Bölümler 40Şu an: VIII
- 1 Lord Ernıe’nin Yeniden Doğuşu — I1.939 kelime
- 2 II1.507 kelime
- 3 III2.622 kelime
- 4 IV1.797 kelime
- 5 V2.013 kelime
- 6 VI1.933 kelime
- 7 VII2.056 kelime
- 8 VIII1.593 kelime
- 9 IX1.027 kelime
- 10 X1.782 kelime
- 11 XI637 kelime
- 12 Kurban — I2.226 kelime
- 13 II2.217 kelime
- 14 III2.353 kelime
- 15 Lanetliler — I2.127 kelime
- 16 II991 kelime
- 17 III1.906 kelime
- 18 IV1.664 kelime
- 19 V3.441 kelime
- 20 VI4.149 kelime
- 21 VII2.953 kelime
- 22 VIII1.740 kelime · Okuduğun bölüm
- 23 IX4.047 kelime
- 24 Mısır’a İniş — I824 kelime
- 25 II2.068 kelime
- 26 III2.432 kelime
- 27 IV1.718 kelime
- 28 V1.385 kelime
- 29 VI885 kelime
- 30 VII2.189 kelime
- 31 VIII1.543 kelime
- 32 IX949 kelime
- 33 X929 kelime
- 34 XI685 kelime
- 35 XII1.508 kelime
- 36 XIII1.797 kelime
- 37 XIV1.066 kelime
- 38 Yolcular2.412 kelime
- 39 I2.691 kelime
- 40 II2.373 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VIII
Sonra, kışın eşiğindeki bu soğuk sabahın erken saatlerinde, o korkunç ev çevremizde dinlerken, Mabel hakkında bazı şeyleri kısa ve öz anlattı; anlattıklarını sanki uzaktan duyuyordum. Kısa anlatıda olağandışı ya da sarsıcı hiçbir şey yoktu; aslında bunların çoğunu kendim de önceden tahmin edebilirdim. Beni böylesine yaralayan, anlatıldığı zaman ve ortam, bir de vardığım sonuçtu: Mabel kendisini tamamen ve umutsuzca kaybolmuş, kurtuluşu olmayan bir lanetli sayıyordu.
Ona öyle tutkulu bir bağlılıkla âşık olmuş, ruhunu ona emanet etmişti; bunu kuşkusuz hiç sezememiştim. Belki de bu konuda hiç düşünmediğim içindi. Onun Mabel’i “döndürdüğünü” biliyordum; ama kadın, onun en acımasız ve çirkin dogmasını bütün kalbiyle benimsemişti, bu yeniydi ve duyunca beni sarstı. Âşık olunca daha zayıf karakterli kişi her tür telkine açık olur elbette. Bu adam, gözde kükürtlü gölünü öylesine canlı “telkin etmişti” ki Mabel dinleyip inanmıştı. Onu korkutarak cennete yöneltmişti; gökyüzünde belirli bir yer olan cennetin yeryüzündeki minyatür ön tadımı da The Towers adlı ev ve bahçeydi. Kurtulacak bir avuç kişiyle lanetlenecek milyonları ayıran kederli düzenine, deyim yerindeyse koyunlarla keçileri çitle çeviren planına, Mabel farkına bile varmadan onu da katmıştı. Artık zihni kendisinin değildi. Bayan Marsh ise onun düşünce akışını açık tutuyordu; kendi gözünde buna korkak ve batıl inançlı bir merhamet dokunuşu da katmıştı.
Ama anlamakta, hele kabul etmekte zorlandığım şey, Mabel’in yurt dışında geçirdiği yıl boyunca ölümden sonraki o korkunç âlemin gizli dehşetiyle öylesine kuşatılmış olmasıydı. Sonunda isyan edip din zorbası onu sersemletmeden önce sahip olduğu berrak zihin durumuna dönmeye çalışmış, ama başaramamıştı. Ruhunu yeniden bulmak için The Towers’a dönmüş, yalnızca ruhunun sonsuza dek kaybolduğunu anlamıştı. Daha berrak zihin durumu artık geri kazanılamazdı. Adamın korkunç “telkini” ortadan kalkınca, Mabel öğrettiklerinin birer birer çöktüğünü hissetmiş; ama bu öğretilerin yok ettiği huzur ve güzelliği boşuna aramıştı. Yerlerine hiçbir şey gelmemişti. Boş, perişan ve umutsuzdu; eskiden duyduğu sevinci ve tasasızlığı özlerken yalnızca nefret ve şeytani hesaplarla karşılaşıyordu. Ruhunu onun uğruna yitirecek kadar sevdiği bu adam, ona kapkara, ateşli tek bir şey miras bırakmıştı: Lanetlilerin dehşetini. Adamın düşüncesi onu demirden bir giysiye sarıp içine hapsetmişti.
