Bölümler 40Şu an: VIII
- 1 Lord Ernıe’nin Yeniden Doğuşu — I1.939 kelime
- 2 II1.507 kelime
- 3 III2.622 kelime
- 4 IV1.797 kelime
- 5 V2.013 kelime
- 6 VI1.933 kelime
- 7 VII2.056 kelime
- 8 VIII1.593 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 IX1.027 kelime
- 10 X1.782 kelime
- 11 XI637 kelime
- 12 Kurban — I2.226 kelime
- 13 II2.217 kelime
- 14 III2.353 kelime
- 15 Lanetliler — I2.127 kelime
- 16 II991 kelime
- 17 III1.906 kelime
- 18 IV1.664 kelime
- 19 V3.441 kelime
- 20 VI4.149 kelime
- 21 VII2.953 kelime
- 22 VIII1.740 kelime
- 23 IX4.047 kelime
- 24 Mısır’a İniş — I824 kelime
- 25 II2.068 kelime
- 26 III2.432 kelime
- 27 IV1.718 kelime
- 28 V1.385 kelime
- 29 VI885 kelime
- 30 VII2.189 kelime
- 31 VIII1.543 kelime
- 32 IX949 kelime
- 33 X929 kelime
- 34 XI685 kelime
- 35 XII1.508 kelime
- 36 XIII1.797 kelime
- 37 XIV1.066 kelime
- 38 Yolcular2.412 kelime
- 39 I2.691 kelime
- 40 II2.373 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VIII
Hendricks şimdi bu gürültünün bütünüyle rüzgârla ateşten oluştuğunu anladı. Yıldızlı göğün altında, tepelerin çatısında, bu iki büyük unsur doğalarını hiçbir engel olmadan sergiliyordu; ne rüzgârı yavaşlatacak yağmur vardı ne de ateşi durduracak katı bir engel. Sesleri tek bir gürültüde birleşmişti: Rüzgârın kovuklu uğultusu ve alevin derin, yankılı şaklaması. Yanan dalların çatırdayıp yarılması, mızrak gibi ileri geri fırlayan, daha tiz ve hızlı seslerle ıslık çalan yırtıcı hamleleri taklit ediyordu. Ama doruktan tek bir haykırış yükseliyordu; içinde insana ait bir çığlık seçilemiyor, altın rengi arka planı delen binlerce iskeletimsi odun çizgisinin arasında da insan silueti görünmüyordu. Ateşle rüzgâr, birbirini çılgınlığa kışkırtıyor; muazzam görkemlerini tek başlarına sergiliyordu.
Sonra, rüzgârın devasa bir şahlanışıyla, sürüklenen duman birden perde gibi yukarı yuvarlandı; çılgınca savrulan alevler durulup yıldızlara doğru, yaşayan altından gotik pencereler hâlinde yükseldi. Kara gecenin sütunları arasındaki yüksek sıralar, aralarındaki boşluğu devasa bir tapınağın nefine dönüştürdü. Yukarı doğru simetrik biçimde daralarak gözden kaybolan doruklara uzandılar. Hendricks doğruldu. Omuzları kayanın kenarını aşacak kadar yükselmişti; onu şiddetle barınağa çekmeye çalışan Leysin’in elini tümüyle umursamadan, bir görüntü gören kişi gibi baktı. İlk anda yalnızca ayakta durup bakabiliyor, bir şeyler hissettiğini biliyor ama düşünemiyordu. Ezici, karşı konulmaz bir inanç, bütün varlığını beyaz sıcaklığa kadar tutuşturdu. İşte burada, insanlığın —içi boş, muhtaç, aç ve yetersiz insanlığın— kullanabileceği bir temel güç kaynağı vardı. Çocuğa duyduğu sevgi, bu korkunç kurtuluşun eteklerine doğru atıldı. İçinden görkemli bir olasılık fırtına gibi geçti.
