Bölümler 40Şu an: VII
- 1 Lord Ernıe’nin Yeniden Doğuşu — I1.939 kelime
- 2 II1.507 kelime
- 3 III2.622 kelime
- 4 IV1.797 kelime
- 5 V2.013 kelime
- 6 VI1.933 kelime
- 7 VII2.056 kelime
- 8 VIII1.593 kelime
- 9 IX1.027 kelime
- 10 X1.782 kelime
- 11 XI637 kelime
- 12 Kurban — I2.226 kelime
- 13 II2.217 kelime
- 14 III2.353 kelime
- 15 Lanetliler — I2.127 kelime
- 16 II991 kelime
- 17 III1.906 kelime
- 18 IV1.664 kelime
- 19 V3.441 kelime
- 20 VI4.149 kelime
- 21 VII2.953 kelime · Okuduğun bölüm
- 22 VIII1.740 kelime
- 23 IX4.047 kelime
- 24 Mısır’a İniş — I824 kelime
- 25 II2.068 kelime
- 26 III2.432 kelime
- 27 IV1.718 kelime
- 28 V1.385 kelime
- 29 VI885 kelime
- 30 VII2.189 kelime
- 31 VIII1.543 kelime
- 32 IX949 kelime
- 33 X929 kelime
- 34 XI685 kelime
- 35 XII1.508 kelime
- 36 XIII1.797 kelime
- 37 XIV1.066 kelime
- 38 Yolcular2.412 kelime
- 39 I2.691 kelime
- 40 II2.373 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VII
O gece kapımın aceleyle tıklatılmasıyla uyandım. Yanıt veremeden Frances yatağımın yanında belirdi. İçeri girerken ışığı yakmıştı. Saçları sabahlığının üzerine dağınık tutamlar halinde dökülüyordu. Yüzü ölüm gibi solgundu; öyle perişan görünüyordu ki neredeyse bitkin düşmüştü. Gözleri faltaşı gibi açıktı. Neredeyse başka bir kadına benziyordu.
Hızlı hızlı fısıldıyordu: ‘Bill, Bill, uyan, çabuk!’
‘Uyandım. Ne oldu?’ diye ben de fısıldadım. İrkilmiştim.
‘Dinle!’ demekle yetindi. Gözleri boşluğa dikilmişti.
Koca evde çıt çıkmıyordu. Rüzgâr dinmiş, her yer sessizliğe bürünmüştü. Yalnızca o tıkırtı zihnimde durmaksızın sürüyordu. Şömine rafındaki saat ikiyi otuz geçiyordu.
‘Hiçbir şey duymadım, Frances. Ne oldu?’ Gözlerimi ovuşturdum; derin uykudaydım.
‘Dinle!’ diye yineledi çok hafifçe; bir parmağını kaldırıp aralık bıraktığı kapıya baktı. Her zamanki sakinliği yok olmuştu. Sıkıntı veren bir dehşetin pençesindeydi.
Tam bir dakika nefesimizi tutup dinledik. Sonra gözleri yeniden bana döndü ve göz göze geldik; teni öncekinden de beyaz olmuştu.
‘Beni o uyandırdı,’ diye nefesinin altında söyledi ve yatağıma bir adım yaklaştı. ‘Gürültü’ydü.’ Fısıltısı bile titriyordu.
‘Gürültü!’ Sözcük kendi kendine, donuk bir yankıyla yinelendi. Dünyada her şey olmasını yeğlerdim, bir tek o olmasın: deprem, yabancı bir ülkenin top ateşi, tepemizdeki evin çökmesi! ‘Gürültü mü, Frances? Emin misin?’ Aslında biraz zaman kazanmaya çalışıyordum.
‘Gök gürültüsü gibiydi. Önce gök gürültüsü sandım. Ama bir dakika sonra yeniden geldi; yerin altından. Korkunç.’ Sözleri mırıldandı; sesini tam denetleyemiyordu.
