık dokundu ki içime, birden boyun eğdiğimi hissettim; hatta daha da ötesi, mutluluk ve sevinç duydum.
Bu sevinçle öfke zihnimi ele geçirmek için yarışıyordu; hangisinin peşinden gideceğimi bilemiyordum: ikisi de gerçek, ikisi de doğru görünüyordu. Bu zalim kargaşa, çektiğim eziyeti artırıyordu. İki ayrı yer ve insan topluluğu birbirine karışmış gibiydi.
“Kendini dikkatle gözle,” diye yineledi kendiliğinden beliren uyarı.
Sonra, bilinç geri dönerken gelen o huzur verici karanlığın içinde başka bir şey belirdi: ışığın sızdığı ufacık bir merak noktası. Bir kadını düşündüm.... Bu, şiddetli ve buyurgan bir düşünceydi; başlangıçta Haddon ve değerli buz baltam kadar yakın ve gerçekti, Bugün’ün bir parçası gibiydi; ama ertesi saniye, başka bir dünyada, fersahlarca uzağa gitmişti. Yine de kargaşa her şeyi çarpıtmadan önce onu tanıdım; nerede yaşadığını bile açıkça hatırladım. Kocasını da tanıyordum; onlarda kalmıştım—İskoçya’da—evet, İskoçya’da. Ama bu hayatta onunla hiç konuşmamıştım; çünkü yanına gelmesi mümkün değildi. İkimiz de gözlerimizle, dudaklarımızla ya da bir hareketimizle, içimize gömdüğümüz sırrımızdan ötekine hiçbir ipucu vermemiştik. Benim için o kadın olsa da ona duyduğum büyük özlem çok eskilere, ilk gençlik yıllarıma uzanıyordu; doğanın bana verdiği bütün güçle bu özlemi katı bir kararlılıkla bir kenara itip gömmüştüm. Kocası da arkadaşımdı.
Yalnızca, o an yaşadığım sarsıntı bir şekilde hapishanenin parmaklıklarını esnetmişti; özlem bir anlığına bütün gücüyle, uzun süre bastırılmış tutkusuyla dışarı fırladı. Kendimi tutan engel yıkılmıştı. Daima birlikte olduğumuz için birlikte olma hakkımız bulunduğu düşüncesi içimi tatlı bir dalga gibi kapladı. Onu istemeye hakkım vardı.
Zihnim kuşkusuz yalnızca karmakarışık, başıboş imgelerle dolu bir alandı. Düşünmek imkânsızdı; düşünmek öyle dayanılmaz bir acı veriyordu. Ama bu anı, bütün şiddetiyle öne çıktı. Onu gelmesi için çağırdığımı ve ihtiyacım böylesine kesin, böylesine buyurgan olduğu için gelmeye hakkı bulunduğunu açıkça hatırlıyorum. Bu hayatta en çok sevdiğim, ama bir başkasının himayesinde olduğu için hiç konuşmadığım kadından yardım istedim; gerçekten de sesimi yükselterek çağırdığımı sanıyorum:
“Lütfen gel!” Hemen ardından, kendiliğinden beliren uyarı yine geldi: “Kendini dikkatle gözle...!”
Sanki büyük bir özlem, ondan da büyük olan bir başka özlemi serbest bırakmış, zincirlerinden kurtarmıştı.
Bilinçten yoksun hâlim, çığlığın ardından hesaplanamayacak kadar uzun bir mesafeye sürüklendi. İçimde, dehşet verici yeraltı derinliklerine daldı. Ama çığlık gerçekti; özlem dolu çağrımda buyruğa benzer bir güç vardı. Sanki ufak bir yanıt geldiğini hissettim, ama öylesine uzaklardan ki zar zor duyuluyordu. Yanıtta da çağrıda da hiçbir ad yoktu.
“Ben hep buradayım. Seni hiç, hiç terk etmedim!”