Yine de, yarı gölgelenmiş gözlerini dikip baktığında karşısına çıkan şey kâbusvari bir mucize değildi; gerçi içinde korkunç bir düşten izler vardı ve üstelik öyle bir ölçekteydi ki, hayal gücü daha dar olanlar bunu çarpıtma sanabilirdi. Düzenli aralıklarla yerleştirilmiş otuz kadar ateşin sıcağı, gece yarısını muazzam titreşimlerle dalgalandırıyordu. Boyutları farklı ama hesaplı olan bu yüksek yığınlar, ölçülü ve dönüşümlü derinlikte sesler çıkarıyordu; ta ki bütün sıra boyunca yükselen uğultu, neredeyse ezgiye dönüşen belirgin bir dizi oluşturana dek: yakındakiler tiz tiz şarkı söylüyor, uzaktakiler dağlar gibi bas seslerle gürlüyordu. Bu uyum korkunçtu, ama yine de görkemli bir diyapazona uyuyordu. Ateş müziğinin bu akoru, onu bir biçimde anlamlı kılan rüzgârın yönlendirmesiyle, ama rüzgârın egemenliğine girmeden yıldızlı gökte ilerliyordu. Sesler hızla art arda yineleniyor, kimi zaman topluca çarpıp patlıyor, kimi zaman yalnız başına eşsiz bir güzellikle ötüyordu; ortaya çıkan etki, düzenli bir diziyi, devasa bir ritmi düşündürüyordu. Gerçekten de, aşırılığı dizginleyen bir yönetici güç, kudurmuş iki unsuru bu muazzam dansla belirli bir düşünceyi dile getirmeye zorluyor gibiydi. Burada, bir bakıma, doğal ve farklılaşmamış bir dilin alfabesi vardı: sözden önce gelen, görme ve işitme dili; en yüce, tanrısal anlamıyla simgesel bir dil. Bir Ateş Efendisi ve bir Hava Efendisi buyruğu elinde tutuyordu. İnsanların aptalca yalnızca alev ve rüzgâr dediği bu biçimsiz enerji orduları dizginlenmiş, düzene sokulmuştu; onları çağıran daha yüce bir güce itaat ediyorlardı. Bu güç, varoluş yasalarını anlayarak onları hayranlık uyandıracak biçimde denetim altında tutuyordu.
Hendricks en yakındaki kayanın korunağından şaşkınlıkla bakarken zihninde çakan açıklamanın en azından bir ipucu böyleydi. Doğal, unutulmuş bir yazıyla yazılmış bir cümleyi okuyordu. Bir zamanlar tanrıları çağıran ilkel bir törene tanıklık ediyordu. Ritmin ve düzenin farkındaydı, ama henüz geceye bu olağanüstü cümleyi yazan eli göremiyordu. Çünkü insan unsuru hâlâ görünmezdi. Yalnızca, büyük ölçekte Evren’in temellerinde, küçük ölçekteyse insan varoluşunun temel gereksinimlerinde yatan o iki gücün —ısı ile havanın ardındaki güçlerin— açığa vuruluşuna tanık olduğunu belli belirsiz, şaşkınlık içinde kavrıyordu. Leysin’le yaptığı konuşmanın parçaları, baştan sona yeniden kurmaya cesaret edemediği muazzam bir sözcüğün harfleri gibi zihninde yeniden belirdi. Ürperdi ve bilgeleşti. Unutulmuş varoluş âlemleri, gözleri kamaşmış bakışlarının önünde kapılarını açtı. Görü, eski bir hayretin iç burkan, yarı hatırlanan uzak manzaralarına doğru çırpındı; sonra yolunu, acı veren bir körlükte kaybetti. Bir an için, kargaşanın ardında görkemli Varlıkların bulunduğunu sezer gibi oldu: gölgeli ama güçlü, devasa cebirsel formülleri andıran belirsiz bir potansiyelle yüklü, simgesel ve bütünüyle kavranamaz; yine de pratik sonuçlar doğurmak üzere kullanılmaya hazır ve muktedir. Unsurları yaşayan bir Evren’in sinirleri gibi hissetti.... Ama zihni aslında hiçbir yerde iş başında değildi; bildiği tek şey hissetmekti. İçinde hareket ettiği dünya da okuduğu yazı gibi, aklın anlaşılır biçimde yeniden kurabilmesi için gereken en küçük ipucunu bile bulamayacağı kadar uzak koşullara aitti. İlkel yıldız tapımınınki gibi arı ve güçlü bir görkem, gördükleriyle daha önce bildiği her şeyin arasından geçti. Alışılagelmiş inancın perdesi ikiye yırtıldı. Dehşet verici şey gerçekti....
