İnanılmaz Maceralar kitap kapağı

14. bölüm / 40

III

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 40Şu an: III

III
Ağaçsız yayla, devasa kayalarla kaplı hâlde sağa sola kilometrelerce uzanıyordu; sabahın çok erken saatlerinin alacakaranlığında griydi. Arkasında, yoğun çam ormanları koruyucu bir duvar gibi uyuyan vadiye iniyordu; gece karanlığını hâlâ içinde tutan vadiye. Şurada burada, incecik yükselen sisin arasından belli belirsiz parlayan derin kar parçaları vardı. Buz gibi suların şarkı söyleyen dereleri taşların arasına her yöne yayılıyor, bitki örtüsünün tek belirtisi olan kaba, sert otları ıslatıyordu. Görünürde yaşam yoktu; hiçbir şey kıpırdamıyordu. Sessizce sürüklenen sisle yüzünün önünden duman gibi geçen nefesi dışında, hiçbir yerde hareket yoktu. Oysa görkemli sessizliğin içinden bir hareket geçiyordu; sessizliği doğuran o mutlak hareket duygusu... Hatta öylesine engindi ki onu ancak hareketsizlik anlatabilirdi. Yazın en sakin gününde, dünyanın uzayda baş döndürücü hızla ilerleyişi, yüzeyindeki ağaçları ve suları fırtınanın sarstığı zamankinden daha gerçek görünebilir. Ya da devasa bir makine öylesine baş döndürücü bir hızla dönebilir ki gözün yanıltıcı işleyişine sabitmiş gibi görünür. Çünkü bu ağırbaşlı Hareket kendini göz aracılığıyla değil, bütün bedenini organı olarak kullanan muazzam bir duyumla belli ediyordu. Yaylayı çevreleyen, ufukta üst üste yığılan, yaklaşık beş kilometre uzunluğundaki devasa zirveler ve uçurumların oluşturduğu amfitiyatronun içinde Limasson, uzayıp giden bir Tören’in ana hatlarını hissediyordu. Görkeminin nabzı, durduğu yerde içine akıyordu. Dev düzeni kavranabilirdi, çünkü onlar onun yeryüzündeki küçük karşılığının çizgisini çizmiş, o anda bile çizmeyi sürdürüyorlardı. İçindeki huşu büyüdü.

“Bu ışık gerçek değil. Gerçek şafağa daha bir saat var,” dediğini duydu genç adamın hafifçe. “Zirveler hâlâ hayalet gibi. Bu duygunun tadını çıkaralım, bakalım ondan ne çıkarabileceğiz.”

Limasson düşüncelerinden irkilerek başını kaldırdı ve uzaklardaki tepelerle kulelerin gerçekten de gölgeler içinde kaldığını, yıldız ışığından hâlâ belli belirsiz aydınlandığını gördü. Ona, korkunç başlarını eğiyor, akıl almaz omuzlarını alçaltıyorlarmış gibi geldi. Birbirlerine yaklaştılar, dünyayı gözden sakladılar.

“Doğru,” dedi yoldaşı, “yukarıdaki karlar da hâlâ gecenin hayaletimsi parıltısını taşıyor. Ama şimdi daha hızlı ilerleyelim; yükümüz çok hafif. Önerdiğin duygular bizi yalnızca geciktirip güçten düşürür.”

Yükün bir kısmını yoldaşına ve Limasson’a verdi. Hep birlikte ağır ağır ilerlediler; dağlar onları çevreledi.

Limasson, daha ağır çantasını sırtlayıp önden giderken iki şeyi fark etti: Birincisi, amacı hâlâ gizli olsa da varacakları yeri birdenbire biliyordu; ikincisi, tırmanışın asıl bölümü başlamadan hamalın ayrılması, gerçek amaçlarının sıradan bir tırmanış olmadığını kesin biçimde gösteriyordu. Bir de şafak vardı: Yaklaşan güneşin görünen yeryüzünü aydınlatmasından çok, zihninin iç örtülerini kaldırıyordu. İçinde ilerledikleri bu uçsuz bucaksız, ıssız amfitiyatro gerçekten de koyu bir karanlığa gömülüydü.

