Bölümler 40Şu an: IV
- 1 Lord Ernıe’nin Yeniden Doğuşu — I1.939 kelime
- 2 II1.507 kelime
- 3 III2.622 kelime
- 4 IV1.797 kelime
- 5 V2.013 kelime
- 6 VI1.933 kelime
- 7 VII2.056 kelime
- 8 VIII1.593 kelime
- 9 IX1.027 kelime
- 10 X1.782 kelime
- 11 XI637 kelime
- 12 Kurban — I2.226 kelime
- 13 II2.217 kelime
- 14 III2.353 kelime
- 15 Lanetliler — I2.127 kelime
- 16 II991 kelime
- 17 III1.906 kelime
- 18 IV1.664 kelime
- 19 V3.441 kelime
- 20 VI4.149 kelime
- 21 VII2.953 kelime
- 22 VIII1.740 kelime
- 23 IX4.047 kelime
- 24 Mısır’a İniş — I824 kelime
- 25 II2.068 kelime
- 26 III2.432 kelime
- 27 IV1.718 kelime · Okuduğun bölüm
- 28 V1.385 kelime
- 29 VI885 kelime
- 30 VII2.189 kelime
- 31 VIII1.543 kelime
- 32 IX949 kelime
- 33 X929 kelime
- 34 XI685 kelime
- 35 XII1.508 kelime
- 36 XIII1.797 kelime
- 37 XIV1.066 kelime
- 38 Yolcular2.412 kelime
- 39 I2.691 kelime
- 40 II2.373 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
IV
“Ruh” sözcüğü sonuna dek aklımdan çıkmadı. Mısır onun ruhunu alıp Geçmiş’e götürüyordu. İçindeki değerli yan gönüllü gidiyor, geri kalanıysa, zihninin ve karakterinin daha önemsiz bir yanı, şimdiye tutunarak direniyordu. Bu yüzden bir mücadele vardı. Ama o da yavaş yavaş silinip gidiyordu.
Bu korkunç sonuca nasıl olup da böyle kolayca vardığım şimdi bana gizemli geliyor. Ama gerçek şu ki, bir konuşmadan insanın aklında kalan genel düşünce, duyduğu ve söylediği sözlerden daha geniştir. Aramızda geçenlerin, hem sözlerle dile getirilenlerin hem de belki yalnızca bir ima olarak jestlerle, yüz ifadeleriyle ve sessizlikle anlatılanların, doğal olarak, ancak bir parçasını aktardım. Yalnızca bu rahatsız edici yargının zihnimde bir inanç olarak kaldığını söyleyebilirim. Benimle birlikte yukarı çıktı; yanımda durup izledi, dinledi. Konuşmamızda ortaya çıkan o gizemli Üçüncü, ikimizden de ayrı ayrı daha büyüktü; ona eski Mısır’ın ruhu da denebilirdi, aynı ölçüde genelleyerek Geçmiş de. Her neyse, bu Üçüncü yanımda durup bu şaşırtıcı şeyi fısıldadı. Yatmadan önce pipomu içmek ve yıldızların rahatlatıcı varlığının tadını çıkarmak için küçük balkonuma çıktım. O da benimle çıktı. Her yerdeydi. Köpeklerin havlamasını, Bedraschien yönünden uzaktan gelen davulun tekdüze vuruşlarını, yerlilerin kulübelerinden ve loş sokaklardan yükselen ezgili seslerini duydum. Bütün bu tanıdık seslerin ardındaki görünmez Üçüncü’nün farkındaydım. Yıldızlara boğulmuş uçsuz bucaksız gece göğü de onu taşıyordu. Duvarların çevresinde fısıldayan soğuk rüzgârın soluğundaydı; uykusuz çölün üzerinde her yerde düşüncelere dalmış gibiydi. George Isley gerçekten yanımda durmuş olsaydı ne kadar yalnızsam, o kadar yalnızdım. Tam o sırada aşağıda hareket eden bir siluet gözüme çarptı. Odam altıncı kattaydı ama otelin önünden ağır ağır geçen adamın uzun boylu, asker gibi dimdik duruşunu tanımamak mümkün değildi. George Isley yavaşça çöle doğru gidiyordu.
Bu manzarada aslında alışılmadık hiçbir şey yoktu. Saat daha onu bulmuştu; doktor yasaklamamış olsa ben de aynısını yapıyor olabilirdim. Ama baş döndüren çıkıntıya eğilip onu izlerken içime bir ürperti işledi; hiçbir şeyin haklı çıkaramayacağı, sayfalarca yazının anlatamayacağı bir duygu yükselip bana egemen oldu. Akşam yemeğindeki sözleri tuhaf bir güçle aklıma geldi. Mısır, kıpırtısız, uçsuz bucaksız gri bir ağ gibi çevresinde uzanıyordu. Ayakları bu ağa takılmıştı. Ağ titredi. Ay ışığındaki gümüş ağ gözeleri, bu gerçeği Memphis’ten Teb’e, Nil’in ötesine, yeraltındaki Sakkhâra’dan Krallar Vadisi’ne kadar duyuruyordu. Bütün çölü bir titreme kapladı; yemek salonunda olduğu gibi, kilometrelerce uzanan kumlar yeniden hışırdadı. Onu kaybolurken yakaladığımı sandım.