Belki bir dakika kadar duraksadık, sonra ikimiz de aynı anda konuşmaya başladık. Bir saniye bile inanmadığımız, akla ilk gelen aptalca şeyler söyledik. Çatı çökmüştü, aşağı katta hırsızlar vardı, kasalar patlatılmıştı. Bunları çocuklar gibi birbirimizi teselli etmek için söylüyorduk; bir yandan da biraz daha zaman kazanıyorduk.
‘Evde biri var elbette,’ dedi sonunda sesim; yataktan fırlayıp aceleyle sabahlığımı ve terliklerimi giydim. ‘Korkma. Aşağı inip bakacağım.’ Çekmeceden, her yerde yanımda taşımayı alışkanlık edindiğim tabancayı aldım. Frances yatağın yanında kaskatı durup beni izlerken dikkatle doldurdum. Açık kapıya doğru ilerledim.
‘Sen burada kal, Frances,’ diye fısıldadım; kalbimin çarpışı sözlerimi kesik kesik çıkarıyordu. ‘Ben aşağı inip arama yapacağım. Kapıyı kilitle, kızım. Sana bir şey olmaz. Aşağı kattaydı, öyle mi dedin?’
‘Altımızda,’ diye cılızca yanıtladı, döşemeyi işaret ederek.
Birden benimle kapının arasına geçti.
‘Dinle! Duyuyor musun?’ dedi; gözleri yüzünde donup kalmıştı. ‘Yeniden geliyor.’ En ufak sesi yakalamak için başını çevirdi. Onu izlerken orada öylece durup titredim. Ama hiçbir şey kıpırdamadı. Aşağıdaki hollerden yalnızca çok sayıdaki saatin vızıltısı ve hafif tıkırtısı yükseliyordu. Arkamızdaki açık pencerenin perdesi, cereyan yakalayınca biraz içeri doğru kabardı.
‘Seninle bir üst kata kadar geleceğim, Bill,’ diye sessizliği bozdu. ‘Sonra sen yeniden gelene dek Mabel’in yanında kalırım.’ Söylerken perde uzun bir iç çekişle aşağı indi.
Kendimi tutamadan soru dudaklarımdan dökülüverdi:
‘Mabel uyanık. O da mı duydu?’
Yanıtını duyunca neden dehşete kapıldığımı pek bilmiyorum. Hiçbir şeyin hiç olmadığı bu tekinsiz evde, o büyük oyunu oynarken, her şey o kadar belirsiz ve korkunçtu ki.
‘Koridorda karşılaştık. Bana geliyordu.’
İçimde bir şey sarsıldı; Frances’ın bundan haberi yoktu. Gürültü üzerimize çökmüş gibiydi; her an kulaklarımızın dibinde gümbürdeyip uğuldayacaktı. Ama derin sessizlik sürüyordu. Yalnızca kız kardeşimin hafif fısıltısını duydum; soruma yanıt veriyordu:
‘Peki, Mabel şimdi ne yapıyor?’