Frances bütün bunları bana burada anlattığımdan çok daha kısa anlattı. Gözlerinde, jestlerinde ve kısa cümlelerinde büyük ve sarsıcı meselelerin, tehditkâr bir dramın inancı vardı; benim anlatımım bunu yeniden canlandıramıyor. Her şey yaşadığım dünyaya öylesine aykırı ve uzaktı ki bir kereden fazla, acıma dolu da olsa bir gülümseme dudaklarımda belirdi; ama aynadaki yüzüme bir bakış atınca gördüğüm, sırıtışa benzeyen bir yüz buruşturmaydı. O gece hiçbir yerde gerçek bir kahkaha yoktu. Bütün bu macera, yirminci yüzyılda, burada öylesine inanılmaz görünüyordu ki; ama zihnimin önerip de dile getirmediği yorumlar arasında, bu cılız sözcük “yanılsama” bir kez bile geçmedi. O uğursuz Gölge’yi de hatırladım; kız kardeşimin suluboya resimlerini, ev sahibemizin yok olup giden kişiliğini, açıklanamaz, gök gürültüsünü andıran Gürültü’yü ve Mrs. Marsh’ın gece yarısı yaptığı, çocukça ama korkunç ayini. “Aydınlanmış” düşünce yapısına rağmen ürperdim.
“Mabel diye biri yok,” dedi kız kardeşim; sözleri omurgama bir buz sağanağı daha indirdi. “Onu ateş ve kükürt gölünde öldürdü.”
Kâbus görürken, gerçek ya da mümkün hiçbir şey olmuyormuş gibi, ona boş gözlerle baktım.
“Onu ateş ve kükürt gölünde öldürdü,” diye daha cılız bir sesle tekrarladı.
İkimizin çevresinde boğucu bir biçimde büyüyen ezici dehşeti yok edecek güçlü, aklı başında bir şey söylemek için çaresizce çabaladım. Ama ayna, gülümseme girişimimi yine sırıtışa dönüştürdü; buradaki her şeye sinmiş çarpıklığı ele verdi.
“Yani,” diye kekeledim nefesimin altında, “inancını yitirmiş ama dehşet içinden gitmemiş mi?” diye sordum; zihnim donukça bir yanıtı yokluyordu. Camdaki yansımadan yana çekildim.
Başını, sanki bir yükün altında eziliyormuş gibi eğdi; teni kül grisi rengindeydi.
“Yani,” diye daha yüksek sesle sordum, “aklını mı yitirmiş?”
“O, dehşetin ta kendisi,” diye fısıldadı. “Mabel ruhunu yitirdi. Ruhu... orada!” Korkunç bir hareketle aşağıyı işaret etti. “Onu arıyor...?”
“Ruh” sözcüğü beni yeniden biraz olsun kendime getirdi.
“Ama zavallının dehşeti bize bulaşamaz, bulaşması mümkün değil!” diye daha şiddetle karşı çıktım. “Duygulara, görüntülere, hele hele seslere dönüşmesi hiç mümkün değil!”
Sözümü hızla kesti, neredeyse sabırsızca konuştu. O gece beni kolayca alt eden kendinden emin tavrı yine üzerindeydi.
“Onun dehşeti ‘Ötekiler’i yeniden canlandırdı. Onlarla temas etmesini sağladı. Serbest kaldılar, peşine düşüyorlar. Direnme çabası onlara da umut verdi; demek ki kaçış hâlâ mümkün. Gece gündüz uğraşıyorlar.”
“Kaçış! Ötekiler!” İçimde hızla yükselen öfke, doğar doğmaz kendiliğinden sönüp gitti. Denetleyemediğim bir ürpertiye dönüştü. O anda, sanırım, bana söyleyebileceği her şeyin mümkün olduğuna inanırdım. Tartışmak ya da karşı çıkmak aynı ölçüde boş görünüyordu.
“Onun güçlü inancı, ondan önce yaşamış başkalarının inançları gibi,” diye yanıtladı. Kendinden öylesine emindi ki omzumun üzerinden bakmak için gerçekten döndüm. “Evin ve arazinin üzerine kalın bir tortu gibi gölgelerini bırakmış. Düşüncelere hapsolmuş zavallı ruhlar için bu gölge, granit duvarlar kadar aşılmazmış; ta ki onun direnişi, onu dağıtma çabası içeri ışık sızdırana kadar. Şimdi binlercesi bu küçük ışığa akın edip kaçmaya çalışıyor. Onun kendi kaçışı, anlıyor musun, hepsini özgür bırakabilir!”
Nefesim kesildi. Onun öncülleri, bu evin eski sakinleri de kendi seçkin mezheplerinin dışındaki bütün dünyayı lanetlemiş miydi? “Katmanlar” hakkında, her birinin ötekilere üstün gelmek için çabaladığı o kapalı sözlerinin açıklaması bu muydu? İnsanlar ruhtan ibaretse ve bu ruhlar yaşamaya devam ediyorsa, güçlü bir Düşünce onların ölümden sonraki durumunu böyle belirleyebilir miydi?