O an, Mısır olan bu gizemli, dingin atmosferin insanı sarıp sarmalayan gücünü anladım; kudretli geçmişinden yayılan sihirli bir şey ansızın dalga gibi üzerime kapandı. Belki o an onun hissettiğini hissettim; çekilen dev dalganın emici gücü içimden bir şeyi söküp kendisiyle birlikte geçmişe sürükledi. Tarif edilemez bir özlem, kalbimden canlı bir şeyi çekip çıkardı; artık yitip gitmiş ruhsal bir tutkunun ihtişamını yakan, arayan tatlı bir özlemle isteyen bir şeyi. Bunun verdiği acı ve mutluluk anlatılabilecek olandan daha keskindi; şimdiki kişiliğim, en azından hayati bir parçası, bu çekiciliğin gücü karşısında solup gitti.
Taş gibi hareketsiz durup baktım. Dimdik ve kararlıydı; direnmenin boşuna olduğunu biliyor, gitmek için yanıp tutuşuyor ama kalmaya da çalışıyordu. Yerden süzülüyormuş gibi bir haliyle, Süveyş’e ve uzak Kızıldeniz’e giden yol olan soluk gri çizgiye doğru ilerledi. İçime tuhaf, derin bir acıma, hüzün ve anlayış duygusu çöktü; açıklaması mümkün değildi, rüyadaki bir acı kadar gizemliydi. Korkunç yalnızlık duygusu içime sızdı; yeryüzündeki hiçbir şey bu yalnızlığı dindiremezdi. Şimdiki zamandan yoksun bırakılmış, ruhunun bu hayalini, gerçek olmayan Geçmiş’i arıyordu. Bu enfes Mısır gecesinin sakin heybeti bile düşü dağıtamıyordu; huzur ve sessizlik muhteşem, çöl havasının tatlı kokusu baş döndürücüydü, ama hepsi yalnızca bu duyguyu yoğunlaştırıyordu.
Kendi duygumu açıklayamıyordum, ama öylesine gerçek ve keskin bir acıydı ki içimden bir iç çekiş koptu; gözyaşlarının da pek uzakta olmadığını hissettim. Onu izliyordum ama izlemeye hakkım yokmuş gibi geliyordu. Mahremiyetine kulak misafiri oluyormuşum hissiyle pencereden usulca geri çekildim. Fakat bunu yapmadan önce siluetinin, otelin hemen duvarlarında başlayan loş kum dünyasında eriyip gittiğini görmüştüm. Topuklarına kadar inen yeşil bir pelerin giymişti; rengi, çölün koyu denizini andıran gümüş yüzeyiyle kaynaşıyordu. Bu parıltı önce onu sardı, sonra gözlerden sakladı. Mısır’ı binlerce kilometre boyunca örten, dikişsiz, bağsız gizemli örtüsünden bir kıvrım onu kapladı. Çöl onu aldı. Mısır onu ağına düşürdü. Gitmişti.
O anda uyumak olacak şey değildi. Ondaki değişim kendimden daha az emin olmama yol açmıştı. Onu böyle omurgasız görmek beni sarstı. Sinirlerim olduğunu fark ettim.
Uzun süre pencerenin yanında oturup sigara içtim; bedenim yorgundu ama hayal gücüm sinir bozucu biçimde uyarılmıştı. Otelin büyük ışıklı tabelaları söndü; altımda pencereler birer birer kapandı; sokaklardaki elektrik lambaları çoktan söndürülmüştü. Helouan, çocuk odasının halısına dağılmış, kırık beyaz oyuncak bloklara benziyordu. Uçsuz bucaksız alanın yanında minicik kalıyordu. Kocaman çölün önemsiz bir kıvrımına bırakılmış bir ateşböceği kümesi gibi, pırıl pırıl bir desen oluşturuyordu. Korkmuş küçük bir çocuk gibi yıldızlara göz kırpıyordu.
