İnanılmaz Maceralar kitap kapağı

36. bölüm / 40

XIII

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 40Şu an: XIII

XIII
Bir akıntıya kapılmış gibi olduğumu biliyordum; ama sürüklenen içimdeki ruhtu. Baş döndürücü, dile sığmaz değişimler yaşıyordu. Binlerce yoğun ve çeşitli duygu yıldırım hızıyla içimden geçti; her birini doyasıya tanıyor, ama adını koyamadan yitiriyordum. Yüzyılların yaşamı benimle birlikte baş döndürücü bir hızla geriye savruldu; boğulurken yaşananlar gibi, varoluşun bu özeti Geçmiş’in büyük bir zahmetle kurduğu dik yokuşları birkaç saniyede aşıp geçti. Değişimler parlayıp söndü. Ağladım, dua ettim ve ibadet ettim; sevdim ve acı çektim; savaştım, yenildim ve kazandım. Böylece birkaç kısa ana sıkışan çağların devasa dizisinde içimdeki ruh, kıpırtısız, dingin bir Geçmiş’e doğru geriye kayıp gidiyordu.

Bu muazzam inişi bölen önemsiz ayrıntıları hatırlıyorum—ceketimi ve şapkamı giydim; birinin sözleri aklımda, gece yarısı uyanıp şakıyan bir kuş gibi tuhaf tınlıyordu: “Küçük kapıyı kullanalım; ön kapı şimdiye kadar kilitlenmiştir.” Büyük otelin sütunlu revakları ve teraslarıyla birlikte havada arkamda silikleşen dış hatlarını da belli belirsiz hatırlıyorum. Ama bu ayrıntılar yalnızca bir an parlayıp söndü; sanki bir yıldızdan yeryüzüne düşerken yolumda tüylerin ya da savrulan yaprakların yanından geçip gitmiştim. Ruhum zamanda geriye inerken hiçbir sürtünme yoktu; uçuş, bir düş kadar kolay ve sessizdi. Boşlukları hiçbir direniş göstermeyen uçurumlara doğru emildiğimi hissettim... ta ki korkunç hız kendiliğinden azalıncaya ve baş döndürücü uçuş bir tür yumuşak süzülüşe dönüşünceye dek. Fark ettirmeden süzülme hareketine dönüştü, sanki açı değişmişti. Ayaklarım doğal bir biçimde yere basıyor, ayaklarıma yapışıp hışırdayan yumuşak bir şeyin içinde ilerliyordum.

Başımı kaldırıp yıldızların parlak ordularını gördüm. Önümde düz tepeli, gölgeli sırtları tanıdım; iki yanımızda bildik ıssızlığın uçsuz bucaksız alanları uzanıyordu; yanımda, iki kolumun bir yanında birer kişi, iki yol arkadaşım ilerliyordu. Çöldeydik, ama binlerce yıl önceki çölde. Üstelik yol arkadaşlarım içimin bir yanına tanıdık gelseler de yabancı ya da yarı tanıdık gibiydiler. Adlarını boşuna hatırlamaya çalıştım; Mosely, Ilson sesleri zihnimde birbirine karışıyor, yanlış biçimde iç içe geçiyordu. Onlara gizlice göz attığımda, içi boş, koyu renkli kukla siluetleri gördüm; canlı hiyerogliflerin tuhaf hareketlerinin farkına vardım. Bir an kolları akıl almaz biçimde arkalarından bağlanmış, başları da gövdelerinin çizgisini kesercesine yana dönmüş gibi göründü.