Yanıtı, sonunda o korkunç gerginliğe dayanamayarak teslim olduğunu gösteriyordu; rolünü sürdürmesi artık mümkün değildi. Sanki rahatlamış gibi, çaresizce bir çocuk gibi yüzüme bakarak hemen söyledi:
‘Ağlıyor ve dişlerini gıcırdatı——’
Yüz ifadem onu susturmuş olmalı. İki elimle ağzını kapattığıma inanıyorum; ama kendime geldiğimde ellerimin kendi kulaklarımı kapattığını gördüm. Tarif edilemez bir dehşet anıydı. Duyduğum tiksinti gerçekten bedenseldi. Tabancamın beş mermisini de başımın üzerinde havaya ateşlemek beni mutlu ederdi; kendini açıklayan, kesin ve sağlıklı bir ses, tam bir rahatlama olurdu. Ama içimde başka duygular da vardı; her yanımı sarmış, oradan oraya koşuşturuyorlardı. Onları birbirinden ayırmaya çalışmak boşunaydı; bu imkânsızdı. Aralarında, insanı felç eden bir korku da yaşadığımı itiraf etmeliyim; ama yalnızca bir anlıktı. Geldiği kadar keskin bir biçimde geçti; ardından, öfke patlamalarında olduğu gibi yüzüme şiddetle kan hücum etti ve hemen sonra bütün bedenimi buz gibi bir ter kapladı. Yine de dürüstçe söyleyebilirim ki hissettiğim sıradan, kişisel bir korku ya da bedensel zarar görme endişesi değildi. Daha çok, sayısız başkasının bir yerlerde, bir biçimde kendi içinde duyduğu acı ve dehşet karşısında duyulan uçsuz bucaksız, kişisel olmayan bir irkilmeydi; onlarla birlikte irkiliyordum. O anda üzerime önce bir hapishane duygusu çöktü: acı bir çatışma, çılgınca bir ıstırap ve umutsuzca kaçmaya çabalayanların alev alev yanan işkencesi; kaçış isteği dile getiriliyor, ama nafile kalıyordu.... İnanılmaz bir gücü vardı. Gerçekti. Boş ve dayanılmaz bir umut üzerime çöktü.
Kendimi nasıl başardığımı bilmeden toparladım ve kız kardeşimin elini tuttum. Onu kararlılıkla kapıya, oradan da koridora götürürken eli buz gibiydi. Neredeyse yıkılacak hale geldiğimi fark etmemiş görünüyordu; yürürken fısıltısını duydum: ‘Cesursun, Bill; hem de çok cesursun.’
Uykuya dalmış koca evin üst koridorları ışıl ışıl aydınlıktı; bana gelirken elinin yetiştiği bütün elektrik düğmelerini açmıştı. Bir alt kattaki son merdiven sahanlığını geçerken bir kapının usulca kapandığını duydum; Mabel’in bizi dinlediğini, beklediğini anladım. Kız kardeşimi kapısına götürdüm. Kapıyı çaldı; kapı temkinle bir iki parmak aralandı. Oda zifiri karanlıktı. Orada duran Mabel’i göremedim. Frances aceleyle fısıldamak için bana döndü: ‘Billy, dikkatli olacaksın, değil mi?’ Sonra içeri girdi. Uzun sürmeyeceğini söylemeye ancak vaktim oldu; Frances da ‘Bizi burada bulacaksın——’ diye karşılık verdi. Kapı kapanıp cümlesini yarıda kesti.
Son sözlerini kesen yalnızca kapanan kapı değildi. Frances’ın kayboluş biçiminden anladığım kadarıyla, karanlığın içine birden ve şiddetle atılmıştı; sanki sıçramıştı. Geri çekilip gölgelerin arasında duran öteki kadının üzerine atladı. Cümle aynı anda kesilirken başka bir ses de susturulmuş, boğulmuş, ben de duymayayım diye bastırılmıştı. Ama yetişemediler. Sesi duydum; Frances’ın atılışını ve fısıltısının ansızın kesilmesini açıklayan sert, korkunç bir sesti.
Bir an kararsızca durdum. Sanki bütün kemiklerim bedenimden çekilip alınmıştı da yere yığılıp düşmem gerekiyordu. O ses kemiklerimi de, soğukkanlılığımı da söküp almıştı. Daha önce böyle bir ses duyup duymadığımdan emin değilim; yarım yamalak anımsadığıma göre çocuklar bazen ne yaptıklarını bilmeden öfkeyle kendilerinden geçtiklerinde böyle sesler çıkarırlardı. Yetişkin bir insanda ise buna hiç rastlamamıştım. Daha çok hayvanlarla bağdaştırıyordum; korkunç bir biçimde. Dünya tarihinde, ne yazık ki, yeterince sık duyulmuş olmalı; ama çok şükür bugün bunu bilen ya da duysa tanıyabilecek pek az kişi vardır. Kemiklerim aynı anda bedenime geri sıçradı; ama bu kez kızgın demir gibi yanıyordu. Kısa kararsızlık anı geçti; kapıyı kırıp içeri girme isteğiyle, yüzleşmeye cesaret edemediğim o şeyden canımı kurtarmak için kaçma isteği arasında kaldım.
