Bölümler 40Şu an: XII
- 1 Lord Ernıe’nin Yeniden Doğuşu — I1.939 kelime
- 2 II1.507 kelime
- 3 III2.622 kelime
- 4 IV1.797 kelime
- 5 V2.013 kelime
- 6 VI1.933 kelime
- 7 VII2.056 kelime
- 8 VIII1.593 kelime
- 9 IX1.027 kelime
- 10 X1.782 kelime
- 11 XI637 kelime
- 12 Kurban — I2.226 kelime
- 13 II2.217 kelime
- 14 III2.353 kelime
- 15 Lanetliler — I2.127 kelime
- 16 II991 kelime
- 17 III1.906 kelime
- 18 IV1.664 kelime
- 19 V3.441 kelime
- 20 VI4.149 kelime
- 21 VII2.953 kelime
- 22 VIII1.740 kelime
- 23 IX4.047 kelime
- 24 Mısır’a İniş — I824 kelime
- 25 II2.068 kelime
- 26 III2.432 kelime
- 27 IV1.718 kelime
- 28 V1.385 kelime
- 29 VI885 kelime
- 30 VII2.189 kelime
- 31 VIII1.543 kelime
- 32 IX949 kelime
- 33 X929 kelime
- 34 XI685 kelime
- 35 XII1.508 kelime · Okuduğun bölüm
- 36 XIII1.797 kelime
- 37 XIV1.066 kelime
- 38 Yolcular2.412 kelime
- 39 I2.691 kelime
- 40 II2.373 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XII
Sigarımı yakan elin titrediğini gördüm. Birden içimde şiddetli bir şey yapma arzusu uyandı—enerjikçe hareket etmek, bir şeyi itip uzaklaştırmak ya da kovmak istedim.
“Bu neydi?” diye sordum ansızın; sesim daha yüksek, yarı meydan okurcasınaydı ve piyanonun başındaki adama yönelikti. “Başkalarına, önce izinlerini almadan böyle bir gösteri yapmak bana kabul edilemez geliyor—bu—”
Yanıt veren Moleson oldu. Cümlemin sonunu duymamış gibi yok saydı. Yanımıza doğru yürürken bir sigara aldı, uzun ince parmaklarının arasında dikkatle biçimlendirdi.
“Sormakta haklısınız,” diye sakinlikle karşılık verdi, “ama anlatması o kadar kolay değil. Onu”—Isley’yi başıyla işaret etti—“iki yıl önce ‘Vadi’de bulduk. Bir Rahibin yanında duruyordu; belli ki çok önemli bir kişiydi bu. Güneşe tapınırken kullandığı Ayin’in bir parçasıydı. Şimdi Müze’de—Bulak’ta her gün görebilirsiniz—yalnızca ‘Ra’ya İlahi’ etiketiyle sergileniyor. Aknahton dönemindendi.”
“Sözleri, evet,” diye araya girdi, dikkatle dinleyen Isley.
“Sözleri mi?” diye tekrarladı Moleson tuhaf bir ses tonuyla. “Hiç söz yok. Aslında her şey sesli harflerin düzenlenmesinden ibaret. Ritmi, ilahiyi ya da adına ne derseniz, onu da ben kendim buldum. Mısırlılar müziklerini yazıya dökmezdi, biliyorsunuz.” Birden sorgulayan gözlerle yüzümü bir an inceledi. “Duyduğunuz ya da duyduğunuzu sandığınız sözler,” dedi, “yalnızca sizin yorumunuzdu.”
Yanıt vermeden ona baktım.
“Ayinlerinde ‘kök dili’ dedikleri bir dilden yararlanırlardı,” diye sürdürdü, “ve bu dil yalnızca sesli harflerden oluşurdu. Ünsüz yoktu. Görüyorsunuz ya, sesli harfler başı sonu olmadan sonsuza dek sürer; ünsüzlerse akışlarını kesip parçalar ve sınırlar. Bir ünsüzün kendine ait hiçbir sesi yoktur. Gerçek dil kesintisizdir.”