Kayaların ve derelerin arasından ayağını şaşmadan dikkatle seçerek ilerlerken, birkaç adım arkasındaki papaz, “Bize iyi yol gösteriyorsun,” dedi.

“Bunu yapmam tuhaf,” diye alçak sesle karşılık verdi Limasson. “Yol benim için yeni, üstelik karanlık azalacağına koyulaşıyor.” Sanki bu sözleri kendi isteğiyle seçmemişti. Rüyadaymış gibi konuşup yürüyordu.

Çok gerilerden genç adamın sesi, yakınarak peşlerinden seslendi:

“Öyle hızlı gidiyorsunuz ki size yetişemiyorum.” Yine tökezleyip buz baltasını kayaların arasına düşürdü. Sürekli eğilip buz gibi sudan içiyor ya da karın niteliğini ve derinliğini anlamak için patikadan çıkıp tırmanıyormuş gibi görünüyordu. “Bütün heyecanı kaçırıyorsunuz,” diye durmadan seslendi. “Yol boyunca tadılacak yüzlerce zevk, yaşanacak yüzlerce duyum var.”

Yetişmesi için bir an durdular; genç adam nefes nefese ve bitkin hâlde yanlarına geldi. Sönmekte olan yıldızlardan, doruklardaki rüzgârdan, tehlikeli kulvarlarda denemek istediği yeni rotalardan söz etti; elindeki iş dışında akla gelebilecek her şeyden. İçindeki heves, insanın enerjisini emip sinir gücünü tüketen türden bir heyecandı; çetin hedefe ulaşamadan muhtemelen yığılıp kalmasına yol açabilirdi.

“Elindeki işe odaklan,” diye sertçe karşılık verdi papaz. “Aslında hızlı gitmiyoruz; amaçsızca oradan oraya savrulan sensin. Hepimizi tüketiyor. Gücümüzü idareli kullanmalıyız.” İnanılmaz bir yükseklikte üzerlerinde parıldayan Tour du Néant’nın piramidini anlamlı bir işaretle gösterdi.

“Buraya eğlenmeye geldik; hayat bir zevk, bir duyumdur; değilse hiçbir şeydir,” diye söylendi yoldaşı. Ama yaşlı adamın sesindeki ciddiyet tartışma hevesini kırıyor, karşı koymayı güçleştiriyordu. Öteki, çantasını onuncu kez düzenledi; baltasını kayışlardan ve iplerden oluşan ustalıklı bir düzenle bağladı, sonra ses çıkarmadan önderlerinin ardındaki sıraya katıldı. Limasson yeniden yürüdü... ve karanlık sonunda dağılmaya başladı. Önceleri çok yukarıdaki karla kaplı doruklar daha az hayaletimsi bir renkle parladı; doğudan usulca ince bir pembelik yayıldı; soğuk rüzgâr biraz canlandı. Sonra, yükselen kayalıklarıyla ötekilerden üç yüz metre kadar yüksek olan en yüksek zirve birden beliriverdi; yarısı altın, yarısı gül pembesiydi. Aynı anda, bütün manzaranın devasa Hareketi yavaşladı; art arda bir iki korkunç rüzgâr hamlesi esti; uzaktan taş çığı gibi bir gürleme duyuldu. Limasson olduğu yerde kalakalıp nefesini tuttu.

Önünde yolu kapatan bir şey vardı; yanından geçemeyeceğini biliyordu. Devasa ve biçimsizdi; çevresindeki ıssız, çıplak arazinin mimarisine aitmiş gibi görünse de titrek şafağın içinde öyle heybetli duruyordu ki ne ovaya ne dağa ait gibiydi. Bir an önce bomboş olan havada ansızın belirmişti. Ağır kütlesi, sanki yerden yükselmişçesine göz önünde şekillendi. Kımıldamadan durdu. Bu dünyaya ait olmayan bir soğukluk onu olduğu yerde dondurdu. Birkaç adım gerisinde papaz da durmuştu. Daha gerilerden genç adamın sendeleyerek yürüyüşünü, bir de sesinin zayıf ve kırık dökük çağrısını duydular; ansızın kapıldığı korku onu çaresiz bırakmış gibiydi.

