İnanılmaz Maceralar kitap kapağı

24. bölüm / 40

Mısır’a İniş — I

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 40Şu an: Mısır’a İniş — I

MISIR’A İNİŞ
I
Başarılı, çok yönlü bir adamdı; bazıları ona dahi derdi. Yeteneklerinin ardında, doğru seçilip işlense gerçek bir seçkinliğe ulaşabilecek zenginlikte bir birikim vardı. Ne var ki tek bir alanda sivrilemeyecek kadar çok şeyle uğraşıyordu; dinmeyen merakı onu durmadan oradan oraya sürüklüyordu. George Isley yetenekli bir adamdı. Diplomasideki kısa kariyeri bunu kanıtlamıştı; yine de bu işi bırakıp gezginliğe ve keşiflere yöneldiğinde kimse buna üzülmedi. Her alanda büyük işler başarabilirdi. Yalnızca kendini bulmaya çalışıyordu.

İnsanlığın durmadan yer değiştirenleri arasında, kayda değer değerde yosun tutan birkaç kişi çıkar. Bunlar ille de başıboş değildir; hafif yol alırlar. Hayat oyununda çoğunluğu kendine çeken rahat cepler onları tutamayacak kadar küçüktür; bir girip bir çıkarlar. Dünya, “Ne yazık! Hiçbir şeye bağlanmıyorlar!” der; oysa gerçek şu ki, arayış içindeki yaban kuşları gibi, ihtiyaç duydukları yuvayı ararlar. Bu bir değer ölçüsü meselesidir. Hızla karar verir, uçuş yönlerini değiştirir, giderler; “emekli olup maaş bağlatabilirlerdi” yorumunu bile duymazlar.

Evsiz, arayış içindeki bu tipe George Isley de kesinlikle dahildi. Başıboş biri değildi. Yalnızca, yerleşip kalabileceği o kendine özgü yumuşak yuvayı doymak bilmez bir özlemle arıyordu. Dostlarının iç çekişleri ve pişmanlıkları arasında onu buldu; ama şimdiki zamanda değil, “emekli maaşı olmadan” dünyadan çekilerek, onur ve ayrıcalıklardan yoksun biçimde buldu. Şimdiki zamandan uzaklaşıp ait olduğu kudretli Geçmiş’e usulca süzüldü. Neden, nasıl, hangi tuhaf içgüdülere uyarak? Bu, modern dünyada kendine sığınacak yer bulamayan iç yaşamın derin bir sırrı olarak bilinmezliğini koruyor. Bu tür içgüdüler yirminci yüzyılın diliyle açıklanamaz; böyle bir yolculuğun ayrıntıları da gerektiği gibi anlatılamaz. Şairler, peygamberler, psikiyatristler ve benzerleri gibi birkaç kişi dışında, bu deneyimler düzgün bir müze etiketiyle geçiştirilir: “tuhaf.”

Bu deneyimi kayda geçiren kişi de aynı küçük etiketin onurunu paylaşmalı; içsel ve ruhsal yolculuğun bazı dışsal, görünür işaretlerine rastlantı eseri tanıklık eden kişi. Yine de deneyimin şaşırtıcı gerçekliği ortada; belki de yorumlayabilmek için bir ipucu yalnızca kayıt tutana nasip oldu, çünkü onda da benzer bir yolculuğa duyulan, daha zayıf ama yine de çekici bir özlem vardı. Her hâlükârda, bu yorum trenlerle motorlu araçların ilerleyen ırkımıza kalan tek yolculuk biçimi olmadığını kavrayan o bir avuç insana sunulabilir.