İçime o kadar çok soru doldu ki hiçbirini seçemedim; şaşkınlıkla, rahatsız edici bir sessizlik içinde, ne yapacağımı bilemez halde ve derinden, acıyla sarsılmış olarak baktım. Bütün bunlarda olası bir gerçek ile inanılmaz, kabul edilemez bir açıklama tuhaf biçimde iç içeydi; pek çok şey doğrulanmış, ama pek çok şey öncekinden de karanlık kalmıştı. Söyledikleri, kendi korkunç duyumlarımın —kavganın, ıstırabın, acımanın, nefretin, kaçışın— yarı açıklamasını gerçekten sunuyordu; ama açıklama öylesine zorlama geliyordu ki, bir anlığına bile katlanılabilir kılan tek şey sesindeki ve tavrındaki derin inançtı. Tuhaf bir zihin durumuna düşmüştüm. Sabahın ürpertici erken saatlerinde, yanımda fısıldadığı şaşırtıcı sözlerini çürütecek ne doğru dürüst düşünebiliyor ne de tek kelime edebiliyordum; aramızda yalnızca bir duvar vardı ve öte yanında Mabel... Yine de sözlerinin hemen ardından aklımda kalan tuhaf bir şey var: Engizisyonu andıran bir hava odada yükselip kıpırdanıyor, başımın üzerinde siyah kanatlarını korkunçça çırpıyordu sanki.
Birden, sağduyudan bir parça geri geldi. Ona döndüm.
“Peki ya Gürültü?” diye daha kararlı bir sesle sordum. “Kapanan kapıların uğultusu? Hepimiz duyduk! O da mı öznel?”
Frances, içimi yeniden ürperten tuhaf bir tavırla çevresine yan yan baktı. Sert, neredeyse öfkeli konuştum. Soruyu yineledim, sonra da kaygıyla yanıtını bekledim.
“Hangi gürültü?” diye sordu; yüzünde masum bir çocuğun açık ifadesi vardı. “Hangi kapanan kapılar?”
Ama yüzünün rengi griden beyaza döndü; alnında ter damlalarının parladığını gördüm. Dengede kalmak için sandalyenin arkalığına tutundu, sonra kanımı donduran o yan bakışla yeniden çevresini süzdü. Birden anladım. Söylediklerimi kavrayamıyordu. Artık biliyordum. Başka bir şeyi dinliyordu.
Bu keşif, bende hemen bir açıklama isteme arzusundan çok daha güçlü bir duygu uyandırdı. Yanıt almakta ısrar etmediğim gibi, yanıt vermesinden gerçekten korkuyordum. Daha da ötesi, alt katta yaşadıklarımı anlatmaya kalkıp bunların gerçekliğini, dolayısıyla her şeyin gerçekliğini artıracak olmamdan korkuyordum. Belki onları da açıklayabilirdi!
Dikkatle dinlemeyi sürdürürken başını kaldırıp gözlerimin içine baktı. Dudakları konuşmak için aralandı. Sözcükler bana çok uzaklardan geliyordu sanki; sesi, derin bir kuyuya düşen taşın sesine benziyordu: Sonu görünmese de yazgısı bilinen bir taşın.
“Biz de onunla birlikte bunun içindeyiz, Bill. Onunla birlikte bunun içindeyiz. Yorumlarımız farklı; çünkü bunun yalnızca bazı bölümlerindeyiz. Mabel ise bütünüyle içinde.”
İçimi şiddet uygulama arzusu kapladı. Keşke açık seçik, dosdoğru İngilizceyle bir şey söyleseydi! Keşke içimde, içimde böylesine gürültüyle haykıran şeyi dile getirecek gücü bulabilseydim! Keşke—o eski haykırış—bir şey olsaydı! Zihnimi sersemleten bu kesik kesik konuşma, her yanı karanlıkta bırakıyordu. Yine de onun korkunç anlamı içimden bir şimşek gibi geçti; ama bütünüyle açığa çıkmadan siliniverdi.
Bu, içimde belli bir tepkiye yol açtı. Dilim çözüldü. Söylediklerime gerçekten inanıp inanmadığıma yemin edemem; hatırladığım tek şey, o an bunun akıllıca göründüğü. Zihnim, olağan bilincin bile gerisinde, bulanık bir algı hâlindeydi.