“Patikadan çıktık, yolumu kaybettim,” sözleri durgun havada onlara ulaştı. “Baltam kayboldu... ipi takalım!... Dinleyin! Şu gürültüyü duyuyor musunuz?” Ardından, sanki elleri ve dizleri üzerinde ağır ağır sürünerek geliyormuş gibi bir ses işittiler.

“Kendini erkenden tükettin,” diye sertçe karşılık verdi papaz. “Olduğun yerde kalıp dinlen, çünkü daha ileri gitmeyeceğiz. Aradığımız yer burası.”

Sesindeki bir tür son derece ağırbaşlı ciddiyet, bir anlığına Limasson’ın dikkatini önünü kesen o büyük engelden uzaklaştırdı. Karanlık, bir fitili acemi bir elin çevirmesi gibi ağır ağır değil, sıçramalarla, örtü örtü kalktı. O zaman önünde tek bir Yücelik’in değil, aynı türden başkalarının da yükseldiğini gördü; bazıları ilkinin bile çok daha deviydi. Çevresini kuşatıp onu kapana kıstırmışlardı.

Sonra irkilerek kendine geldi. Dengesi ve sağduyusu geri döndü. Görme duyusunun, dorukların seyrek havası ve şafağın büyüsüyle desteklenerek oynadığı oyun aslında hiç de alışılmadık değildi. Belirsiz ışıkta yolu seçebilmek için gözleri uzun süre zorlamak, perspektifi kolayca yanıltır. Odağı aniden değiştirmek her zaman yanılsama doğurur. Çevrelerini kuşatan bu gölgeli şekiller, göğe uzanan muazzam amfitiyatroyu çerçeveleyen, hâlâ uzaktaki uçurumların surlarından başka bir şey değildi.

Onların yakınlığı, alacakaranlığın ve uzaklığın yarattığı basit bir yanılsamaydı.

Bu keşfin sarsıntısı onu bir an sendeletti, şaşkınlığa düşürdü. Doğrulup başını kaldırdı, çevresine baktı. Kayalıklar sanki hemen eski yerlerine çekilmişti; demek ki başından beri yakında duruyorlardı. En yüksek sivri kayalar sallanıyor, ürkütücü bir biçimde dengelerini buluyor, sonra çoktan hafifçe kızarmış gökyüzüne karşı duruluyorlardı. Duyduğu gürültü, onların hızla ilerleyişinin uğultusu sanılabilirdi; oysa yalnızca şafak rüzgârıydı, kaburgalarına çarpıyor, öfkeli kanatlarıyla yankıları dövüp ortaya çıkarıyordu. Hızlı hareketin izleri gibi havayı çizgileyen sis şeritleri ise boşluklarda kıvrılıp süzülüyordu.

Yanına gelmiş olan papaza döndü.

“Ne tuhaf,” dedi, “yeni ışığın doğuşu. Bir anlığına gözlerim beni yanılttı. Dağların tam yolumun üzerine dikildiğini sandım. Az önce başımı kaldırınca hepsi geri çekiliyormuş gibi geldi.” Sesi cılızdı; engin, dinleyen havada kayboluyordu.

Adam gözlerini ona dikti. Uzun tırmanışta sıcaktan bunalıp fötr şapkasını çıkarmıştı. Cevap verirken yüzünden uzun, ince bir gölge geçti. Çevrelerine bir karanlık çöktü; sanki bir maske oluşuyordu. Şimdi örtülen yüz daha önce çıplaktı. Cevap vermesi öyle uzun sürdü ki Limasson, zihninin cümleyi kalem gibi sivrilttiğini duydu.

Çok yavaş konuştu. “Belki onlar da, güçleri nasıl hareket ediyorsa öyle hareket ediyordur; onların dakikaları bizim yıllarımızdır. Geçişleri her zaman bir kargaşayla olur. O zaman insanların işleri bozulur, zihinlerinde karmaşa baş gösterir. Yıkım ve felaket gelebilir; ama enkazın içinden güçlü, taze bir büyüme filizlenir. Çünkü onlar deniz gibi geçip gider.”