Sonunda o korkunç karmaşanın içinden sıyrılıp bu iki yoldan hiçbirini seçmedim. Düşünmeden, kız kardeşim, kendim ya da Mabel için en iyisinin ne olduğunu tartmadan, yarım kalan hareketimi sürdürdüm. Korkunç kapıdan dönüp merdivenlerin başına doğru yavaşça ilerledim. Ama o ürkütücü küçük ses benimle geldi. Dişlerimin takırdadığına inanıyorum. Ses sanki evin her yanındaydı; müzik odasına uzanan uzun koridorlara açılan boş hollerde, hatta binanın dışındaki arazide bile. Çimenliklerden, çorak bahçeden, çirkin terasların kendisinden yükselip geceye karışıyordu. Ardından tuhaf, itekleyen bir ses geliyordu; kesik, tamamlanmamıştı. Kurtuluş için yakaran, acı içindeki umutsuz ruhların feryadı; hapisteki umutsuz ruhların donuk, kuru yalvarışıydı.
Yatak odasında gerçekten duyduğum o küçük sesi alıp bütün evin ve arazinin üzerine yaymış olmam, belki de sinirlerimin ne halde olduğunun kanıtıydı. O feryat kesinlikle yalnızca zihnimdeydi. Ama duraksadıkça görevim zorlaşıyordu. Karanlıkta ayağıma takılmasın diye sabahlığımı toplayıp merdivenlerden aşağıdaki hole yavaşça indim. Ne mum ne kibrit taşıyordum; odalardaki ve koridorlardaki bütün düğmelerin yerini biliyordum. Karanlığın örtüsü görmeyi engelliyordu, ama görülmeyi de önlediğinden, aslında beni rahatlatıyordu. Yürürken bacağıma çarpan ağır tabanca, aptalca bir çocuk oyuncağı taşıyormuşum hissi veriyordu. Her sinirimde karanlığın Heyecanı denen o ilkel, uçsuz bucaksız dehşeti duyuyordum. Tabanca yalnızca içimdeki çocuğu avutuyordu.
Gece bütünüyle karanlık değildi; camlı ön kapının demir parmaklıkları seçiliyordu. Holün büyük, sert ahşap sandalyelerini, ağzı açık şömineyi, merdivenleri taşıyan dik sütunları, ortasındaki kitaplar ve çiçek vazolarıyla yuvarlak masayı, ziyaretçi kartlarının durduğu sepeti de görebiliyordum. Baston ve şemsiye askılığıyla demiryolu kılavuzlarının, telefon rehberinin ve telgraf formlarının durduğu raf da oradaydı. Her yandaki saatler hafif ayak seslerini andıran tıkırtılarla işliyordu. Üst kattan buraya oraya ışık parçaları düşüyordu. Gözlerim alacakaranlığa alışırken holün ortasında durup arama planımı düşündüm. Büyük pencerelerden birinin dışında sarmaşığın sarktığını seçebiliyordum... Derken ön kapının yanındaki uzun saat gövdesinin derinliklerinde gıcırdayan bir ses çıkardı; kilisesinin cemaati tarafından armağan edilmiş, büyük ve çirkin Sunuş saatiydi. Yaklaşan gümbürtülü vuruştan korkup hemen karar verdim. Benden başka gece ayakta olanlar varsa, saatin vuruşu onların yaklaşma sesini örtebilirdi.
Bu yüzden yemek odasına giden koridorun sağ tarafına parmak uçlarında yürüdüm. Öteki yönde, sabah odasıyla oturma odası vardı; ikisi de pek kullanılmıyordu. Daha ileride, bir zamanlar ona ait olan ve artık genellikle kilitli tutulan başka odalar bulunuyordu. Yukarıda, korkmuş o kadınla dönüşümü bekleyen kız kardeşimi düşündüm. Hızlı ama sessizce ilerledim.