Zaman ve gerçek mekân duygusunu yitirmiş olan eğitmen, ölçülemeyecek kadar uzun bir süre bu görkemli gösterinin kıyısında soluksuz bir hayranlıkla durdu; bütün manzara, birçok rüzgârın göğe kaldırdığı okyanus gibi sallanıp duruyordu. Sonra, büyük notaların vuruşları arasında beliren kısa durgunluklardan birinde, araştıran gözleri yeni bir şey keşfetti. Bakışının odağı değişti ve sonunda yönlendiren, denetleyen gücün kaynağını anladı. Ateşlerin arkasında, dumanın ötesinde, bu küçük dünyada tek ve ebedî Suret’in imgesi olan, disk biçimli parlak ovalleri tanıdı. İnsan yüzlerini gördü; bunlar, daha aşağı bütün varlık düzenleri üzerindeki ruhsal egemenliğin simgeleriydi ve her biri inanç, zekâ ve irade sahibiydi. Tek başlarına bu kadar güçsüz, bir araya geldiklerinde bu kadar yenilmez olan bu topluluk, ateşten kavrulmadan, rüzgârda kımıldamadan duruyor ve ona tarif edilemeyecek kadar etkileyici görünüyordu. Bakarken gerçeğe dair bir sezgi daha zihninde çaktı: Belirli bir amaç doğrultusunda yoğunlaşmış bir niyetle bir araya gelen bir insan grubunun, bir kalabalığın, o korkunç güce ve kesin inanca sahip olduğunda, kendi içinde büyük dağları yerinden oynatacak enerjiyi ve dolayısıyla unsurların akışkan güçlerini yönlendirecek daha küçük bir enerjiyi bulabileceğini kavradı. Varlığına kozmik bir coşku sıçradı. Bir an için neredeyse çılgınca bir duyguya kapıldı. Gururlu bir sevinç, mutlak kudretin görkemi gibi içinde yükseldi. Ona öyle geliyordu ki, insanlık burada, başlangıçta Gök’ün tasarladığı krallığının görkemli ama uzun zamandır ihmal edilmiş bir köşesine yeniden giriyordu. Bu yönlendirme gücü, zayıf ve yetersiz bir çocuğun ellerine verilmişti.
Yıldızların altında kıpırtısız duran, parıltıdan sarı taştan putlar gibi ışıldayan ve rüzgârın oraya buraya savurduğu, dayanılmaz ışık tabakalarının büyüttüğü bu yüz sıraları, başlangıçta gece fonunda ayrışmamış tek bir ateş çizgisi gibi görünüyordu. Gözler dua edercesine yere çevrilmişti; her zihin tek bir açık düşünceye, iki temel gücü denetleme ve özümseme düşüncesine kararlılıkla odaklanmıştı. Kalabalık birdi; duygu birdi; arzu, buyruk ve kesin inanç birdi. Bundan doğan denetleyici güç karşı konulmazdı.
Sonra dikkat çekici, hep birlikte yapılan bir hareket geldi. Gözler hep birlikte açıldı, yansıyan ateşle alev alev yanıyordu. Yüz insanın yüzü, ışıldayan tek bir çizgi hâlinde yükseldi. Erkekler doğruldu. Güneşle ve rüzgârla kavrulmuş esmer yüzler, başlar açık, saçlar ve sakallar havada savrulurken hep bir yöne döndü. Ağızlar da açıldı. Kasırganın bile bastıramadığı bir kükreyiş yükseldi; dans eden unsurların nabzına işleyip kargaşalarını daha düzenli bir dalgaya dönüştüren bir buyruk sözü gibiydi. Aynı anda, bellerinden yukarısı çıplak yüz beden, kollarını uzatmış, avuçları yukarı dönük elleriyle dumanın ve ateşin içinden ileri doğru sallanarak ilerledi. Görüş alanından yarı gizlenmiş hâlde çömelip onları izleyen eğitmenin bulunduğu yere doğru geldiler.
