Bölümler 40Şu an: IX
- 1 Lord Ernıe’nin Yeniden Doğuşu — I1.939 kelime
- 2 II1.507 kelime
- 3 III2.622 kelime
- 4 IV1.797 kelime
- 5 V2.013 kelime
- 6 VI1.933 kelime
- 7 VII2.056 kelime
- 8 VIII1.593 kelime
- 9 IX1.027 kelime
- 10 X1.782 kelime
- 11 XI637 kelime
- 12 Kurban — I2.226 kelime
- 13 II2.217 kelime
- 14 III2.353 kelime
- 15 Lanetliler — I2.127 kelime
- 16 II991 kelime
- 17 III1.906 kelime
- 18 IV1.664 kelime
- 19 V3.441 kelime
- 20 VI4.149 kelime
- 21 VII2.953 kelime
- 22 VIII1.740 kelime
- 23 IX4.047 kelime
- 24 Mısır’a İniş — I824 kelime
- 25 II2.068 kelime
- 26 III2.432 kelime
- 27 IV1.718 kelime
- 28 V1.385 kelime
- 29 VI885 kelime
- 30 VII2.189 kelime
- 31 VIII1.543 kelime
- 32 IX949 kelime · Okuduğun bölüm
- 33 X929 kelime
- 34 XI685 kelime
- 35 XII1.508 kelime
- 36 XIII1.797 kelime
- 37 XIV1.066 kelime
- 38 Yolcular2.412 kelime
- 39 I2.691 kelime
- 40 II2.373 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
IX
Hemen ardından sesi, sanki gelmiş geçmiş bütün dillerin kök sesleriymiş gibi uzayıp giden ezgiler söylemeye başladı. Dokunup hissedebileceğim bir büyü sardı beni. Bir ağ çevremi kuşattı; kollarım ve ayaklarım dolandı, ince ipliklerden bir perde gözlerimin önüne örüldü. Ritimlerin büyüleyici gücü ruhumda sihirli bir devinim yaratıyordu. Çevremde, yakında ve uzakta, ölülerin yurtlarında ve demir tepelerin koridorlarında hayatın varlığını duyumsadım. Teb dimdik yükseliyor, Memphis nehir kıyılarını insanlarla dolduruyordu. Geçmişi geri getiren bu sesle modern dünya sallanarak yıkılıyor; önümdeki iki adam bu geçmişte yaşıyor, varlıklarını burada sürdürüyordu. Şimdiki hayatın fırtınası başlarının üzerinden geçerken onlar yeraltında, silinmiş, yok olmuş hâlde yaşıyorlardı. Ses dalgasının üzerinde, geri kazandıkları ülkelerine indiler.
Ürperdim, şiddetle kıpırdandım, yarı yarıya doğruldum; sonra hemen yeniden çöktüm, boyun eğmiş ve çaresiz. Çünkü onların yanında, tuhaf tutsaklıklarının koşullarına girmiştim sanki. Düşüncelerim, duygularım ve bakış açım başka bir merkeze taşınmıştı. Bilincim içimde yer değiştirdi. Olayları bir başkasının, antik çağın bakış açısından görüyordum.
Şimdiki zamanı unutup geçmişi üstün tutarken Gerçeklik’i yitirdim. Odamız bir su damlasında görülen nokta kadar küçük bir görüntüye dönüştü; onun yerini alan yeraltı dünyasıysa devasa hâle geldi. Kalbim, geçmişin devasa ve telaşsız adımlarıyla atmaya başladı. Oranlar büyüdü; boyutlar beni ele geçirdi; devasa ölçüler canavarlaştı, sıradan ölçüyü silip süpürdü. Altın renkli bir güneş ışığı eli beni kaldırıp öteki ikisinin yanındaki titreşen ağa yerleştirdi. Yerleşen ipliklerin hışırtısını, ayakların kumda sürünüşünü, ölülerin yurtlarındaki fısıltıları duydum. Bu rahipçe müziğin tekdüzeliğinin ardında, loş, oyma taş odalarında onları işittim. Eski galeriler uyanmıştı. Hatırlanmayan çağların Hayatı, çevremde kalabalıklar hâlinde kıpırdanıyordu.