Ama bu yalnızca bir an sürdü; ikinci kez baktığımda onları sağlam ve bütün gördüm; adları aklıma geri geldi; yürürken kollarımız birbirine kenetlenmişti. Uzun bir yol katetmiştik; bacaklarım ağrıyor, nefesim daralıyordu. Hava soğuk, sessizlik mutlak derecede derindi. Bu solgun ışıkta, adım atarak ilerlemekten çok çöl ayaklarımızın altından akıp gidiyor gibiydi. Tepeleri kukuletalı uçurumlar yanımızdan geçiyor, kayalar süzülüyor, kum tepeleri kayıp gidiyordu. Sonra solumda, kuşkusuz Moleson’un konuştuğunu belli eden bir ses duydum:

“Ayaklarımız Enet’e dönük,” diye yarı şarkı söyleyip yarı mırıldandı, “Enet-te-ntōrē’ye. Orada, Doğum Evi’nde kalplerimizi ve yaşamlarımızı yeniden adayacağız.”

Konuştuğu dil de sesinin ezgili vurgusu kadar büyüledi beni. Burç işaretleriyle kozmik ilişkilerimizi gösteren simgeleri, yakın zamanda bazı ellerin ölümsüz renklerle boyadığı görkemli tapınağıyla Denderah’tan söz ettiğini anladım. Denderah, sevgi ve neşe getiren, Mısır’ın Afrodit’i tanrıça Hathor’a taptığımız büyük merkezimizdi. Şahin başlı Horus onun kocasıydı; Edfu’daki evinde ondan hız veren türlü güçler alırdık. Üstelik Yeni Yıl zamanıydı; yaşayan yeryüzünün güçlerinin yukarı doğru yükselip bereketle büyüdüğü büyük bayram.

Denderah’a doğru çölü yürüyerek geçiyorduk; bastığımız bu kum, binlerce yıl öncesinin kumuydu.

Zamanın ve mesafenin felce uğraması ruhta, sanırım kendinden geçmeye varan şaşırtıcı bir hafiflik yaratmıştı. Ruhum sarhoş gibiydi. Yıldızlardan ayrı değildim; bizimle birlikte akıp giden bu çölden de kopuk değildim. Engellenmeyen rüzgâr sinirlerimden ve tenimden taze taze esiyor, sağımızda belli belirsiz parıldayan Nil’in çırpınan dalgaları iki avucumda yatıyordu. Mısır’ın yaşamını biliyordum, çünkü o içimde, üzerimde, çevremdeydi. Onun bir parçasıydım. Güneşin doğuşuna doğru uçan kuşlar gibi mutlu ilerliyorduk. Ölçülmüş zamanın ve aralıkların bizi alıkoyabileceği hiçbir çukur yoktu. Akıyor, ama dinleniyorduk; sonsuza dek canlıydık; şimdiki zaman da gelecek de düşünülemezdi; Geçmiş’in Ülkesi’ndeydik.

Piramitler daha yeni yapılıyordu; dikilitaşlar ordusu, ilk dengelerini bulmuş olmanın gururuyla çevrelerine bakıyordu; Teb, yüz kapısını dünyaya açmıştı. Yeni ve ışıl ışıl Memfis, İsis’in gözyaşlarının tatlandırdığı sulara sayısız yansımasını düşürerek parlıyordu; Abou Simbel’in uçurumları devasa çocuklarından henüz habersizdi. Zamansızlığı zamanla birleştiren Sfenks ise yabancı bir dünyaya, varlığından kimsenin haberi olmadan, kimseden türememişçesine dalıp gitmişti. Antik çağın içinden Denderah’a doğru yürüyorduk....

Ne kadar yürüdüğümüzü, ne hızla ya da ne kadar uzağa gittiğimizi, iki yol arkadaşım konuşurken içimden geçen o harikulade konuşma kadar az hatırlıyorum. Yalnızca, ansızın bir acı dalgasının muhteşem mutluluğumu bozduğunu ve kırılmaz görünen dinginliğimi dağıttığını hatırlıyorum. Seslerini birdenbire, korkuya kapılarak duydum. Korku, kayıp ve kâbusa özgü şaşkınlık duygusu soğuk bir rüzgâr gibi üzerime çöktü. Onların içten yürekleriyle doğal biçimde yaşadıklarını ben yalnızca mizacımdan gelen bir yakınlık sayesinde yaşıyordum. Ve gücümün tükendiği an gelmişti. Bitkinlik beni yakaladı. Solup düştüm. Bir başkasının üzerime yüklediği gerilim—bilincin anormal biçimde geriye doğru gerilmesi—çözülüp koptu. Seslerini boğuk ve korkunç biçimde duydum. Neşem söndü. Çölün üzerine dehşet saçan bir parıltı düştü; yıldızlar şeytani görünüyordu. Güvenli, sağlıklı Şimdiki Zaman’a duyduğum yakıcı özlem, Geçmiş’e ulaşmaya yönelik bu çılgın arzuya üstün geldi. Adımlarımın ritmi bozuldu. Çölün akışı durakladı. Kollarımızı çözdüm. Üçümüz de durduk.