Bir süre sessizce sigara içerek durduk. Moleson’un yaptığı şeyin sağlam bilgilere dayandığını o zaman anladım. İkisi birlikte ortaya çıkardıkları kadim bir Ayin’in bir bölümünü canlandırmıştı; etkisini Isley üzerinde biliyor, benim üzerimdeyse şansını deniyordu. Beni böylesine olağanüstü etkilemiş olması, sanırım, başka türlü açıklanamazdı. Bir ulusun inancı ve şiiri onun ruhsal yaşamında yatar; Mısır’ın devasa inancı, uzun ve tekdüze bu ilahinin ritminde alev alev yanıyordu. İçinde kan, yürek ve sinir vardı. Milyonlarca kişi onu dinlemiş, milyonlarca kişi ağlayıp dua etmiş, özlem çekmişti; ona, Güneş’in tanrısallığına tapmış o muhteşem uygarlığın tutkusu ruh katmıştı. O uygarlık şimdi toprağın altında gizlenmişti; bekliyor, ama hâlâ yaşıyordu. Kadim Mısır’ın görkemli inancı da onunla birlikte yukarı fışkırdı—o geniş günlerin ekseni olan, öteki dünyaya ve Sonsuzluk’a ilişkin muazzam, ateşli ve incelikle işlenmiş inanç. Yüzyıllar boyunca, kraliyet rahiplerinin önderliğinde büyük kalabalıklar tam da bu biçimi ve ayini dile getirmiş; ona inanmış, onunla yaşamış, onu hissetmişti. Güneş’in doğuşu ayinin doruk noktası olarak kalmıştı. Ruhsal gücü hâlâ büyük, harap olmuş simgelere tutunuyordu. Gömülü bir uygarlığın inancı yeniden alevlenip Şimdiki Zaman’a ve bizim yüreklerimize de ulaşmıştı.
İki modern zihinde böyle bir etki yaratabilen adama karşı içimde tuhaf bir saygı belirdi; duyduğum tiksintiyle birbirine karıştı. Buruşmuş, kuruyup kalmış yüz hatlarına gizlice baktım. Az önce içinde olan şeyin belirsiz, gölgeli bir izi hâlâ üzerinde duruyordu. Büzülmüş yanakları taşa benziyordu. Daha küçük görünüyordu. Küçüldüğünü gördüm. Kısa süre önce, kendisini saplantı derecesinde etkileyen dev taş figürlerin içinde hapsolmuş hâlini düşündüm....
“İçinde muazzam bir güç var—korkunç bir güç,” diye kekeledim; bunu onunla konuşmak istediğimden çok, ezici sessizliği bozmak için söylemiştim. “Mısır’ı olağanüstü bir biçimde geri getiriyor—yani kadim Mısır’ı—yakına, yüreğin içine taşıyor.” Sözlerim neredeyse kendiliğinden akıp gitti. Farkında olmadan alçak sesle konuşuyordum. İçimde bir hayranlık vardı. Isley pencereden yana uzaklaşmış, beni başka bir çağın bu tuhaf cisimleşmesiyle baş başa bırakmıştı.
“Getirmeli,” diye karşılık verdi; gözlerinde hâlâ derin bir ışık parlıyordu. “Çünkü eski günlerin ruhu onda. Sanırım hiç kimse onu duyup da aynı kalamaz. Görüyorsunuz ya, o muhteşem tapınmanın, o görkemli inancın, güneşe yönelik akla uygun ve bilinçli tapınmanın özündeki tutkuyu ve güzelliği dile getiriyor; dünyanın şimdiye dek tanıdığı tek bilimsel inanç bu. Halk arasındaki biçimi kuşkusuz büyük ölçüde batıl inançlarla doluydu; ama rahiplerin kullandığı, rahiplere özgü biçim—renk, ses ve simge arasındaki ilişkiyi anlayanların biçimi—”
Kendi kendine konuşuyormuş gibi ansızın sustu. Oturduk. George Isley sırtı bize dönük, ay ışığının olmadığı gecede çölü seyrederek pencereden dışarı eğilmişti.
“Daha önce başkaları üzerindeki etkisini denediniz mi?” diye doğrudan sordum.
“Kendim üzerinde,” diye kısa yanıt verdi.
“Başkaları üzerinde?” diye üsteledim.
Bir an duraksadı.
“Bir başkası üzerinde—evet,” diye itiraf etti.
“Bilerek mi?” diye sordum; içimde bir şey titredi.
Omuzlarını hafifçe silkti. “Ben yalnızca spekülatif bir arkeoloğum,” diye gülümsedi, “ve—ve hayal gücü geniş bir Mısırbilimci. Geçmişi, başkaları için canlı olacak biçimde yeniden kurmak benim kaçınılmaz görevim.”
İçimden onu boğazından yakalamak geldi.