Şaşırtıcı biçimde yemek odasının kapısı açıktı. Biri açmıştı. Eşiğinde durup çevreyi gözden geçirdim. Ağır büfenin önündeki gölgelerin arasında beliren ya da portresinin altında yükselen bir siluet görmeyi gerçekten bekliyordum sanırım. Ama oda boştu; boş olduğunu hissediyordum. Verandaya açılan geniş çıkma pencerelerden belirsiz bir ışık sızıyor, cilalı yemek masasının yüzeyinde yansıyordu. Masanın çevresinde, iki ucunda yüksek oymalı sırtları olan büyük sandalyelerle birlikte, kimse oturmayan sandalyelerin sert hatlarını yine seçebiliyordum. Üst terastaki maymun ağaçları da göğe karşı görünüyordu; aşağıdaki teraslardaki vakur sekoyaların tepeleri de. Şömine rafındaki kocaman saat, mekanizması tükeniyormuş gibi çok yavaş işliyordu; yuvarlak, solgun kadranını seçebildim. Işıkları yakma yönündeki ilk dürtüme direndim; elim tanıdık düğmeye kadar gitmişti. Odayı öyle dikkatle geçtim ki ne tek bir döşeme tahtası gıcırdadı ne de sırtına elimi koyup yanından geçtiğim sandalyeler parke üzerinde kımıldadı. Sağa sola dönmedim, bir kez bile arkamı bakmadım.
Çeşitli giriş odalarından geçerek geniş müzik odasına ulaşan, paha biçilmez sanat eserleriyle dolu uzun koridora yöneldim. Bir sonraki duraksamam, ancak koridorun ağzında ve kararsızlık içindeydi. Verandadan sol taraftaki yüksek pencerelerle hafifçe aydınlanan bu koridor, içindeki raf yığınları ve süslü masalar yüzünden çok dardı. Geçerken değerli eşyalardan birini devirmekten korktuğum için değil, darlığı yüzünden biriyle karşılaşırsam yanından geçecek yer olmayacağı için duraksamıştım. Birden, tam o sırada bu koridorun bir yerinde başka birinin bulunduğundan emin oldum. Bütün bu ölü mobilya havasının ve kişisel olmayan boşluğun ortasında, bir yerlerde yaşayan bir insanın varlığı seziliyordu. Bu duygu öylesine güçlüydü ki daha düşünmeye fırsat bulamadan elim cebimdeki tabancaya gitti. Ya biri az önce bu koridordan geçmişti ya da ileride bir yerde, beni geçirebilmek için küçük girintilerden birine çekilmiş ya da kendini bastırmış, pusuya yatmıştı. Kapıyı açan kişi oydu. Bunu kavrayınca kanım yüreğime çekildi.
Beni ileri gönderen cesaret değildi; arkamdan gelen güçlü bir itki, geri dönmeyi imkânsız kılıyordu. Bir kalabalık sırtıma dayanmış, giderek yaklaşıyor; beni çevreleyip süpürüyor, sürüklüyor, geniş bir hapishaneye doğru ayartıyordu sanki. Orada feryat ve diş gıcırdatma vardı; kurtları ölmez, ateşi sönmezdi. O anda, sessiz koridorun öteki ucundaki müzik odasına doğru bakarken içimi kaplayan akıl dışı duygu fırtınasını açıklayamam, haklı çıkaramam. Yalnızca, beni o koridora indirenin kişisel bir cesaret olmadığını; korkunun o olumsuz duygusunu, başkalarına yönelik uçsuz bucaksız acıma ve merhamet denizinin bastırdığını söyleyebilirim.
