Bölümler 40Şu an: XIV
- 1 Lord Ernıe’nin Yeniden Doğuşu — I1.939 kelime
- 2 II1.507 kelime
- 3 III2.622 kelime
- 4 IV1.797 kelime
- 5 V2.013 kelime
- 6 VI1.933 kelime
- 7 VII2.056 kelime
- 8 VIII1.593 kelime
- 9 IX1.027 kelime
- 10 X1.782 kelime
- 11 XI637 kelime
- 12 Kurban — I2.226 kelime
- 13 II2.217 kelime
- 14 III2.353 kelime
- 15 Lanetliler — I2.127 kelime
- 16 II991 kelime
- 17 III1.906 kelime
- 18 IV1.664 kelime
- 19 V3.441 kelime
- 20 VI4.149 kelime
- 21 VII2.953 kelime
- 22 VIII1.740 kelime
- 23 IX4.047 kelime
- 24 Mısır’a İniş — I824 kelime
- 25 II2.068 kelime
- 26 III2.432 kelime
- 27 IV1.718 kelime
- 28 V1.385 kelime
- 29 VI885 kelime
- 30 VII2.189 kelime
- 31 VIII1.543 kelime
- 32 IX949 kelime
- 33 X929 kelime
- 34 XI685 kelime
- 35 XII1.508 kelime
- 36 XIII1.797 kelime
- 37 XIV1.066 kelime · Okuduğun bölüm
- 38 Yolcular2.412 kelime
- 39 I2.691 kelime
- 40 II2.373 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XIV
Uyandığımda, çekilen bir gelgitin beni kıyıda tek başıma ve kimsesiz bırakmış olduğu hissiyle mutsuzdum. Aklıma ilk arkadaşım George Isley geldi. Üzerinde adımın onun el yazısıyla yazılı olduğu kare, beyaz bir zarf gördüm.
Zarfı açmadan içinde hangi sözlerin olduğunu gayet iyi biliyordum:
“Teb’e gidiyoruz,” diye bildiriyordu not, kısaca. “Gece treniyle yola çıkıyoruz. Eğer istersen—” Ama son dört sözcüğün üzeri, okuyamayacağım kadar kalın olmasa da karalanmıştı. Ardından Mısırbilimcinin evinin adresi ve sağlam bir el yazısıyla atılmış imza geliyordu: “Her zaman senin, George Isley.” Saatime baktım; yediyi geçmişti. Gece treni altı buçukta kalkıyordu. Çoktan yola çıkmışlardı....
Terk edilmiş, geride bırakılmış olma duygusunun acısı benim için derin ve acıydı; ama eski dostum, yol arkadaşım için hissettiğim daha da yoğundu, çünkü umutsuzdu. Korku ve alışılmış duygular beni şaşırtıcı bir olasılığın tam eşiğinde durdurmuştu: Geçmiş’i kavrarken Şimdiki Zaman’ı çıkarıp atabilecek ve Zaman’dan sıyrılarak Sonsuzluk’u deneyimleyebilecek bir bilinç hâli. İlhamdan yoksun, küçük ruhumun direnişiyle kaçtığım baştan çıkarıcı olasılık buydu. Oysa dostum, yenmek için teslim olarak korkunç bir ödül kazanmıştı. Ah, resmin öteki yüzünü de anlıyordum; anlatılmaz bir acıma duygusuyla: Hareketsizliğin, yani düpedüz durgunluğun ödülü; sahte bir kaçış olan hayalî mutluluk; güzelliği şimdiki şeylerden uzakta bulma düşü. Bu düşten uyanış gerçekten de sert olmalıydı. Yok olmuş yıldızlara sarılırken dünyanın en eski yanılsamasına sarılmıştı. Bana kalırsa ona ihanet eden, yaşamın yadsınmasıydı. Bunun acısı içimde alev gibi yanıyordu.
Ama onun ve yol arkadaşının “peşinden gitmeyi istemedim”. Helouan’da dönmesini bekledim; boş günleri daha da boş açıklamalarla doldurdum. Sevdiği şeyin, gözünün önünde hâlâ erişilebilirken berrak ve derin sulara batışını izleyen bir adam gibiydim; ama artık kurtarılamazdı. Moleson onu Teb’e geri götürmüştü; Geçmiş’in canavarca sureti Mısır da avını yakalamıştı.