“Elbette, yaratacağı büyülü etkinin kesin—en azından muhtemel—olduğunu pekâlâ biliyorsunuz, değil mi?”
Sigara dumanının ardından gözlerini dikmiş, bana bakıyordu. Bugüne dek bu adamda beni ürperten şeyin tam olarak ne olduğunu anlayabilmiş değilim.
“Hiçbir şeyden emin değilim,” diye sakince karşılık verdi, “ama denemeyi bütünüyle meşru buluyorum. Büyülü—kullandığınız sözcük—benim için hiçbir anlam taşımıyor. Böyle bir şey varsa, olsa olsa bilimsel, henüz keşfedilmemiş ya da unutulmuş bir bilgidir.” Konuşurken gözlerinde küstah, saldırgan bir ışık parlıyordu; tavrı neredeyse kavgacıydı. “Sanırım kendinizden değil, dostumuzdan söz ediyorsunuz?”
Tekinsiz bakışına güçlükle karşılık verebildim. Bütün varlığından hâlâ ürkütücü, ama karşı konulmaz biçimde ikna edici bir şey yayılıyordu. O görünmez Ağı, o belirsiz tül perdeyi, merkezde avını bekleyen o kıpırtısız Etki’yi, yüzyıllar boyunca tetikte durup gözleyen o canavarca, gizemli Öğeleri yeniden aklıma getirdi. “Yani,” diye daha alçak sesle ekledi, “hayata karşı değişen tutumunu—gidişini mi?”
Bu sözleri, tam da bu ifadeyi ondan duymak içime ansızın bir ürperti saldı. Yanıt veremeden ve üzerime çöken dehşet duygusunu bastıramadan, fısıltıyla konuşmayı sürdürdüğünü duydum. Yine benimle konuştuğu kadar kendi kendine de konuşuyor gibiydi.
“Ruhun, sanırım, kendi koşullarını ve çevresini seçme hakkı vardır. Başka bir yere geçmek yok olmak değil, dönüşüme uğramaktır.” Bir süre sessizce sigara içti, sonra yüzüme bakıp büyük bir içtenlikle bir başka tuhaf şey söyledi. İçindeki sahici yan, yine alaycı tavrının yerini almıştı. “Ruh ebedidir ve yalnızca süreye bağlı kalmaksızın her yerde yerini alabilir. Sıradan ve yüzeysel Şimdiki Zaman’da onu böylesine kendine bağlayacak ne var? Bugün, yaşamının ta özü olan inancı, imanı, güzelliği nerede bulabilir; bu gösteriş düşkünü çağın hengâmesi ve savruluşu içinde kendine nerede yuva kurabilir? Canlı bir Geçmiş bütün güzelliği, gücü ve görkemiyle hazır beklerken, kuru kemiklerden oluşan bir vadide sonsuza dek çırpınıp mı durmalı?” Yaklaştı; koluma dokundu; soluğunu yüzümde hissettim. “Bizimle gel,” diye korkunç bir fısıltıyla söyledi, “bizimle geri dön! Hayatını bu beyhude çirkinliğin döküntülerinden çekip al! Geçmişin ruhuyla bizimle dön, ibadet et. O eski, eski ihtişamı, görkemi, engin kavrayışları, harikulade kesinliği, özlere dair dile sığmaz bilgiyi yeniden kuşan. Hepsi hâlâ çevrende; seni çağırıyor, durmadan çağırıyor; çok yakınında; gece gündüz seni kendine çekiyor—çağırıyor, çağırıyor, çağırıyor....”
Sesi, son sözcükte tuhaf biçimde uzaklara çekilip söndü; bugüne dek işitebiliyorum onu, o yoğun ama giderek silinen tondaki yumuşak, tekdüze ezgiyi: “Çağırıyor, çağırıyor, çağırıyor.” Ama gözleri şeytanca bir ifadeye büründü. Adamın uğursuz gücünü hissettim. Düşüncelerinde ve zihninde delilik olduğunu seziyordum. Yüceltmeye çalıştığı Geçmiş’i, bir veba gibi ürkütücü Mısır karanlığına bürünmüş, kapkara gördüm. Çağıran güzellik değil, Ölüm’dü; çağırıyor, çağırıyor, çağırıyordu.