Hendricks kendisinin fark edildiğini sanıp önce sindi, sonra onları karşılamak için ayağa kalktı. Direnecek gücü yoktu. Daha çok, içinden gelen bir karşılık verme isteği duyuyordu. Kayanın korunağından çıkıp parlak aydınlığa adım attı. Başında şapka yoktu; omuzlarını dikleştirmiş, pelerini rüzgârda savrulurken ilerleyen birliğe doğru üç adım attı; sonra kararsızca durdu. Çünkü çizginin, sanki orada hiç yokmuş gibi onu umursamadığını gördü. Tapınanlar onu aramıyordu. Bütün topluluk, sırtın ucu seyrelmiş ağaçların arasından dışarı uzandığı yerde, elli ayak kadar aşağıdaki bir noktaya doğru akıp geçti. Alevden kıvrılan bir dalga kadar güzel olan figürler, dar ve açık alanı bir savaş hattının talim görmüş kesinliğiyle aştı. Hendricks, çılgınca ve gizli bir zafer duygusuyla, onların teraslı sırtın eşiğinde durduğunu, sıkı saflarını daha da yaklaştırarak yeniden düzenlediğini, sonra karanlığın hemen ortaya çıkaracağı birini karşılamak üzere iki yüz kolu açtığını gördü. Aynı anda, örtü gibi duran ağaçların arasından Lord Ernie’nin uzun, ince gölgesi ışığa fırladı.
“Muhteşem!” diye haykırdı Hendricks; ama sesi hemen daha güçlü bir gürültüde boğuldu, ileri atılışı da etkisiz bir tökezleme gibi kaldı. Yüz ses tek bir nota hâlinde gürledi. Çocuk geyik gibi sıçradı; alev dili gibi uçup kendi halkına katıldı; hemen çevresi sarıldı, yukarı dönük avuçlar üzerinde omuz hizasında taşınarak, zafer içinde devasa ateşler alayına doğru geri götürüldü. Duman ve kıvılcımlara sarılı, rüzgârla yükselmiş hâlde, dağ sırtını canlandıran korkunç ritmin bir parçasına dönüştü. Birbirine kenetlenmiş kolların oluşturduğu platformda dimdik duruyor, uçup giden rüzgâr ve ateşten bir varlık gibi onların hareketleriyle sallanıyordu. Işıldayan yüzler gözden kayboldu, hepsi alev alev yanan yığınlara döndü; böylece çocuk, canlı karanlıktan bir duvarın üzerinde duruyor gibi göründü. Bir an silueti göğe karşı belirdi; ateş ışığı iki yana açılmış bacaklarının arasından, saçlarından ve yatay uzanmış kollarından akıyor, sanki bedeninin ta içinden fışkırıyordu. Bir sonraki saniye yere atladı, öne koştu —korkutucu derecede yakından— iki ateş yığınının arasından geçti, iki elini de göğe savurdu ve diz çöktü.
Hendricks, sanki kendi zihni ve bedeni de katılıyormuş gibi çocuğun yaptıklarını içtenlikle izlerken tuhaf bir şey yaşadı: içindeki yüreğin kükremeye başladığını sandı. Kafatasının küçük mağarasında yankılanan bu ses, heyecandan kabaran kanının hışırtısı değildi; varlığının tümünün törenle akrabalığını ilan eden daha derin bir sesti. Kendi doğası karşılık vermeye başlamıştı. O andan itibaren gösteriyi ayrı ayrı görme ve işitme duyularıyla değil, bütün bedeniyle, bir bütün olarak algıladı. Kendisi de tek bir araç olan bu topluluğun parçasına dönüştü: kişilik dışı Doğa Güçlerinin ritmik ifadesine kozmik bir ses tahtasıydı. Kilise öğretilerine sıkı sıkıya bağlı Leysin’in dışarıda, ayrı ve uzlaşmacı kaldığını belli belirsiz kavradı; Hendricks ise kabul etti, kendini akışa bıraktı. Alışılmış bütün küçük duygular bütünüyle çekilip gitti; kalabalığın bir üyesi, bütünü sallayan büyük duyguda olağan özelliklerini nasıl yitirirse, onlar da öyle kayboldu, sahte ve geçersiz kaldı. Ateş artık onu yakmıyordu, çünkü ateşin kendisiydi; kudurmuş rüzgâra karşı sendelemiyordu, çünkü rüzgâr yüreğindeydi. Her yanı kıpır kıpırdı, her noktası ve köşesi canlıydı. Derisiyle soluyor, kemikleri ve dokuları görkemli bir sıcaklıkla akıyordu. Yüksek sesle bağırdı. Övgüler sundu. “Ben kasırgayım, ben ateşim! Yakan değil ışık veren ateş; yüreği alevlendiren rüzgâr!” Bunu bedeni söylüyordu; daha doğrusu, unsurlar onun bedeni aracılığıyla söylüyordu; çünkü kendi sesini duymuyordu, hislerini çarpışan ritimleriyle gürleyerek dile getiren rüzgârla ateşti.
Bölüm etkileşimi