En azından duyularım hiç bulanık değildi; beynim izlenimleri her zamankinden daha keskin kaydediyor gibiydi. Örneğin koridoru belirgin bölümlere ayıran, aralarındaki boşlukları küçük odalara dönüştüren iki sallanan keçe kapının ikisi de ardına kadar açıktı; loş ışıkta bunu seçmek hiç kolay değildi. Ayrıca önümde yaklaşık üç metre ilerideki palmiye yaprağı hâlâ az önce yanından geçmiş birinin oluşturduğu hava akımıyla usulca kıpırdıyordu. Uzun yeşil yapraklar eller gibi bir o yana bir bu yana sallanıyordu. Sonra dar koridorda sessizce ilerledim. Kendime hâkim olabildiğim için içten içe gurur duyuyor, ayaklarımı yerdeki Japon hasırına ses çıkarmadan basıyordum.
Zamansızmış gibi gelen bir yolculuktu. Ne kadar hızlı ya da yavaş ilerlediğimi hiç bilmiyorum; ama iki yanımdaki eşyaları bilerek incelediğimi, duvar ve pencerelerin girintilerine özellikle yakından baktığımı hatırlıyorum. İlk keçe kapıları geçtim; öte yanındaki geçit genişleyerek kitap raflarına yer açıyordu. Duvar boyunca kanepeler ve küçük okuma masaları sıralanmıştı. İkinci bölüme girince geçit yeniden daraldı. Buradaki pencereler daha yüksek ve küçüktü; duvarları, ölülerin heykelleri gibi beni izleyen klasik konulu mermer heykelcikler kaplıyordu. Beyaz, parlak yüzleri beni görüyor, ama hiçbir işaret vermiyordu. Sonra ikinci keçe kapıların arasından geçtim. Onlar da kancalarla duvara tutturulup açık bırakılmıştı. Böylece bütün kapıların açık olduğunu, üstelik kısa süre önce açıldığını anladım.
Sonunda koridorun müzik odasının önünde bir antre oluşturan son geniş bölümüne vardım. Burası eskiden toplantılarda kalabalık artınca kullanılırmış. Büyük salona açılan kapısı yoktu; ama burayı ayırmak için genellikle ağır perdeler asılır, bu perdeler de her zaman çekili dururdu. Şimdi iki yana sonuna kadar açılmışlardı. Ve burada —üzerime çöken izlenimi ancak böyle dile getirebilirim— sonunda çevrelendiğimi anladım. Arkamdan bastıran kalabalık önümde de kabarıyordu: Büyük odada, karşıma dikilmiş, içeri girmemi bekleyen bir yığın insan vardı; iki yanımda, başımın hemen üzerindeki havada da o uçsuz bucaksız topluluk gelişimle birlikte durakladı. Ama bekleyişleri bir an sürdü; derin, çalkantılı hareket hemen yeniden başladı. Yine de yerin altındaki bir mağara kadar sessizdi. İçindeki ıstırabı, tutkulu çırpınışı, kurtulmak için verilen korkunç mücadeleyi hissettim. Yarı karanlıkta, görüş alanıma girmek için çırpınan yakarış dolu yüzler, özlemli ama umutsuz gözler, kavrulmuş kupkuru dudaklar vardı; dileklerini gerçek sözlerle dile getiremeyen ağızlar yalvarmak için açılıyordu. Sefalet ve nefret öylesine öfkeyle taşmıştı ki içimdeki yaşam, boş yere acımanın dehşetiyle buz kesip durdu. Katlanılmaz, boşuna bir Umut her yerdeydi.
Kalabalığın tek bir kalabalık olmadığını, birçok kalabalıktan oluştuğunu anladım; çünkü devasa bölümlerden biri kurtuluşun eşiğine fazla yaklaştığında, öteki tarafından geri çekilip engelleniyordu. Vahşi topluluk kendi içinde bölünmüştü. Haftalar önce hayal ettiğim Gölge burada barınıyordu; içinde, çıkışı olmayan dipsiz bir kuyunun derinliklerindeymiş gibi kayıp ruh orduları boğuşuyordu. Katmanlar birbirine karışmış, sonsuz bir işkence içinde kendi kendileriyle savaşıyordu. Mabel’i durugörüyle gördüğüm bu büyük Gölge’ydi; ama şimdi, korkunç ağzının çevresinde, onu varlıkta tutmaya çalışan başka bir karanlık figürün dolaştığından emindim. Kurtuluşsuz bu ışıksız keder derinliklerinin nedeni onun düşüncesiydi... Kalabalıklar şimdi üzerime doğru kabardı.