“Gerçek,” diye sürdürdü, benim irkildiğimi güçlükle fark ederek, “düş değil. Bu yıkık simgeler, bir zamanlar var olanla hâlâ bağlarını koruyor. Altı bin yıl önce ne kadar etkiliyseler bugün de o kadar etkililer. O günlerin şaşırtıcı yaşamı arkalarında capcanlı duruyor. Bunlar yalnızca ezici taş yığınları değil; hâlâ var olan, bilinebilen büyük güçleri görünür biçimde ifade ediyorlar.” Başını eğip yüzüme baktı ve fısıldadı. Gözlerinden gizli bir şey geçti.
“Sizin değiştiğinizi gördüm,” diye soluk soluğa fısıldadı, “tıpkı sizdeki değişimi gördüğünüz gibi. Ama bu değişimi ancak ibadet yaratabilir. Ruh, ibadet ettiği tanrının niteliklerine bürünür. Tanrısının güçleri onu ele geçirir ve kendi suretine dönüştürür. Siz de bunu hissettiniz. Siz de ele geçirildiniz. Taş yüzlü tanrının sizin üzerinize yerleştiğini gördüm.”
Bir köpek üzerindeki suyu nasıl silkeleyip atarsa, ben de öyle silkelenir gibi oldum. Ayağa kalktım. Sanki onu kendimden uzaklaştırıp zihnimde sürünen bir etkiyi kovmak istercesine ellerimi uzattığımı hatırlıyorum. Bir şeyi daha hatırlıyorum. Sonrasında yaşananların gerçekliği ve bugün hâlâ karşıma çıkan somut sonuç olmasaydı—George Isley’nin ortadan kaybolması, yani George Isley’nin bütün varlığının şimdiki zamandan silinmesi—gördüğüm şey bana gülünç gelebilirdi. Kuşkusuz komikti. Ama aynı zamanda hem dehşet verici hem de korkunçtu. Gülünç görünüşün altında derin bir dehşet sinsice ilerliyordu, çünkü görünürdeki taklit gerçeği örtüyordu. Gerçek olduğu için dehşet saçıyordu.
Arkamdaki odayı yansıtan büyük aynada kendimi ve Moleson’u gördüm; açık pencerenin yanında, arka planda Isley de vardı. Üçümüzün duruşu, canlanmış hiyerogliflerin duruşuydu. Kollarım gerçekten uzanmıştı ama sandığım gibi yalnızca kendimi savunmak için değil. Kollarım—doğal olmayan bir biçimde—uzanmıştı. Ön kollarım, eski oyma granitlerdeki o tuhaf geniş açıları oluşturuyordu; avuçlarımız yukarı dönüktü, başlarımız geriye atılmıştı, bacaklarımız öne uzanmıştı, bedenlerimiz unutulmuş eski zihinleri ifade eden pozlarda kasılmıştı. Üçümüzün de bedensel biçimi canavarca görünüyordu; ama hareketlerin tuhaflığını bile saygı ve hakikat belirliyordu. Üçümüzde de bedenlerimizin büründüğü biçimleri esinleyen bir şey vardı. Duruşlarımız, Geçmiş’in uyandırdığı gömülü özlemleri, duyguları, eğilimleri—her ne denirse—ifade ediyordu.
Yansımadaki görüntüyü yalnızca bir an gördüm. Kollarımı indirdim; duruşumun ne kadar aptalca olduğunun farkına varmıştım. Moleson uzun, anlamlı adımlarıyla ilerledi; aynı anda Isley de açık pencerenin yanındaki yerinden hızla gelip bize katıldı. Tek kelime etmeden birbirimizin yüzüne baktık. Belki on saniye süren kısa bir duraksama oldu. Ama o arada bütün dünyanın önümden kayıp geçtiğini hissettim. Yüzyılların baş döndürücü bir hızla akıp gidişini duydum. Şimdiki Zaman çekilip gitti. Varlık artık iki yöne uzanan bir çizgi değildi; Geçmiş ve Gelecek’le birlikte bizim de merkezinde kıpırtısız durduğumuz, bütün ayrıntıların aynı anda eşit ölçüde erişilebilir olduğu bir daireydi. Üçümüz de geriye doğru düşüyorduk, düşüyorduk....
“Gelin!” dedi Moleson’un sesi, ciddi ama sevinci bekleyen bir çocuğun tatlılığıyla. “Gelin! Birlikte gidelim; Ra’nın kayığı Yeraltı Dünyası’nı geçti. Karanlık yenildi. Birlikte dışarı çıkıp şafağı bulalım. Dinleyin! Çağırıyor, çağırıyor, çağırıyor....”
Bölüm etkileşimi