Gece çok durgundu. Her yerde, yıldızların alev alev parıltısının ancak hafiflettiği, tekinsiz bir yanı olan devasa, ağırbaşlı bir güzellik asılıydı. Gerçekten hiçbir şey uyumuyordu. Bu boz renkli dünyanın dört bir yanına kümelenmiş, aralıklarla duran ebedî nöbetçiler, ciddi ve yorulmak bilmez bir korumayla bekliyordu: göğe yükselen Piramitler, Sfenks, kasvetli Dev Heykeller, boş tapınaklar, uzun zamandır terk edilmiş mezarlar. Zihin onları gece boyunca nöbet tutan askerler gibi algılıyordu. Sessizlik fısıldadı: “Burası Mısır; gerçekten Mısır’dasın. Sekiz bin yıllık tarih pencerenin dışında çırpınıyor. O, aşağıda, yeraltında yatıyor; uykusuz, kudretli, ölümsüz; onunla oynanmaz. Dikkat et! Yoksa seni de değiştirir!”
Hayal gücüm bana şu düşünceyi sundu: Mısır’ı kavramak zordur. Zihnin dışında kalır; masalsı, yarı efsanevi bir fikir gibi. Bir araya gelen bunca devasa öğe zihne sığmayı reddeder; yürek duraksar, zaman ve soluk ister; duyular biraz sersemler; sonunda şaşkınlığa yakın bir zihinsel uyuşukluk beyni sarar. Zihin iç çekerek mücadeleden vazgeçer, Mısır’a kendi koşullarını kabul ederek teslim olur. Yalnızca belirli olgularla sınırlı kalan kazı işçileriyle arkeologlar başarıyla direnebilir. Dostumun “direniş” ve “koruma” sözlerini kullanması artık daha açık hale gelmişti. Mantık duraklarken sezgi, işleyen etkilerin çözümüne götürecek bu ipucunun çevresinde kanat çırpıyordu. George Isley Mısır’ı çoğu kişiden iyi kavramıştı; ama onu geçmişteki haliyle.
Mısır’ın üzerimdeki ilk etkisini ve sonrasında zihnimin bu anıyla baş edemediğini hatırladım. Onun çağrısına karşılık, yalnızca şaşkınlık veren devasa bir karmaşa, kocaman renkli bir bulanıklık belirmişti. Yüreğe ancak daha küçük ayrıntılar rahatça yerleşebilmişti. Kaotik bir görüntü gördüm: göz kamaştırıcı ışığa boğulmuş kumlar, uçsuz bucaksız granit koridorlar, güneşe gözlerini kırpmadan bakan muazzam heykeller; gökyüzü kadar sonsuz, parlayan bir nehir ve gölgeli bir çöl; dağ gibi piramitler ve devasa dikilitaşlar; baş, pençe ve yüz orduları... Hepsi akıl almaz ölçülerdeydi. Ayrıntılar sersemletiyordu; bütünü kavramak için gereken etki fazlasıyla hantaldı. Gözlerin önünden ihtişamla alev alev yanan bir şey geçiyordu; seçilemeyecek kadar yakın, aynı anda çok uzak, kavranamamış.
Sonra haftalar geçtikçe yavaş yavaş canlandı. Görünmeden saldırmıştı; pençesi korkunç derecede güçlüydü. Yine de ne anlatılabilir ne resmedilebilir ne de tarif edilebilirdi. Sisli Londra sokaklarında, kulüpte, tiyatroda ansızın alevlendi. Bir ses Arapların sokak çığlıklarını hatırlattı; kokulu bir esinti palmiye korularının ötesindeki kızgın kumu geri getirdi. Mısır’ın devasa büyüsü yükselip sıradan şeyleri dönüştürdü; bunca zamandır yüreğin, gündelik hayatın erişemediği derin kuytularında gömülü yatmıştı. İçinde açıklanamaz bir huzursuzluk da gizliydi: hayranlık, soğuk bir sonsuzluk iması, değişmeyen ve korkunç bir şeyin dokunuşu; gölgeli zaman ve uzaklığın güzel kıldığı ama dünyadan olmayan bir yücelik. Nil’in hüznü ve yüzlerce yıpranmış tapınağın ihtişamı, yüreğe anlatılamaz bir güzellik bıraktı. Çöl havası, ışıklı soluk gölgeler, keskin bir canlılıkla dolup taşan çıplak ıssızlık yükseldi. Eşeğinin üstündeki bir Arap, zihnimde renkler içinde ilerledi; tuhaf biçimde canlı kalarak gittikçe küçüldü. Kızıl göğe karşı develerden oluşan bir kervan siluet halinde duruyordu. Büyük rüzgârlar, alev alev yanan geniş alanlar, büyük ve ağırbaşlı geceler, altın ihtişamlı büyük günler kaldırımdan ya da tiyatro koltuğundan yükseldi. Loş ışıklı İngiltere, Londra, hatta bütün modern hayat birdenbire öyle önemsiz göründü ki, yitip gitmiş milyonlarca ruhun görkemli geçidine karşı iç burkan bir özlem doğdu. Mısır bir an yüreğimden geçti; sonra kayboldu.