Böylesine inanılmaz bir deneyimin gerçekliği, dilin akışı içinde buharlaşıp gider. Yalnızca şu benzersiz kanıtı ileri sürebilirim: Şimdiki Zaman’ın sunabileceği en derin, en doyurucu bilgi bile, onu bütünüyle gasp eden Geçmiş’in bir tür sağlam görkemi karşısında önemsiz görünüyordu. İçinde bir piyano ve Bugün’e ait iki figür bulunan bu modern oda, ön planı tapınak, sfenks ve piramit simgeleriyle dolu devasa, saydam bir perdeye iliştirilmiş zavallı bir minyatür gibiydi. Perdenin arka planındaki muazzam, sarkık gri yüzey, Ölüler’in kentlerinin kumlarını silkeleyip ufkun en uzak sınırlarına dek alanı doldurduğu bir görkeme doğru uzanıyordu.... Yıldızlar, bütün evren, titreşip canlılık kazanarak bu görüntünün içine katıldı. Uzun zaman dilimleri önümden akıp geçti. Sanki çağlar önce yaşıyordum.... Geriye doğru yaşıyordum....
Mısır’ın büyüklüğü ve sonsuzluğu beni kolayca ele geçirdi. Şimdiki zamana ait bütün ölçütleri dirsekleyip dışarı atan ezici bir yücelik vardı onda. Bütün yöre yükseliyor, dimdik duruyordu. Çöl kabarıyor, ufukların kendisi yükseliyordu; otelin üzerine granitten görkemli heykeller doğruluyor, kocaman yüzler havada asılıp yanımızdan geçiyor, dev kollar yıldızları koparıp labirenti andıran mezarların tavanlarına yerleştirmek üzere uzanıyordu. Bu kadim ülkenin devasa anlamı, yıkıntılarının bütün ayrıntılarından dışarı taşıyordu... yeniden kurulmuş, yakıp kavururcasına canlı....
Sonunda dayanılmaz hâle geldi. Uğuldayan seslerin kesilmesini, ritmin o muazzam yayılışını azaltmasını istiyordum. Kalbim, çölde güneş ışığının altın rengi için, nehir kıyılarındaki tatlı hava için, şafakta tepelerin üzerine düşen menekşe renkli ışıklar için haykırdı. Direndim, geri dönmek için çabaladım.
“İlahin korkunç. Tanrı aşkına, bir Arap şarkısı söyleyelim; ya da Bugün’ün müziğini!”
Çabam müthişti; sonuçsa hiçbir şey olmadı. Bu sözleri söylediğime yemin ederim. Başkası duymadıysa bile kendi sesimin gerçek tınısını işittim; büyük boşluğun onu yutması, duyulabilir gürlüğünü bir kuş ya da böcek sesinin belli belirsiz fısıltısına indirmesi yüzünden sesimin ne denli acınası olduğunu hatırlıyorum. Moleson sandığım figür ise yanıt vermek ya da duyduğunu belli etmek yerine, masallardaki varlıklar gibi büyüdükçe büyüdü. Pek bilmiyorum; doğrusu bir şey söyleyemem. Bütün olup bitenler üzerine yorum yapabilen, benden giderek küçülen parçam bu olağanüstü etkiyi, sanki doğal biçimde gerçekleşmiş gibi, not etti: Moleson’un kendisi şaşırtıcı biçimde büyüyordu.