“Evet Frances, söylediklerinin doğru olduğuna ve bizim de onunla birlikte bunun içinde olduğumuza inanıyorum”—bunu yüksek sesle, düşmanca bir vurguyla söylemek istemiştim; ama sesimdeki titremeyi duymasın diye fısıldadım—“ve bu yüzden, sevgili kız kardeşim, yarın seninle birlikte ayrılıyoruz—aslında bugün, çünkü gece yarısını çoktan geçtik—bu lanetli evden ayrılıyoruz. Londra’ya dönüyoruz.”
Frances başını kaldırdı; yüzü tanınmayacak kadar perişandı. Ama yüreğindeki kargaşaya yol açan benim sözlerim değildi. Bir sesti—beklediği ses. Öylesine hafifti ki ben bile zar zor duydum; parmağıyla yönünü göstermese nereden geldiğini asla anlayamazdım. Gecenin sessizliğinde küçük ve korkunç bir ses yeniden yükseldi: diş gıcırdatma sesi. Ardından bir başkası geldi—sinsice ilerleyen ayak sesleri. İkisi de kapının hemen dışındaydı.
Oda bir an gözümün önünde döndü. Kız kardeşimin dışarı çıkmasını engellemek ilk içgüdümdü—kapıya doğru çılgınca fırlamıştı—ama gözlerindeki ifadeyi görünce yerini başka bir duygu aldı. Onun peşinden gittim; onun sezgisi benimkinden daha güvenilirdi. Cebimdeki tabanca işe yaramazca uyluğuma çarpıp duruyordu. Akıl almaz ölçüde telaşlanmıştım; böyle olmaktan da utanıyordum.
“Yanımdan ayrılma, Frances,” dedim boğuk bir sesle. Kapı ardına kadar açıldı ve hızla ilerleyen bir figürün üzerine bir ışık huzmesi düştü. Mabel koridordan aşağı iniyordu. Onun ilerisinde, merdiven boşluğunun gölgelerinde ikinci bir figür duruyor, neredeyse görünmeden eliyle bizi çağırıyordu.
“Onu yakalamadan önce! Çabuk!” diye kulaklarımda bir çığlık yankılandı; aynı anda kollarımızı ona dolamıştık. Korkunç bir sahneydi. Mabel’in hiç direnmemesi değil; onu yakaladığımız anda yığılıp kalması, ceset gibi ölü ağırlığıyla gevşeyerek üzerimize düşmesiydi korkunç olan. Dişleri yeniden gıcırdamaya başladı. Frances elini dudaklarına kapatsa da ses sürüp gitti....
Onu kendi yatak odasına taşıdık; yeterince huzur içinde yatağına uzandı. Her şey o kadar çabuk olup bitmişti ki.... Olayın hızı, neredeyse gerçekliğini elinden almıştı. Tanık olduğum bir şeyden çok, hatırladığım bir şey gibi hızla geçip gitmişti. Yeniden öyle çabuk uyudu ki, neredeyse onu uykusunda yürürken yakalamışız gibiydi. Bir şey diyemem. O sırada soru sormadım; o günden beri de hiç sormadım. Yardımım da tabancamın koruması da pek gerekmemişti. Frances tuhaf biçimde becerikli ve soğukkanlıydı.... Kapının yanında bir süre daha boş yere oyalandım; sonunda başını kaldırıp içini çekti ve gitmem için işaret etti.
“Yanındaki odanda bekleyeceğim,” diye fısıldadım, “sen gelene kadar.” Ama dışarı çıktıktan sonra, en hafif yardım çağrısını duyabilmek için koridorda bekledim. Üst kattaki karanlık koridorda bekledim; ama fazla uzun sürmedi. Belki on beş dakika sonra Frances yeniden göründü ve kapıyı usulca arkasından kilitledi. Korkulukların üzerinden eğilip ona baktım.
“Saat altı gibi, hava aydınlanır aydınlanmaz yeniden içeri gireceğim,” diye fısıldadı. “Şimdi mışıl mışıl uyuyor. Lütfen bekleme. Bir şey olursa seslenirim—belki kapını aralık bırakabilirsin.” Yukarı çıktı; bir hayalet gibiydi.
Önce onun güvenle yatağına girdiğini gördüm. Gecenin geri kalanını, en ufak bir sesi dinlemek için kapım açıkken hemen yanındaki bir koltukta geçirdim. Saat beşi biraz geçe Frances’ın anahtarla uğraştığını duydum. Yeniden korkuluğun üzerinden bakıp onun çıkmasını bekledim; sonra kendi odasına döndü. Kapısını kapattı. Belli ki her şeyin yolunda olduğuna kanaat getirmişti.
Ancak o zaman kendim yatağa gittim; ama uyumadım. Sahneyi aklımdan çıkaramıyordum. Özellikle de kız kardeşimin görmemiş olmasını umduğum ve buna inandığım o iğrenç ayrıntıyı: aşağıdaki merdivenlerde bekleyen, hareketsiz, karanlık kahyayı—elbette Mabel’i bekliyordu.
Bölüm etkileşimi