Duruşunda dağlardan harikulade bir biçimde ödünç alınmış gibi duran bir yücelik vardı. Sesi ciddi ve derindi; ne bir işaret verdi ne de bir hareket yaptı. Tavrındaki tuhaf kararlılık, söylediklerine kutsal bir kehanet havası katıyordu.

Konuşurken uzun, gök gürültüsünü andıran rüzgâr hamleleri uzaktaki uçurumların üzerinden geçti. Aynı anda, sözlerine karşılık beklemiyormuş gibi eğilip sırt çantasını boşaltmaya başladı. Rahipçe bir dilden böylesine sıradan ve pratik bir işe geçişi şaşırtıcı ölçüde kafa karıştırıcıydı.

“Dinlenme zamanı,” diye ekledi, “yemek zamanı. Hazırlanalım.” Birkaç küçük paket çıkarıp yere sıra hâlinde dizdi. Limasson izlerken içindeki huşu derinleşti; ona büyük bir şaşkınlık da eşlik ediyordu. Çünkü sözleri uğursuzdu; sanki bu adam uçsuz bucaksız bir Tapınağın zemininde “Bir kurban sunmaya hazırlanalım...” diyordu. Şimdiye dek gizli kalmış derinliklerden, bütün bu tuhaf olup bitenlere açıklama getirebilecek bir ipucu şimşek gibi çaktı: yabancılarla ansızın karşılaşmaları, büyük tırmanış tasarılarını düşünmeden kabul etmesi, sanki görkemli bir tören yürütürcesine ciddi davranışları, kendi konumunun değişmesi, görme duyusunun akıl karıştıran oyunları ve son olarak yaşlı adamın, kendisinin önce bir yanılsama sandığı şeyi doğrulayan ciddi sözleri. Bütün bunlar bir saniyeden kısa bir sürede zihninden geçti; onlarla birlikte bir kenara çekilmek, geri dönmek, kaçıp gitmek için keskin bir arzu da doğdu.

Bu hareketi fark eden ya da belki ona yol açan duyguyu sezen papaz hızla başını kaldırdı. Sesindeki soğukluk, bu kışlık ıssızlık manzarası söz söylüyormuş hissi veriyordu:

“Geri dönmeyi düşünemeyecek kadar ilerledin. Bu artık mümkün değil. Şimdi doğumun ve ölümün kapılarında duruyorsun. Seni alıkoyabilecek ne varsa hepsini cesaretle bir yana attın. Şimdi sonuna dek cesur ol.”

Limasson bu sözleri işitince insanlığa dair yeni ve dehşet verici bir kavrayış içine yerleşti: Başkalarının, dolayısıyla kendisinin de ruhsal ihtiyaçlarını şaşmadan keşfeden bir güç. Yanındaki genç adamın, yükseldikçe artan zorlukla onlara eşlik etmiş olmasına karşın, gerçekliğin yalnızca bir gölgesi olduğunu sarsılarak anladı. Hamal gibi o da ilerlemeyi engelleyen bir yüktü. Gözlerini ıssız manzarayı taramak üzere çevirdi.

“Onu bulamazsın,” dedi yoldaşı, “çünkü gitti. Zayıflık gösterip seslenmediğin sürece onu bir daha asla görmeyecek, sesini duymak da istemeyeceksin.” Limasson, adamı başından beri onaylamadığını, sansasyona ve etki yaratmaya yönelik teatral düşkünlüğü yüzünden ondan hoşlanmadığını, hatta ondan nefret edip onu küçümsediğini anladı. Düştüğü yerde açlık onu ağır ağır tüketip canını alabilirdi; Limasson onu kurtarmak için parmağını bile kıpırdatmazdı. Artık yaşlı adamla korkunç bir işi vardı.

“Sevindim,” diye karşılık verdi, “çünkü sonunda benim ölümüm olacaktı; hepimizin ölümü!”