Geri kalanı anlatmak da kolay. Moleson’u bir daha hiç görmedim. Sonraki kitaplarını biliyorum; bugüne dek kendisini de görmedim. Yeni bir din kurup ün kazanan, peşine birkaç histerik takipçi takan ve sonra unutulup giden o enerjik, aldanmış hevesliler arasında sayıldığı da işin sıradan bir ayrıntısı.
George Isley ise iki haftalık yokluğun ardından Helouan’a döndü. Onu gördüm, tanıdım, konuştum ve onunla yemek yedim. Birlikte ufak gezilere bile çıktık. Harika bir ideale âşık olup ona kavuşmuş bir kadın gibi, anılarında nazik ve büyüleyiciydi. Bütün sertliği kaybolmuştu; yakınındaki her şeyi görüntü olarak yansıtan kristal bir yüzey gibi pürüzsüz ve parlaktı. Yine de görünüşü beni tarif edilemez biçimde sarstı: İçinde hiçbir şey yoktu—hiçbir şey. Teb’den dönen, George Isley’nin yalnızca bir temsiliydi; dış kabuk, bugün Londra sokaklarında dolaşan benzeriydi. Eskiden tanıdığım adamdan eser yoktu. George Isley ortadan kaybolmuştu.
Bu harikulade otomatla bir ay daha yaşadım. Onun dehşeti, otelde bana eşlik ediyordu; kozmopolit kalabalığın arasında, güneş ışığını ziyaret eden ama evi başka yerde olan bir hayalet gibi dolaşıyordu.
George Isley’nin bu boş görüntüsü, mart başındaki rüzgârlar fiziksel bedenine havanın rahatsız edici olduğunu ve başka bir yere—kuzeye—gitmesinin iyi olacağını bildirene kadar Helouan’daki otelimizde benimle yaşadı.
Gittiği gibi kaldığı hâlde ayrıldı: otomatik olarak. Beyni, sinirlerinin, dolayısıyla kaslarının alıştığı sıradan uyaranlara itaat ediyordu. Kulağa ne kadar saçma geliyor. Ama biletini otomatik olarak aldı; makul ve yeterli gerekçeleri otomatik olarak sıraladı; gemisini ve varacağı yeri sıradan insanların yaptığı gibi seçti; geçici tanıdıklarından ayrılıp onlarla yeniden buluşmayı “umduğunu” söyleyen herhangi biri gibi veda etti. Yani bütünüyle beyninde yaşıyordu. Yüreği, duyguları, mizacı ve kişiliği—büyük sempatik sinir sisteminin sorumlu olduğu, adı konmamış bütün o toplam—ruhuyla birlikte başka bir yere gitmişti. Bir zamanlar güçlü ve yetenekli olan bu varlık, herkesin anlayabileceği, sıradan ve rahat bir adama dönüşmüştü: alelade bir hiç kimse. Çoğunluğun ondan beklediği şey tam da buydu: sıradan; iyi bir adam; dünyayı tanıyan biri; “büyüleyici”. Gündelik yaşamı yalnızca yansıtıyor, ona katılmıyordu. Çoğunluk bunu pek fark etmiyordu; genel kanı “çok hoş” olduğuydu. Hırsı, huzursuzluğu, coşkusu kaybolmuştu; itici gücü özlem olan o bitmek bilmez şevk uçup gitmiş, geride ruhsal arzudan yoksun fiziksel enerji bırakmıştı. Ruhu yuvasını bulmuş ve oraya uçmuştu. Geçmiş’in serabında yaşıyor; sakin, kayıtsız ve kopuk duruyordu. Onu devasa, gölgeli, görkemli bir figür olarak gördüm; duruyordu—ah, kıpırdamadan!—değişemediği için doyum veren bir dinginlik içinde. Onu hapseden büyüklük, gizem ve hareketsizlik bana korkunç görünüyordu. Çünkü onun korkunç yalnızlığına girmeye cesaret edemiyordum; aramızda hiçbir yakınlık da yoktu. Teb’de yaşadıklarına dair tek bir soru bile sormadım—bir şekilde bu mümkün ya da doğru gelmiyordu. O da hiçbir açıklama sözü vermedi; Şimdiki Zaman’da yaşayan birine aktarılması mümkün değildi. İkimizin de saygı gösterdiği bu engel aramızdaydı. Modern yaşama, loş bir tül perdenin ardından meraksız, isteksiz ve kayıtsız gözlerle bakıyordu. Perdenin arkasındaydı.