Büyünün tüm etkisi bir anda ortaya çıktı. Kendimi bütünüyle bırakmanın hazzını da gerçek görünen şeyi salıvermenin dehşetini de yaşadım. Moleson’un sahte kahkahasını, George Isley’nin ince teslimiyetini anladım. Değişen bilincimin üzerinden kuş gibi şaşırtıcı bir düşünce geçti: Aradıkları bu Geçmiş’e diriliş, ruhun bu yeniden doğuşu, antik simgelerin görünüşüne sırayla bürünmelerini gerektiriyordu. İnsan görünümüne ulaşmadan önce embriyo, kendinden önceki her evrim aşamasını nasıl üstleniyorsa, bu iki maceracının ruhu da o yoğun inancın çeşitli simgelerine bürünüyordu. Dindar bir tapınan, tanrısının niteliklerini edinir. Eski dünyanın tanrılarının tüm dizisine öylesine güçlü biçimde bürünmüşlerdi ki onları algılıyor, hatta duyularımla nesnelleştiriyordum. Şimdiki zaman onların doğum öncesi aşamasıydı; geçmişe girmek için yeniden doğuyorlardı.
Ama bu korkunç değişime uğrayan yalnızca Moleson’un görünüşü değildi. Mısır’ın en belirgin niteliği olan büyüklüğün ölçüsüne göre genişleyen iki yüz de bu küçük modern odada insanı dehşete düşürecek kadar devasa hâle geldi. Oranların simetrisi bozulmadığı için, çarpıtıcı aynalar buna benzer bir görüntü veremezdi. İnsan yüzlerini seçemez oldum. Düşüncelerini, duygularını, büyüyüp değişmiş yüreklerini, Mısır’ın modern hayata duydukları sevgiyi çalarken içlerine yerleştirdiği şeyi görüyordum. Üzerlerine korkunç bir heybet çökmüş, taş gibi kocaman, gizemli ve hareketsiz olmuştu.
Moleson’un dar yüzü önce uğursuz tanrı Horus’un görünümünde şahine benzemeye başladı; yalnızca oyuncak boyutundaki piyanonun üstüne yükselip kule gibi uzanmıştı. Yüzü keskin, kurnaz ve avının peşinde canavarcaydı; iki parlak gözünden şafağın sürati fırlıyordu. Ana hatlarıyla aynı ölçüde büyüyen George Isley ise genel görünüşüyle daha görkemliydi; genişleyen omuzlarında Sfenks’in heybeti, yüzünde tapınak heykellerinin çözülemez dinginliği vardı. Saplantının ilk işaretleri bunlardı; ama başkaları da geldi. Bir perdeye yansıtılan fener görüntüleri gibi, antik simgeler bu iki uzamış insan yüzünde hızla birbiri ardına parlayıp kayboldu. İç içe geçtikleri için birbirinden ayırmak imkânsızdı. Birbiri ardına beliren işaretler, bileşik bir fotoğraftaki gibi neredeyse üst üste binmiş gibiydi; her biri tanınmaları mümkün olmadan ortaya çıkıp yok oluyor, ben de içlerindeki simyayı duyularıma tanıdık dış işaretler aracılığıyla yorumluyordum. Mısır onları ele geçirip bu olağanüstü biçimde bedenlerinde kendini gösteriyor, yoğun ve yenileyici gücünün simgelerini kullanıyordu....
Değişimler birbirine öylesine hızlı karıştı ki, sonunda ikisinin üzerinde de korkunç biçimde sabit kalan tek bir görüntüde doruğa ulaşana dek yarısını bile yakalayamadım. Bütün dizi tek bir görüntüde birleşti. Hepsini yüce bir dinginlikle özetleyen bu tek ve egemen imgenin farkındaydım. Bu inanılmaz heykel biçiminde devasa bir şey yükseldi. Mısır’ın ruhu bu canavarca simgede birleşip ikisini de silip yok etti. Kuma gömülmüş, üzerlerine gece çökmüş, şafağı bekleyen o kasvetli Heykellerin oturmuş figürlerini gördüm....
Bölüm etkileşimi