O yerin tam konumunu bugün bile iyi biliyorum. Sonradan buldum, hatta fotoğrafını çektim. Helouan’dan pek uzak değildir—en fazla birkaç mil ötede; Yalnız Palmiye’nin ilerisinde, dalgalı kum yamaçlarının Vadi Gerraui denen tuhaf, çekici bir vadinin girişini işaretlediği yerde. Çekicidir, çünkü çağırır ve insanı ileri götürür. Kireçtaşıyla kaplı ıssızlığın yarılmış boğazları arasında birdenbire yumuşacık sarı kum belirir; akar, ayakları ileri çeker. İnsan onunla birlikte fazlasıyla kolayca sürüklenir; her seferinde sıradaki sırtı ve çanağı, biraz daha ileridekini görme arzusu duyar. Bu kumun insanı tuzağa çekme özelliği vardır. Uçurumlar “Hayır,” der; ama akıp giden kum çağırır. Altın rengi kıvrımlarındaki akışta bir büyü vardır.

Tam da buradaydı; vadinin ağzında durduk, adımlarımızın ritmi bozulmuş, kalplerimiz artık bir olmaktan çıkmıştı. Geçici coşkum uçup gitti. Korkuya kapıldım. Çünkü Şimdiki Zaman saldırırcasına üzerime geldi ve zihnimin deliliğin eşiğinde durdurulduğunu hissettim. Zihnimde bir şey berraklaşıp yükseldi.

Ruh gerçekten de “yaşayacağı yeri seçebilirdi”; ama başka bir yerde bütünüyle yaşamak deliliğin seçimiydi. Bugünün tatlı, sağlıklı işleriyle bütün bağını koparıp yaşamaksa delilikten beter bir sürgünü, ölümü getirirdi. Yüreğim George Isley için yanıyordu. Yanağındaki gözyaşını hatırladım. Mücadelesinin ıstırabını birden onunla paylaştım. Yine de gerçek olan onun yaşadığıydı; bendekiyse yalnızca empatik bir yansımaydı. Savaşamayacak kadar ileri gitmişti....

Sabah yıldızlarının altında geçen o tuhaf sahnenin ıssızlığını asla unutmayacağım. Çöl yere uzanmış, bizi izliyordu. Küçük, parçalanmış bir sırtın kıyısında durup altın kumlarla kaplı vadiye bakıyorduk. Yirmi ayak kadar aşağıdaki kum, yıldız ışığında yumuşak ve harikulade bir parıltıyla ışıldıyordu. İniş kolaydı—ama kımıldamayacaktım. Bir adım daha atmayı reddettim. Gizemli yarı ışıkta, yanımda uçurumun üzerinden aşağı bakan yol arkadaşlarımı gördüm; Moleson biraz öndeydi.

Oynayacağım rolden emindim, ama çaresizliğimin de acı biçimde farkındaydım; dönüp ona baktım. Kişiliğim, kendisini sürükleyen seli durdurmak için boşuna çırpınan, akıntıya kapılmış bir saman çöpü gibiydi. O anın sessizliğinde canlı bir insan çatışması vardı. Büyük gelgitin içinde duraklamış bir anafordu bu. Sonunda konuştum. Ah, sesimin cılızlığından, küçücük kişiliğimin güçsüzlüğünden utanıyordum.