Çevremizdeki insanlar Sakkhâra’ya ve piramitlere gidiyor, Sfenks’i ay ışığında görmek, Edfu’da ve Denderah’ta düşlere dalmak istiyordu. Başkaları Asvan’a, Hartum’a ve Abou Simbel’e yaptıkları yolculukları anlatıyor, çölde kurdukları kampları ayrıntılarıyla tarif ediyordu. Rüzgâr, rüzgâr, rüzgâr! Mısır’ın rüzgârları esiyor, şarkı söylüyor, iç çekiyordu. Yolcular Beyaz Nil’den, Mavi Nil’den, Feyyum’dan ve sonu gelmez, adsız kazılardan geliyordu. Konuşuyor, kitaplarını yazıyorlardı. Şimdiki Zaman hakkında saksağan misali bilgi topluyorlardı. Büyük küçük Mısırbilimciler duvardaki yazıyı okuyup hiyeroglifleri ve papirüsleri modern dile aktarıyordu. Sırrı yalnız George Isley biliyordu. Onu yaşıyordu.
Bu üç kez perili ülkenin büyüsü olan o yüksek, tutkulu dinginlik, yüce güzellik, ihtişam ve efsun benim ruhumda da vardı; onun hâlini anlayabilmeme yetecek kadar. Ayrılamıyordum, ama ayrıldıktan sonra da uzak kalamıyordum. Onun bildiği Mısır’ı özlüyordum. Tek kelime etmedim; sözler ona yaklaşamazdı. Nil boyunca ve bir zamanlar Memphis olan palmiye koruluklarında birlikte dolaştık. Piramitlerin ötesindeki kumluklarda ayak izlerimiz kalıyordu. Akşamleyin mor, şafakta altın rengini alan Mokattam sırtları, sessizce geçip giderken gölgelerimizi tutuyordu. Hiçbir şafakta ya da gün batımında onu içeride bulamıyordum; ben de ona eşlik etmeyi alışkanlık edindim. Ruhundaki ibadet sevinci harikuladeydi. Mısır’ın büyük, dingin gökleri bizi izliyordu: asılı yıldızlar, uçsuz bucaksız mavi kubbe. Yakıcı güney rüzgârını birlikte hissediyorduk; büyük teknelerin akıntıya karşı kuzey rüzgârıyla ilerleyişini seyrederken güneşin altın tatlılığı kanımıza işliyordu. Uçsuz bucaksızlık her yerdeydi; güneşin bu altın büyüsü de....
Ama perde, özellikle Çöl’de—Zaman’ın silik işaretlerini yalnız güneşle rüzgârın gördüğü, bölünmediği için uzamın hiçliğe karıştığı ve hiçbir ayrıntının yüreğe dünyanın Bugün diye adlandırıldığını hatırlatmadığı yerde—aramızda en açık biçimde asılıydı; o bir tarafta, ben öteki taraftaydım. Perde saydamdı. O, kimsenin sayamayacağı kadar büyük bir kalabalığın arasındaydı. Aya kadar yükseliyor, ama yaşamının yanan kaynağına doğru geriye uzanıyordu; güneşin ve billur gibi havanın etkisiyle uçsuz bucaksız bir içsel büyüklüğe çekilen George Isley’nin ruhu, eski günlerin pusunda yanımda asılıydı; yakında, ama uzakta.
Bazen hareket ediyordu. Jestler yaptığını seziyordum. Başını dinlemek için kaldırıyordu. Bir kolu, parçalanmış sırtların denizinin üzerinde gölge gibi sallanıyordu. Kilometrelerce uzakta bir kum çizgisi yavaşça yükseldi. Bir hışırtı duyuldu. Bir başkası—kocaman bir kol—onunkine doğru uzandı ve iki devasa figür birbirine yaklaştı. Zaman’ın üzerinde dengede, yüzyılların tahtına kurulmuş hâlde Sonsuzluk’u biliyorlardı. Ülkenin sahibi olarak kalmaları ne kadar kolaydı. Doğuya dönük, şafağı bekliyorlardı. Ve unutulmuş şarkıları, harikulade biçimde, dünyanın üzerine dökülüyordu....
Bölüm etkileşimi