Papazın kayalık zemine serdiği yiyeceklerin etrafındaki küçük daireye yaklaştılar. Aralarında kurulan yakın anlayış, Limasson’ın şaşkınlığını tamamlayan bir dayanışmayla onları birbirine bağlıyordu. Ekmek vardı, gördü; tuz da. Bir de koyu kırmızı şarapla dolu küçük bir matara. Dairenin ortasında, papazın yabani ormangülü çalılarından topladığı çubuklarla yaktığı küçücük bir ateş vardı. Duman ince, mavi bir çizgi hâlinde yükseliyordu. Çevredeki dağ havasının derin durgunluğu öyle büyüktü ki duman kımıldamıyordu bile. Ama uzaktaki uçurumların arasında çağlayan suların gürleyişi duyuluyordu; onun da ardında, doruklarla kar alanlarının göklerde yuvarlanan bir gök gürültüsü gibi yayılan boğuk uğultusu vardı.

“Onlar geçip gidiyor,” dedi papaz alçak sesle, “ve burada olduğunu biliyorlar. Hayatında bir kez karşına çıkacak bir fırsat var; kendi özgür iradenle kabul edersen başarı kesindir. Doğumun ve ölümün kapılarında duruyorsun. Sana hayatı sunuyorlar.”

“Oysa... Ben onları reddettim!” diye soluğunun altında mırıldandı.

“Reddetmek, çağırmaktır. Onlara seslendin, onlar da geldiler. Senden istedikleri tek şey, küçücük kişisel hayatını feda etmen. Cesur ol ve onu bırak.”

Konuşurken ekmeği aldı, üç parçaya böldü; birini Limasson’ın önüne, birini kendi önüne koydu, üçüncüsünü de önce karartıp sonra yutan alevlerin üzerine bıraktı.

“Ye ve anla,” dedi. “Bu, tükenmekte olan hayatını canlandıracak besindir.”

Sonra tuzla da aynısını yaptı. Ardından şarap matarasını kaldırıp dudaklarına götürdü ve sonra yoldaşına uzattı. İkisi de içtiğinde şarabın büyük kısmı hâlâ duruyordu. Kabı iki eliyle, saygıyla göğe kaldırdı. Dimdik ayakta durdu.

“Kişisel hayatının kanını senin adına onlara sunuyorum. Sana ölüm gibi görünen bu vazgeçişle, doğum kapılarından geçip ötedeki özgür yaşamına ulaşacaksın. Senden istedikleri nihai kurban işte bu.”

Uzak dorukların önünde eğilerek şarabı kayalık zemine döktü.

Limasson, yüreğindeki duygular öylesine korkunç olduğundan zamanın ne kadar geçtiğini ölçemedi; papaz ise ibadet ve hürmet duruşunu korudu. Dağlardaki kargaşa dindi. Dünyanın üzerine mutlak bir sessizlik çöktü. Evrenin kendi iç tarihinin akışında bir duraklama olmuş gibiydi. Her şey onun yeniden doğrulmasını bekledi. Doğrulduğunda, saatlerdir yüzüne yayılan maske tamamlanmıştı. Gözleri sertçe onunkilere baktı. Limasson baktı ve tanıdı. Dünyada herkesten iyi tanıdığı adamla yüz yüze durmuştu... kendisiyle.

Ölüm olmuştu. Doğum ve diriliş olan ihtişamın geri dönüşü de.

Ve tam o anda güneş, yalnız dağların bilebileceği o ani sürprizle dorukların üzerinden ışıl ışıl yükselip manzarayı ve ayakta duran kişiyi lekesiz bir görkemle yıkadı. Diz çöktüğü uçsuz bucaksız Tapınağa ve insanlığın gerçek Kraliyet Evi olan o daha büyük iç Tapınağa, tamamlayıcı Varlık, yani Işık doldu.

“Çünkü ölümden hayata yalnızca bu yoldan geçebilirsin,” diye terennüm etti, artık ilk kez kuşkuya yer bırakmayacak biçimde kendi sesi olduğunu anladığı ilahiyi andıran bir ses.