“Moleson, seninle daha ileri gitmeyeceğiz. Zaten fazlasıyla uzağa geldik. Şimdi geri dönüyoruz.”

Sözlerimin ardında yalnızca otuz zavallı yıl vardı. Onun yanıtı üzerime altmış yüzyılı boca etti. Çünkü sesi, aşağıdaki sarı kum deresi boyunca fısıldayarak geçen rüzgâr gibiydi. Gülümsedi.

“Ayaklarımız Enet-te-ntōrē’ye dönük. Geri dönüş yok. Dinleyin! Çağırıyor, çağırıyor, çağırıyor!”

“Eve gideceğiz,” diye haykırdım; sesime boşuna buyurucu bir ton vermeye çalışıyordum.

“Evimiz orada,” diye şarkı söylercesine karşılık verdi; uzun, ince bir koluyla aydınlanan doğuyu işaret etti. “Tapınak bizi çağırıyor, Nehir ayaklarımızı götürüyor. Güneşin doğuşunu karşılamak için Doğum Evi’nde olacağız——”

“Yalan söylüyorsun,” diye yeniden haykırdım, “deliliğin yalanlarını söylüyorsun; aradığın bu Geçmiş, Ölüm Evi. Yeraltı Dünyası’nın krallığı.”

Sözler içimden çılgınca, ama çaresizce sökülüp çıktı. George Isley’nin kolunu yakaladım.

“Benimle geri dön,” diye hararetle yalvardım; onun için yüreğim isimsiz bir acıyla yanıyordu. “Adımlarımızı geri izleyelim. Benimle eve gel! Geri dön! Dinle! Şimdiki Zaman seni tatlı bir sesle çağırıyor!”

Kolunu, öyle sıkı tuttuğumu sandığım elimden korkunç biçimde kayıp çıktı. Sarı kumların içinde, çoktan aşağıya inmiş olan Moleson, uzaklaştıkça küçülüyordu. Tüyler ürpertici bir hızla süzülerek daha da uzaklaşıyordu. Silueti korkunç biçimde ufalıyordu; oyuncak bebek gibi. Sesi, uçsuz bucaksız uzay boşlukları kadar uzaklardan geliyormuşçasına cılız bir biçimde yükseldi.

“Çağırıyor... çağırıyor.... Sonsuza dek çağırdığını duyuyorsun...”

Kumlu vadi boyunca esen rüzgârla birlikte sesi de silinip gitti; Geçmiş, aydınlanan göğün üzerinde sel gibi aktı. Sanki arkamda fırtına varmış gibi sendeledim. Dengeyi kaybettim. Neredeyse ben de çökmekte olan kenardan kumlara düşüyordum.

“Benimle geri dön! Eve gel!” diye daha cılız bir sesle haykırdım. “Yalnızca Şimdiki Zaman gerçek. İş var, hırs var, görev var. Güzellik de var—iyi yaşamanın güzelliği! Bir de aşk! Bir kadın var... çağırıyor, çağırıyor...!”

Aşağıdaki öteki ses sözcüğü devraldı. Kumlu yamaçlardan yukarı doğru şarkı gibi yayılan o silik nakaratı duydum. İçindeki çılgın, tatlı sızı harikuladeydi.

“Ayaklarımız Enet-te-ntōrē’ye dönük. Çağırıyor, çağırıyor...!”

Sesim hiçliğe karıştı. George Isley artık aşağıdaydı; silueti sarı kum örtüsünün önünde küçücük görünüyordu. Kum hareket ediyordu. Çöl yeniden akıp gitti. İnsan figürleri, ruhlarının yaratıcı özlemiyle yeniden kurdukları Geçmiş’in içinde hızla uzaklaştı.

Çökmekte olan kireçtaşı kıyısında tek başıma durup çaresizlik içinde onları izledim. Kızıl şafağın ışınları göğe yükselirken gördüklerim şaşırtıcıydı. Uçsuz bucaksız çöl, ufka dek altın, mavi ve gümüş renklerle canlandı. Mor gölgeler eriyip griye döndü. Düz tepeli sırtlar parladı. Işığın devasa habercileri her yerde, aynı anda parlayıp söndü. Güneşin doğuşunun ışığı dış görüşümü kamaştırdı.