Ardından gelen bilinçsizlik tam değildi anlaşılan. İçinde çaba ve mücadeleye, bir de arayışa benzer bir şeyin anısı vardı. Biri bana ulaşmaya çalışıyordu. Ben, çalkantılı bir denizde bir enkaz parçasının üzerinde debelenirken başka bir yüzücü de bana ulaşmak için mücadele ediyordu. Saydam, yemyeşil dev dalgalar bu kişiyi kimi zaman yaklaştırıyor, kimi zaman gözden saklıyordu; ama elinde bir halat uzatarak durmadan ilerliyordu. Tükenmişliğim karşılık vermeye gücümü bırakmamıştı; yine de bu yüzücü, ikimizi de yutmakla tehdit eden dev dalgaların ittiği sularla yaklaşmayı sürdürdü. Halat beni de kurtaracaktı. Uzanan eller gördüm. Derin suda bedeninin çizgilerini, bir keresinde de yüzünü gördüm. Ama yalnızca bir saniyeliğine. Onu taşıyan dalga korkunç bir gürültüyle çarpıp ikimizi de bastırdı, beni de enkaz parçamdan söküp aldı. Azgın selde halat güçsüz ellerime çarparak savruldu. Onu kavradım. Bir anda ilahi bir güven duygusu içimi kapladı; dayanılmaz tatlılıkta, eksiksiz bir mutluluk ve rahatlık, ardından mezar gibi kapkara ve boğucu bir karanlık geldi. Kor gibi kızgın demir ucu bana çarptı. Kalbime duyulur biçimde vuruyordu. Vuruşu işittim. Acı beni yüzeye çıkardı; rüyamdaki vuruş gerçekte kapıya vurulmasıydı. Biri usulca tıklatıyordu.
Acıyla örselenmiş zihnimde öyle bir imge kargaşası vardı ki içeri yaşlı kadının girmesini, yanında halatlarla buz baltaları getirmesini ve dağcı arkadaşım Haddon’ın da arkasından gelmesini bekliyordum; çünkü derin bir buzul yarığına düşüp buzun soğuk, mavi karanlığında saatlerce yardım beklediğimi sanıyordum. Yanıt veremeyecek kadar güçsüzdüm; zaten kapı da bir daha çalınmadı. Kadın odaya öylesine sessizce girmişti ki kapının açıldığını bile duymadım. Onu gerçekten görmeden önce, dayanılmaz tatlılıktaki bir dalganın beni yine mutluluk, huzur ve rahatlıkla ıslattığını, acımın dindiğini ve alnımda o serin, yatıştırıcı eli hissedeceğimi bilerek gözlerimi kapadığımı fark ettim.
Aynı anda tıklatmayı gerçekten hissettim. Hava, eski bahçelerin kokusuyla doluydu. Söyleyemediğim minnettarlığı bakışlarımla anlatmak için gözlerimi açtım; yanı başımda yaşlı kadını değil, hayranlığımın uzun zamandır gözümün önünde tuttuğu genç ve güzel yüzü gördüm. Dudaklarında özlemli bir gülümseme, kahverengi gözlerinde şefkat yaşlarıyla yatağın kenarına oturdu. Varlığının sıcaklığı ve kokusu beni sardı. Baharın büyülü biçimde yaza dönüştüğü bir bahçeye dalıp gittim. Kolları boynuma dolanmıştı. Yüzü eğildi; saçlarını yanağımda ve gözlerimin üzerinde hissettim. Sonra adımı iki kez fısıldayıp dudaklarımdan öptü.
“Marion,” diye mırıldandım.
“Şşşt! Annem sana bunu gönderdi,” diye usulca karşılık verdi. “Hepsini yemelisin; kendi elleriyle yaptı. Ama sana ben getirdim. Lütfen, söz dinlemelisin.”
Doğrulmaya çalıştı, ama onu göğsüme bastırdım.
“Beni bir daha öp, bir daha da hep söz dinleyeceğime söz vereyim,” demeye çalıştım. Ama sesim böylesine uzun bir cümleyi çıkaramadı; zaten ben bitiremeden dudakları dudaklarıma değmişti. Yavaşça, çok dikkatle kollarımdan sıyrıldı; kollarım da örtünün üzerine düştü. Mutlulukla iç çektim. Bir an daha yatağımın yanında durup yüzüme sevgi ve derin bir kaygıyla baktı.
“Hepsini, bak hepsini yedikten sonra,” diye gülümsedi, “doktor bu öğleden sonra gelene kadar uyuyacaksın. Çok daha iyisin. Yakında ayağa kalkacaksın. Ama unutma,” dedi, tatlı bir sertlik taslayıp parmağını sallayarak, “senden eksiksiz itaat istiyorum. İradeni bütünüyle bana bırakmalısın. Sen kalbimdesin; kalbim sıcacık ve mutlu kalmalı.”