Buna benzer fantastik bir deneyimin benim de başıma geldiğini hatırladım. Nasıl ifade edilirse edilsin, gerçek şu ki Mısır, bazı mizaçlarda şimdiki zamana duyulan eski ilginin bir parçasını alıp götürebilir. Anısı kişiliğimin ayrılmaz bir parçası oldu; içimdeki bir şey onun tuhaf ve korkunç güzelliğine özlem duyuyordu. Nil’in suyundan içen, onu yeniden içmeye döner... Benim için bu mümkün olduysa George Isley gibi birinin başına neler gelmezdi ki? Bir şeyleri anlamaya başladım. Eski, gömülü, gizli Mısır ağını onun ruhunun çevresine atmıştı. Şimdiki zamanda gölgelenen hayatı, gerçek olduğu altın bir yeniden kurulmuş Geçmiş’e aktarılıyordu. Bazı ülkeler verir, bazılarıysa alıp götürür. George Isley çalınmaya değer biriydi...
Bu tuhaf düşüncelerin huzurumu kaçırmasıyla açık pencereden uzaklaşıp pencereyi kapattım. Ama kapanması Üçüncü’nün varlığını dışarıda bırakmadı. Isırıcı gece havası içeriye benimle geldi. Yatağın çevresindeki cibinlikleri çektim, ama ışığı söndürmedim. Orada yatarken bu tuhaf izlenimi elimden geldiğince bir kâğıt parçasına karaladım; ama sözlere dökmeye çalışınca kolayca kaçıp gittiğini gördüm. Bu tür görüsel, ruhsal algılar dile sığmayacak kadar ele avuca gelmez. Yıllar sonra yeniden okuyunca, solmuş bu satırları kurşun kalemle yazarken taşıdıkları derin anlamı, tuhaf duyguyu hatırlamak zor. Söyleyişleri ucuz, içerikleri fazlasıyla abartılı görünüyor; ama o sırada her hecede gerçek yanıyordu. Zaman başladığından beri bütün dünyanın elinde zorla talana uğrayan Mısır, şimdi öcünü alıyor, tek tek avlarını seçiyor. Onun zamanı geldi. Çağdaş bir maskenin ardında pusuda yatıyor; son derece etkin, gizli gücünden emin. Ölü imparatorlukların fahişesi, şimdi aynı eski yıldızların altında huzur içinde yatıyor; güzelliği bozulmamış, çağların dövülmüş altınıyla bezenmiş, göğüsleri açık, görkemli uzuvları güneşte parlıyor. Kaymaktaşından omuzları kum yığınlarının üzerinde yükseliyor; bugünün küçük insanlarını seyrediyor. Seçimini yapıyor...
O gece rüya görmedim, ama bütünüyle uykuya da dalmadım. Uzun karanlık saatler boyunca o görüntünün durmadan tekrarlandığının farkındaydım: George Isley’nin ay ışığındaki çöle gizlice çıkışının görüntüsü. Gece kukuletasını onun üzerine öyle çabucak indirdi ki; geçmişi örten değişmez şeye öylesine gizemli biçimde karıştı. Kukuleta kalktı. Granitten yapılmış ama yumuşakça eldiven giymiş kocaman, gölgeli bir el, onu almak için kilometrelerce uzandı. Kayboldu.
Çölün hareketsiz olduğunu, hiç kıpırdamadığını söylerler! O gece onu hareket ederken gördüm; telaşla koşuyordu. Peşinden yıldırım gibi gitti. Ne demek istediğimi anlıyor musun? Hayır! Öyleyse, heyecanlandığında insanda bu tuhaf izlenimi uyandırır; o korkunç an, çaresizce teslim olduğun ve onun seni yutmasını istediğin andır. Gelmesine izin verirsin. George Isley bir ağdan söz etmişti. Her neyse, Mısır’ın büyüsü denen yüzeydeki göz kamaştırıcı görüntünün ardına gizlenen bir tür merkezî güç bu. Nerede olduğu belli değil. Eski Mısır’la birlikte, yeraltında yaşıyor. Sıcak ve rüzgârsız günlerin dinginliğinin, sakin ve devasa gecelerin huzurunun ardında gizleniyor; fark edilmemiş, canavarca ve karşı konulmaz. Zihnim onu, bütün uyduları ve gezegenleriyle güneş sistemimizin her yıl Herkül takımyıldızındaki bir yıldıza doğru milyonlarca mil yol alırken bu takımyıldızın altı bin yıl öncesine göre hâlâ daha yakın görünmemesi kadar az kavrayabildi. Ama ipucu içime düştü. George Isley de bütün düşünce, yaşam ve duygu dünyasıyla benzer biçimde çekiliyordu. Ben, küçük bir uydu, bu korkunç çekimi fark etmiştim. Muhteşemdi... Ve bu dev dalganın tepesinde uyuyakaldım.
Bölüm etkileşimi