Beni kendime getiren bir ses ve hareket oldu. O sırada odanın öte ucundaki büyük saat üçü vurdu. Ses buydu. Peki ya hareket? Uzakta, zeminin ortasından bir figürün geçtiğini fark ettim. Bir anda küçük, insani korkumun alanına geri döndüm. Elim aptalca yine tabancanın kabzasına sarıldı. Ağır perdenin kıvrımlarına çekildim. Figür ilerliyordu.
Her ayrıntıyı hatırlıyorum. İlk başta, yaklaşan bu gölge bana devasa, insan ölçülerini aşan bir şey gibi göründü; ama yaklaştıkça, farkında olmadan, hemen üzerindeki solgun renklerle parıldayan org borularına göre boyunu ölçtüm. Onları geçti; büyük odanın yarısını çoktan aşmıştı. O zaman boyunun sıradan bir insanınki kadar olduğunu gördüm. Saatin uzun, gürültülü vuruşları sona erdi. Cilalı tahtaların üzerinde sürünen ayak seslerini duydum. Bir ses daha işittim: Dua eder gibi alçak sesle, tekdüze mırıldanıyordu. Figür konuşuyordu. Bir kadındı. İki eliyle önünde, belli belirsiz parıldayan küçük bir nesne taşıyordu: Bir bardak su. Ve sonra onu tanıdım.
Bana ulaşmasına daha bir an vardı; ben de o anı kullandım. Duvara yapışarak geriye sindim. Kadın bir an sustu; dönüp arkasındaki perdeleri dikkatle bir araya çekti ve tek eliyle kapattı. Varlığımdan habersizdi; ipleri çeken eliyle sabahlığıma dokunmuştu oysa. Sonra korkunç, ağırbaşlı yürüyüşüne devam etti; nihayet koridorun uzun perspektifinde bir gölge gibi gözden kayboldu. Ama yanımdan geçerken sesi yeniden duyuldu; başı dik, gövdesi dimdik, bir alayın önünde yürür gibi ilerlerken söylediği her sözü açıkça işittim:
“O’nun adına verilen bir damla soğuk su, yanan dillerini serinletecek.”
Uzaklara doğru ilerledikçe aynı sözleri durmadan, tekdüze bir mırıltıyla tekrarladı; sonunda hem sesi hem de silueti öte uçtaki gölgelerde silinip gitti.
Ne kadar sürdüğünü tam olarak ölçemeyeceğim bir süre boyunca o karanlık köşede durdum, sırtımı duvara dayadım. Kolumu uzatmaya cesaret edebilseydim, beni saklamak için perdeleri indirirdim. Kadının birazdan geri döneceği korkusu yavaş yavaş geçti. Havanın boşaldığını, onun harekete geçirdiği kalabalığın geri çekildiğini fark ettim; o iğrenç yapının kasvetli alt bölümlerinde yalnızdım... Sonra üst kattaki sahanlıkta beni bekleyen korkmuş kadınları birden yeniden hatırladım; bol bol terledikten sonra tenimin ıslak ve buz gibi olduğunu fark ettim. Geri dönmeye hazırlandım. Duvarın desteğinden ve köşemin örtücü karanlığından ayrılıp koridorun gri ışığına çıkmak için ne kadar çaba harcadığımı hatırlıyorum. Önce yan yan ilerledim; sonra bu yürüyüş biçiminin olanaksız olduğunu anlayıp yüzümü cesaretle önüme döndüm ve sabahlığım geçerken değerli eşyaları sarsıyormuş, umursamadan hızla yürüdüm. Yüksek ve küçük pencerelerin önünde kederle iç çeken rüzgâr, sanki koridorun içine de dolmuştu; öyle soğuktu ki! Kadının siluetini, bir girintide ya da duvarın bir köşesinde geçmemi beklerken görme korkusu her an içimi kemiriyordu.