Gözleri annesininki kadar şefkatliydi; içindeki gerçek otoriteye ve güce hayrandım. Güzelliğinin benim için hazırladığı sözleşmeyi imzalamaya beni ikna edenin bu güç olduğunu hatırladım. Yastıklarımı düzeltmek için yeniden eğildi.
“M-motora ne oldu?” diye tereddütle sordum; düşüncelerim bir türlü düzene girmiyordu. Zihnimde böylesine bağdaşmaz parçalar beliriyordu.
“M-motor mu?” diye sordu, besbelli şaşırmıştı. Sözcük ona yabancı gelmişti. “O ne?” diye yineledi; gözlerinde kaygı vardı.
Ona anlatmak için çabaladım, ama başaramadım. Birden açıklamak imkânsız hâle geldi. Bütün fikir gözden kaybolup gitti. Tamamen elimden kaçtı. Yine anlamı olmayan bir sözcük uydurmuştum. Saçmalıyordum. Onun yerine rüyam aklıma geldi. Ona, bir yabancıyla tehlikeli yüksekliklere tırmandığımı ve onunla kendi dilimden başka bir dilde konuştuğumu anlatmaya çalıştım—İngilizce miydi?—her hâlükârda ana dilim Fransızca değildi.
“Sevgilim,” diye kulağıma fısıldadı, “kötü rüyalar geri gelmeyecek. Burada güvendesin, tamamen güvendesin.” Minik elini çiçek gibi alnıma koyup yanağıma doğru usulca indirdi. “Yaran şimdiden iyileşiyor. Kurşunu dört gün önce çıkardılar. Bende,” diye ekledi, hafifçe utangaç bir hâle bürünerek; sonra gözlerimden şefkatle öptü.
“Benden ne kadar zamandır uzaktasın?” diye sordum; yorgunluğun geri döndüğünü hissediyordum.
“Hiçbir zaman on dakikadan fazla değil,” diye yanıtladı. “Bütün gece başında bekledim. Yalnızca bu sabah, annem yerimi alınca biraz uyudum. Ama şşşt!” dedi, sevgili otoritesiyle yeniden; “bu kadar çok konuşmamalısın. Sana getirdiğimi yemeli, sonra yine uyumalısın. Dinlenip uyumalısın. Hoşça kal, hoşça kal sevgilim. Bir saat sonra dönerim; sevgili sesinin ulaşabileceği yerde olacağım hep.”
Sevdiğim gri giysilere bürünmüş uzun, ince bedeni sessizce kapıya yöneldi. Bana bir kez daha baktı; bakışında tutkulu sevginin bütün şefkati vardı. Sonra çıktı.
Dediğini uslu uslu yaptım. Kısa süre sonra tatlı bir uyku üzerime çöktüğünde, başka bir adamla tehlikeli yüksekliklere tırmandığım o çirkin rüyayı tümüyle unutmuştum; başka her şeyi de. Yalnızca sevgilimin yanıma geleli günler geçmiş gibi geldiğini ve kurşun yaramın, ne de olsa, uzun zamandır büyük bir özlemle beklediğimiz düğün gününe kadar iyileşeceğini hatırlıyordum.
Birkaç saat sonra annesi doktorla birlikte içeri girdiğinde doktorun yüzü bu kez o kadar ciddi ve kasvetli değildi. Ertesi gün kalkıp bahçede biraz yatabileceğim haberi, beni binlerce sargı bezinden ya da onca tıbbi öğütten iki kat fazlasından daha çok iyileştirdi.
Açık kapının yanında bir süre duruşlarını izledim. Birlikte, çok yavaşça çıkıp fısıltıyla konuştular. Ama yalnızca annenin, büyük savaşlardan kırık dökük sözlerle bahseden sesini işittim. Doktor alçak ve boğuk bir sesle, Napolyon’un Moskova’dan tam anlamıyla geri çekilmekte olduğunu söylüyordu; haber daha yeni gelmişti. Sonra koridora geçtiler. Yaşlı kadın oğlundan ve Cennet’in zulmünden söz ederken ağlıyordu. O eğilip onu teselli ederken, “İkisi de elimden alınacak,” diye hıçkırdı usulca; “biri evlenerek, öbürü ölerek.” Kapıyı kapattılar, sonra başka bir şey duymadım.
Bölüm etkileşimi
