İnanılmaz Maceralar kitap kapağı

11. bölüm / 40

XI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 40Şu an: XI

XI
Oakham’ın 9. Markisi için yayımlanan ölüm ilanlarından aşağıdaki alıntılar ilgi çekicidir: Babasının yerine, babası henüz kabinede Dışişleri Bakanı iken yirmi bir yaşında geçti. Kariyeri kısa ama olağanüstüydü; genç Pitt’in ilk dönemindeki görkemi bir kıyas ölçüsü sunuyordu, her ne kadar onun kısa süreli şaşırtıcı başarılarıyla hiçbir bakımdan aynı olmasa da. Önce Hükümetin Çalışma Dairesi Başkanı, ardından İçişleri Bakanı ve Savaş Bakanı olarak dünyada yarattığı etki sarsıcı, hatta yıkıcı diye anlatılır. Kamu görevindeki yaşamı beş yıl sürdü. Yirmi dokuz yaşında öldü. Kişiliği devrimci ve eziciydi.

Bu alıntılara bakılırsa, “kişisel etkisi Mirabeau’nun atılımını İskender’in hâkimiyetiyle birleştiren Napolyonvari bir figürdü. Otoritesi, tekinsiz diye yerinde bir ifadeyle tanımlanmış, ölçülemez bir unsur taşıyordu. Ruhu kudretli, doğanın temel güçleri gibi temel nitelikteydi; etkinliği karşı konulmazdı.” Öte yandan başka bir dergiye göre, “aslında ne entelektüel, ne kurnaz, ne de diplomattı; psikolojisini Teslis’i açıklamak için işe koşulan bir madenciden bekleneceği kadar incelikten yoksundu. Hiçbir anlamda bir devlet adamı, hele bir stratejist değildi; yine de adı Avrupa’yı kasıp kavurdu, Yakın Doğu’nun haritasını değiştirdi. Adının şansölyeler arasındaki fısıltısı bile, neredeyse tehditkâr bir etkiyle kararlarını sarsıyordu.”

Coşkusu akıl almaz görünüyordu. “İçinde akıp giden devasa ve yorulmak bilmez bir enerji saldırıları felce uğratıyor, en acımasız ve en ustaca muhalefeti bile etkisiz kılıyordu. Eli buyurgandı; en yetkin devlet adamlarının kurduğu satranç tahtalarını tek dokunuşla devirirdi. Sesi her başkentte bir tür hürmetle dinlenirdi.”

Şaşırtıcı kariyerinin kısalığı da eşsiz yükselişinin yarattığı hipnotik etki gibi herkesin yorumuna konu oldu. Bir derginin çarpıcı ifadesiyle, “beş kısa iktidar yılında hâkimiyetini kurdu. Dünyanın üzerine atıldı, onu sarstı, sonra çekildi.” “Üstelik sonu—bir yıldırım çarpması—yaşamına uygun görünüyordu. Ne uzun bir bekleyiş ne gecikme ne de uyarı oldu. Seçkin bir soydandı; soyluydu ama adı dışında her bakımdan sıradandı. Gücünü kalıtımla açıklamak mümkün değildi; ailesi büyüklüğe yaklaşmıyordu, tarih de onun dinamik yoğunluğuna benzer bir örnek sunmuyordu. Bildirildiğine göre yakınlarından hiçbiri onun volkanik enerjisini miras almamıştı.”

Ne var ki dünya, görünüşe bakılırsa, onun çalkantılı varlığından kurtulunca rahat bir nefes aldı; etkisi genellikle “yapıcı olmaktan çok yıkıcı” diye değerlendirildi. Evlenmemişti ve unvan yeğenine geçti.

Daha ucuz dergiler, elbette, kişisel ve özel yaşamına ilişkin ayrıntılarla dolup taşıyordu; bu ayrıntılar yabancı basına serbestçe kopyalanıyordu ve insan doğası araştırmacılarıyla psikologlara ilginç malzeme sağlıyordu. Şaşırtıcı ifşaatların kuşkusuz çarpıcı biçimde abartılmış olduğu açıktı, ama içlerindeki temel gerçek genellikle kabul ediliyordu. Hiçbir çelişki de ortaya çıkmamıştı. Öyküleri, dünyaya salıverilmiş ilkel, vahşi bir devin hikâyesi gibiydi: İlkel, çünkü özel zekâ gücünün yüksek düzeyde olmadığı kabul ediliyordu; vahşi, çünkü şiddetli ve içgüdüsel eylemden yanaydı. Varlığı kimi zaman yalnızca bir kalabalığı değil, bütün bir ulusu bile şiddetli, korkunç yöntemlere sürükleyebilirdi. Enerjisi tükenmez, ateşi sönmez görünüyordu.

Daha ölmeden, İskoçya’daki mülklerinin köylüleri arasında şeytanla iş birliği yaptığına dair söylentiler yayılmıştı. Özel odalarında, ocakları doğal boyutlarının üç katına çıkarılmış şöminelerde, ocaktan ocağa yılın başından sonuna dek gece gündüz devasa ateşler yakma alışkanlığı, yakın çevresindekiler arasında bu özel söylentinin yayılmasını körüklüyordu. Her türden hikâye ortalığı sardı. Ama şeytani çağrışımı yaratan, açık havadaki tuhaf âdetiydi. Çünkü “çamlarından arındırılmış uzak bir mülk bölümünde, açık bir sırtın üzerindeki özel duvarlarla çevrili alanın gerisinde, yakılmaya hazır bir dizi devasa odun yığınının—söylendiğine göre—sürekli hazır tutulduğu anlatılırdı. Fırtınalı gecelerde, özellikle rüzgârın şiddetle estiği zamanlarda ve her zaman ekinoks fırtınaları mevsiminde, Lord Hazretleri bu muazzam ateşleri bizzat yakar, geceyi alevlerin önünde geçirirdi. Hikâyeler, onun ya cadıların Şabat gecesi âyininde ya da ruhunu tükenmez kaynaklarıyla beslemek üzere Dipsiz Çukur’dan çıkan ateş ruhlarından oluşan ordularla görüştüğünü anlatırdı. Her hâlükârda, bu gece âyinlerinden şafak vakti karşı konulamaz bir enerji görkemi ve korku salmak yerine tapınmaya çağıran heybetli bir tavırla döndüğü açık görünüyordu.”

Ayrıca, biyografisini babasının, 8. Marki’nin özel kalem müdürü olarak işe başlayan, ancak ölüm ilanlarının konu aldığı kişiyle yakın ilişkisi ve ona güvenilir dost ve danışman olarak hizmet etmesi sayesinde hızla yükselen Baronet Sir John Hendricks’in yazacağı belirtilmişti. Ne var ki Lord Oakham’ın ani ölümünden beş yıl geçmesine rağmen biyografi yayımlanmamıştı. Hiç yayımlanmayacağı ve yayımlanmasının mümkün olmadığı yolundaki imalı fısıltı merakı daha da artırıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…