Harikuladeydi. Ama ışığın doğuşu her zaman harikuladedir. Acı vericiydi; ama zamanın başlangıcından beri diriliş sancıları, yakıcı acının tatlılığıyla yaşanagelmiştir. Çünkü çoğunluk hâlâ doğum öncesi evrede, doğmamış ve belirgin bir ruhsal varoluştan habersiz yatar. Rahimde el yordamıyla ilerler, nefesleri kesilir; hep bir başkasına bağımlıdırlar. Reddediş her zaman hayata bir çağrı, kurtuluşa ulaşmak için süren karanlığa karşı bir başkaldırıdır. Yine de doğum, o güne dek dayanılan her şeyin yıkılmasıdır. Sonra tek başına ayakta kalmak gelir; bu da önce ıssız bir yalnızlık gibi görünür. Yıkımın kargaşası, kurtuluşun önünden gider.

Limasson ayağa kalktı, güçlükle dik durdu; hemen yanında duran figürden Tour du Néant’nın, asla tırmanamayacağı karlı doruğuna kadar etrafına baktı. Onların geçişinin uğultusu ve gürültüsü yeniden başladı. Dağlar sarsılıyor gibiydi.

“Onlar geçip gidiyor,” diye şakıdı hem yanında hem içinde olan ses, “ama seni tanıdılar ve sunduğun adak kabul edildi. Dünyaya yaklaştıklarında insanların işleri her zaman yıkım ve felaketle dolar. Zihinlere kargaşa ve karmaşa getirirler; öyle bir karmaşa ki son bulmuş gibi, öyle bir düzensizlik ki ölümü tehdit ediyormuş gibi görünür. Çünkü Onların Varlığı kargaşa, düzenin terk edilmesi gibi görünen şeyse görünürde kaostur. İşte bu uçsuz bucaksız yıkımın içinden yeni bir düzenle yaşam doğar. Yerinden oynama onun girişidir, dağınıklık gücüdür. Bir doğum gerçekleşti...”

Güneş ışığı gözlerini kamaştırdı. Rüzgâr gibi uzaktaki uğultu yaklaştı, yüzünü yalayıp geçti. Geçen bir yıldızdan geliyormuş gibi buz gibi bir hava üzerine esti.

“Hazır mısın?” diye bir ses duydu.

Yeniden diz çöktü. Hiç tereddüt etmeden, isteksizlik göstermeden göğsünü güneşe ve rüzgâra açtı. Parıltı hızla, bir anda belirdi ve şaşmaz bir nişanla yüreğine indi. Havadaki ışığı gördü, darbenin yakıcı etkisini hissetti; fışkıran kanın akıp kayalık zemine karıştığını bile gördü. Şaraptan çok daha kırmızıydı...

Bir an nefes almak için çırpındı, sendeledi, yalpaladı, yığılıp kaldı... ve her şey öyle çabuk olup bitti ki hemen ardından kendisini destekleyip ayağa kaldıran ellerin farkına vardı. Ama ayakta duramayacak kadar güçsüzdü. Onu yatağa taşıdılar. Hamal ve beş dakika önce kibrit istemek bahanesiyle onun üzerinden uzanıp sohbet açmaya çalışan adam, biri ayak ucunda, diğeri başucunda duruyordu. Otelin giriş holünden geçerken insanların bakışlarını üzerinde hissetti; kısa süre önce aldığı, henüz açmadığı mektupları elinde buruşturdu.

“Gerçekten... tek başıma halledebilirim sanırım,” diye teşekkür etti. “Beni yere bırakırsanız yürüyebilirim. Bir an başım döndü.”

“Girişteki sıcak...” diye söze başladı beyefendi; sesi yumuşak ve anlayışlıydı.

Onu merdivenlerde ayakta bırakıp tamamen toparlandığından emin olmak için bir süre izlediler. Limasson iki katı da sendelemeden çıkıp odasına yürüdü. Anlık baş dönmesi geçmişti. Kendini yine tam anlamıyla kendisi gibi hissediyordu: güçlü, kendinden emin, tek başına ayakta durabilecek, ilerleyebilecek, tırmanabilecek hâlde.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…