Ama gözlerim körleşse de iç görüşüm sonrasında olanlara daha bir odaklanmıştı. George Isley’nin ortadan kayboluşuna tanık oldum. Görüntüde korkunç bir büyü vardı. İkisi, aşağıdaki küçük kum çukurunda benden uzakta, minyatür gibi keskin çizgilerle belirginleşmişti. Uçsuz bucaksız manzaranın önünde, korkunç bir kakma resim gibi düzgün ve ürpertici siluetlerini gördüm. Gerçek uzamda bana bu kadar yakın oldukları hâlde zamanda yüzyıllarca uzaktaydılar. Çevrelerinde, sırtların sıradan gölgelerinden ibaret olmayan, belirsiz ve devasa bir gölge vardı. Onları sardı; kumların üzerinde sürünerek hareket edip biçimlerini sildi. Kehribara hapsolmuş böcekler gibi içinde görünür biçimde tutsak oldular; küçüldüler, derinlere taşındılar, yutuldular.

Sonra silueti tanıdım. Bir kez daha, ama bu defa çölün yüzeyine yatmış, boylu boyunca uzanmış hâlde, zihnimi ele geçiren ikiz simgelerin canavarca biçimlerini gördüm. Eski Mısır’ın ruhu, şafak vakti bütün ülkenin üzerine heybetle yayılmıştı. Güneşin doğuşu onu çağırıyordu. Tanrının önünde secdeye kapanmıştı. Yükselen ikiz Dev Heykeller’in gölgeleri de secdeye kapanmıştı. İbadet etmiş, boyun eğmiş o küçük insanların kalpleri derinlerde, onların içinde yatıyordu.

En net George Isley’yi gördüm. Görüntünün belirginliği, gerçekliği dehşet vericiydi. Çıplaktı, soyulmuş, giysisiz bırakılmıştı. Onu iskelet hâlinde, bir asit tarafından kemiklerine dek temizlenmiş gibi gördüm. Yaşamı, o kudretli Geçmiş’in varlığında saklıydı. Mısır onu yutmuştu. Gitmişti....

Gözlerimi kapattım ama kapalı tutamadım. Kendiliğinden açıldılar. Üçümüz, kepenkleri kapalı pencereleriyle sabah güneşinde sarı sarı yükselen büyük otele yaklaşıyorduk. Mokattam Tepeleri’nden kuzey rüzgârı sertçe esiyordu. Gökyüzüne yumuşak, gülle biçimli bulutlar serpiştirilmişti. Sis, Nil’in karşı kıyısında beyaz bir çizgi hâlinde uzanıyordu; piramitlerin tepelerini, dağ dorukları gibi altın renginde parıldarken gördüm. Beyaz taş yüklü bir deve kervanı yanımızdan geçti. Helouan sokaklarında yerlilerin bağrışlarını duydum. Basamakları çıkarken eşekler geldi ve turistler onları almaya gelene dek kumlu yolun kenarında, bersimlerinin yanında konakladı.

“Günaydın!” diye seslendi eşeklerin sahibi Abdullah. “Bugün Sakkhâra’ya mı gidiyorsunuz, Memphis’e mi? Bugün çok güzel gün, eşekler de çok iyi!”

Moleson tek kelime etmeden odasına çıktı; Isley de öyle yaptı. Koridorun köşesini dönüp gözden kaybolurken bir an sendelediğini sanırım gördüm. Yüzünde, kimilerinin huzur dediği boş bir ifade vardı. Yüzü ışıldıyordu. Bu beni ürpertti. Zihnim de bedenim de ağrırken, tek kelime etmeden onların yaptığını yaptım. Üst kata çıkıp yattım ve gün batımından sonrasına dek rüyasız bir uyku çektim....

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…