Daha da fazla korktuğum başka bir şey var mıydı? Bilemiyorum. Bildiğim tek şey, ilk keçe kapıların arkamda kapanıp ikinci kapıların hemen yakınına geldiğimde, büyük ve boğuk bir gök gürültüsünün üzerime çökmesiydi; öyle muazzam bir sesle yükseldi ki başka bir dünyadan yuvarlanıp gelmiş gibiydi. Binanın ta bağırsaklarını sarsıyordu. Goblin bahçesinden peşime takıldığı zamankinden daha yakındım ona. Tınısında metalik bir yankı gibi güçlü ve sert bir şey vardı. Beni uyuşturmuş, neredeyse felç etmiş olmalıydı; çünkü gerçek bir dehşet hissetmediğimi, hatta sesi daha iyi duymak için dönüp durduğumu hatırlıyorum. “Gürültü bu,” diye geçti aklımdan aptalca; bunu sesli fısıldadığımı sanıyorum. “Kapılar kapanıyor.”
Dışarıdaki rüzgârın pencerelere vuruşu duyuluyordu; demek ki ses gerçekte çok yüksek olamazdı. Yine de bana şimdiye kadar duyduğum en büyük, en derin ses gibi geldi; öylesine uzak, içinde öylesine korkunç bir uzaklık vardı ki kulaklarıma bile inanmakta zorlandım. Yeraltından geliyor gibiydi: Kayalık yerkürenin içinde amansızca kapanan deprem kapılarının gürültüsü, muazzam ve nihai bir gök gürültüsü. Yardımdan yine yoksun bırakılmışlardı. Kapılar kapanmıştı.
İçimden bir acıma fırtınası, acı ve boşuna bir nefretin ıstırabı geçti. O anda figürle ilgili belleğim değişti. Soğuk su bardağını taşıyan Kadın Cennet’ten inmişti; peki ya dünyayı bu korkunç inanç ve Düşünce katmanıyla sıvayan Adam —yoksa Adamlar mıydı?—!...
Yemek odasını geçtim. Portreye bakarsam onaylayarak gülümsediğini göreceğim korkusuyla gözlerimi başka yere çevirmem elbette hayal gücümün oyunuydu. Sonunda hole ulaştım; üst kattaki ışık, aşağıya kıyasla şimdi epey parlak görünüyordu. Bütün kapıları arkamdan dikkatle kapattım; ama önce onları açmam gerekiyordu. Kadın hepsini kapatmıştı. Ardından merdivenleri ikişer ikişer çıkarak neredeyse koştum. Kız kardeşim Mabel’in kapısının önünde duruyordu. Yüzünden onun da duyduğunu anladım. Sormama gerek yoktu. Hemen kararımı verdim.
“Bir şey yok,” dedim ve arama turumu kısaca anlattım. “Aşağıda her yer sessiz ve el değmemiş.” Tanrı beni bağışlasın!
Bana işaret etti, sonra kapıyı usulca arkasından kapattı. Kalbim bir an şiddetle çarptı, sonra durdu.
“Mabel,” dedi yüksek sesle.
Bu tek sözcük, bir yargıcın verdiği hüküm gibiydi.
Yanından geçip içeri girmeye çalıştım, ama kolunu uzatıp beni durdurdu. Kendine bütünüyle hâkimdi, gördüm.
“Şşşt!” dedi alçak sesle. “Konyakla onu yine kendine getirdim. Şimdi sessizce uyuyor. Onu rahatsız etmeyelim.”
Beni sahanlığın daha ilerisinde bir yere çekti. Tam o sırada aşağıdaki holdeki saat üç buçuk oldu. Demek koridorda otuz dakika durmuşum. “Ne kadar uzun sürdü,” dedi sade bir sesle. “Senin için korktum,” diye ekledi ve kendi soğuk, nemli eliyle elimi tuttu.
Bölüm etkileşimi