George Isley’yi gençlik yıllarında yakından tanırdım. Şimdi de tanıyorum. Ama eskiden tanıdığım, birlikte yolculuk ettiğim, tırmandığım, keşiflere çıktığım o çarpıcı kişilik George Isley artık aramızda değil. Burada değil. Yavaş yavaş Geçmiş’in içine kayboldu. George Isley diye biri yok. Böyle bir kişiliğin, dış görünüşü hâlâ bildik sokaklarda dolaşırken, görünüşte normal ve yaşı henüz elliye bile varmadan yok olup gidebilmesi, anlatılması güç olsa da anlatmaya değer bir öykü gibi geliyor. Çünkü bu yavaşça batışına tanık oldum. Çok ağır ilerledi. Bunun bütün anlamını kavradığımı ileri süremem. İşin içinde, şaşırtıcı olasılıklara işaret eden kuşkulu ve uğursuz bir yan vardı. Ruhani bir polis teşkilatı olsaydı mesele kısmen aydınlatılabilirdi; ama kiliselerden hiçbiri bu türden etkili bir örgüt kurmuş olmadığına göre, insan ancak kutsal “Mezopotamya”nın çeşitli biçimlerine sığınabilir, akıl hastalığından ve benzerlerinden fısıltıyla söz edebilir. Elbette bu etiketler de hayattaki klişelerin çoğu kadar az şey açıklar. Piccadilly’de gezinip At Yarışları’nı izleyen, dışarıda yemek yiyen o bakımlı, asker tavırlı adamda akıl hastalığı yok. Yüzü kederli değil, bakışları çılgınca değil; hareketleri sakin, konuşması ölçülü. Yine de gözleri boş, yüzü ifadesiz. Orada, insanı kışkırtan ve anlam yüklü bir boşluk hüküm sürüyor. Bu fazla göze batmıyorsa, nedeni insanların çoğunun ne daha fazlasını beklemesi ne de sunmasıdır.

Yakından tanıyınca onun bir şeyleri sorguladığını düşünebilir ya da hiçbir şey düşünmediğini sanabilirsiniz; muhtemelen ikincisi. Sürekli beklediğiniz bir şeyin neden ortaya çıkmadığını merak edebilir; adamın genel görünüşünün sizde uyandırdığı “kişilik” izleniminin kanıtını arayabilirsiniz. Bu yüzden hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz; ama zihinsel bir bozukluğun, akıl hastalığının ya da sinirsel bir rahatsızlığın en küçük belirtisini bulmanıza meydan okuyorum: kesinlikle hiçbir şey yok. Belki kısa süre sonra kendinizi, bir kuklayla, iyi eğitilmiş bir otomatla, kendiliğinden yaşamdan yoksun bir hiç kimseyle konuşuyormuş gibi hissedersiniz; ardından da, sanki belleğinizde hiçbir iz bırakmamış gibi, onu hızla unuttuğunuzu fark edebilirsiniz. Bunların hepsi olabilir; ama patolojik hiçbir şey yoktur. Birkaç kişi, vaatle gerçekleşen arasındaki bu çarpıcı uçurumdan etkilenebilir; ama görünene inanmayı alışkanlık edinmiş çoğu kişi, “Hoş bir adam, ama pek bir numarası yok...” der ve bir saat sonra onu tümüyle unutur.

Çünkü gerçek, belki de sezdiğiniz gibi, yanınızda hiç kimsenin oturmadığıdır; hiç kimseyle konuşmadınız, hiç kimseye bakmadınız, hiç kimseyi dinlemediniz. Bu karşılaşma sizde iyi, kötü ya da kayıtsız herhangi bir insani tepkiyi uyandırabilecek hiçbir şey aktarmadı. George Isley diye biri yok. Bunu fark etseniz bile, deneyimin tekinsizliğiyle ürpermezsiniz; çünkü dış görünüşü baştan sona hoştur. Bugünün George Isley’si, yalnızca zararsız bir konunun ahenkli renkleriyle çekici gelen, içinde anlam bulunmayan bir resimdir. Doğduğu küçük sosyete dünyasında fark edilmeden yaşar; ilk alışkanlıkların onun için rahatça otomatikleştirdiği izde güvendedir. Kimse bunu anlamaz; yani, onu gençliğinde yakından tanıyan birkaç kişi dışında. Gezgin hayatı bu kişileri de dağıtmış, onun bir zamanlar nasıl biri olduğunu unutturmuştur. Sıradan, modaya düşkün bir centilmenin tavırlarını öylesine kusursuz sergiler ki, kendi çevresindeki hiçbir kadın onun alıştığı tipten farklı olduğunu fark etmez. İltifatlara görgü kitabında öğrendiği kalıplarla karşılık verir; motorlu araç kullanır, golf oynar ve kumarını kendi dünyasının kurallarına uygun biçimde oynar. Örnek alınacak, kusursuz bir otomat. Hiçbir şey. İnsan biçiminde bir kabuk.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…