İnanılmaz Maceralar kitap kapağı

17. bölüm / 40

III

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 40Şu an: III

III
Bir telgraf, evden on mil uzaktaki bir kasabaya gelmemi söylemişti; böylece yerel istasyona ağır ağır giden trene binmekten kurtulup ekspresle yola çıktım. Londra’dan çıkar çıkmaz sis dağıldı; sıcaklığı olmasa da sonbahar güneşi manzarayı altın kahverengilere ve sarılara boyadı. Lüks otomobilde arkama yaslanıp ormanların ve çitlerin arasından hızla ilerlerken neşem yerine geldi. Garip bir biçimde, bir gece önceki kaygım yok olmuştu. Kuşkusuz yalnızlıkta düşünmenin ayrıntıları abartmasından kaynaklanıyordu. Frances’la bir yıldan uzun süredir ayrı kalmamıştık; The Towers’tan gönderdiği mektuplarsa pek az şey anlatıyordu. Alıştığım o mahrem ruh hâli ve duygu ayrıntılarından yoksun kalmak bana doğal gelmemişti. Birbirimize çok güvenirdik, sevgimiz de derindi. Benden yalnızca beş yaş küçük olmasına rağmen ona çocuk gözüyle bakardım. Ona karşı tavrım babacandı. O da karşılığında, insanı hiç usandırmayan bir özenle annelik ederdi bana. O hayatta olduğu sürece evlenmek istemiyordum. Suluboya resimleri makul bir başarıyla yapıyor, evimi çekip çeviriyordu; ben yazıyor, kitap eleştirileri yapıyor ve estetik üzerine konferans veriyordum. Hayatımızdan memnun, sıradan bir yarı sanatçı çifttik. Onun için tek korkum ya kadınlara oy hakkı hareketine katılması ya da bazen hayal gücünü yakalayan, Mabel’in de körüklediği bu çılgın kuramlardan birine kapılmasıydı. Bana gelince, herhalde biraz ağırbaşlı, hatta ağırkanlı olduğumu düşünüyordu —hangi sözcüğü tercih ettiğini unuttum— ama genel olarak aramızda, konuşmalarımızı tekdüzelikten uzak tutacak kadar görüş ayrılığı vardı; tartışmaya ise hiç yol açmazdı. Yakıcı sonbahar havasını derin derin içime çekerken kendimi mutlu ve canlanmış hissediyordum. Bu, yolculuğun sonunda rahatlık ve konforun beni beklediği bir tatile çıkmak gibiydi; sonunda kuruş hesabı yapmayacaktım.

Ama ev görünür görünmez içim belirgin biçimde burkuldu. Düşmanca görünümlü maymun ağaçlarıyla ağırbaşlı, heybetli wellingtonia’ların sıralandığı uzun araba yolu, birbirine bitişik binlerce banliyö “konutuna” çıkan minyatür yolun uzatılmış hâlinden ibaretti. Köşeyi hızla dönünce The Towers’ın görünüşü, ilgi çekici, hatta heyecan verici başlamış bir öykünün sıradan sonuna benziyordu. Crystal Palace’ın gölgesinden kaçmış bir villa, geceleyin gürültüyle buraya kadar sürüklenmiş, şiddetli bir sağanakta birden devleşmiş ve küstahça yerleşip kalmış gibiydi. Görkemli kırmızı tuğla duvarlara sarmaşık tırmanıyordu ama bu sarmaşık özenle yetiştirilmiş, binayı çirkinleştiriyordu; bir hapishanedeki ya da —bu benzetme beni gülümsetti— yetimhanedeki sahte sarmaşık gibi. Harabedeki dağınık sarmaşığın sevimli hoyratlığından eser yoktu. Yepyeni bir Protestan kilisesindeymiş gibi budanmış, eğitilmiş, muntazamdı. Yemin ederim, içinde tek bir kuş yuvası, bir tek kulağakaçan bile yoktu. Sundurmanın çevresinde özellikle sıklaşmış, on yedinci yüzyıldan kalma lambayı korkunç bir tezatla boğmuştu. Evin uzak tarafında geniş seralar uzanıyordu; binaya adını veren çok sayıdaki kule okul zillerini barındıracakmış gibi görünüyordu. Saksı çiçekleriyle tıka basa dolu pencere pervazlarıysa bana Brighton’ın ya da Bexhill’in ıssız banliyölerini hatırlattı. Bir tepenin doruğunda, çevresine hükmeden bir konumdaydı; güneye doğru uzanan dalgalı, ormanlık araziyi, Downs’a kadar kilometrelerce görebiliyordu. Ama arkasında, kuzeyde, sık pırnal, çobanpüskülü ve kurtbağrı kümeleri onu daha temiz, daha canlandırıcı rüzgârlardan koruyordu. Böylece yüksek bir konumda olsa da çevresi kapanmıştı. Onu son gördüğümden beri üç yıl geçmişti; yine de belleğimde kalan çirkin görüntü, gerçek karşısında haklı çıkmıştı. Burası içler acısıydı.

İzlenimlerim yeterince güçlüyse bazen düşüncelerimi sesli söylemek âdetimdir; ama bu kez yalnızca “Ah, ne yazık,” diye iç çekip üzerimdeki yığınla battaniyenin arasından bacaklarımı kurtararak eve girdim. Bir grenader edasıyla dimdik duran uzun boylu bir salon hizmetçisi beni karşıladı; arkasında da dağınık topuzundaki saçları yanmış gibi göründüğü için hatırladığım kahya Bayan Marsh duruyordu. Doğrudan odama çıktım. Ev sahibem akşam yemeği için giyinmeye başlamıştı ama ben çizme bağcığı gibi dolanmış siyah kravatımla boğuşurken Frances beni görmeye geldi. Kravatımı düzgün ve iş görür bir fiyonkla bağladı. Ben işlem sırasında çenemi kaldırıp tavana boş boş bakarken içimde bir izlenim belirdi —buna onun dokunuşu mu yol açmıştı, diye merak ettim— bir şeyin içinde titrediğini hissettim. Belki de “sindiyordu” demek daha doğru. Yüzünde ya da tavrında buna dair hiçbir şey yoktu; eşyalarımı düzeltirken ve âdeti olduğu üzere özensiz bavul hazırlayışımı azarlarken, dairedeki hizmetçileri sorup rahatça konuşmasında da. Bluzlar doğru olanlardı ama buruşmuşlardı; azar işitmem yerindeydi. Yine de hiç sabırsızlık belirtisi göstermedi. Her nasılsa, çekingen bir mesafe ve içine kapanma izlenimi zihnime ulaşmıştı. Elbette yalnız kalmıştı ama mesele bundan ibaret değildi. Geldiğime sevinmişti; yine de söylemediği bir nedenle keşke gelmeseydim diye düşünmüş olabilirdi. Kısa ayrılığımız sırasında biriken haberleri konuştuk; konuşurken, zaten çok hafif olan bu izlenimi unuttum. Odam büyük ve güzel döşenmişti; dairemizin holüyle yemek odası içine sığar, geriye de epey yer kalırdı. Yine de çalışmak için yerleşebileceğim bir oda değildi. İçinde geçicilik duygusu vardı; kendimi bir otel odasında olduğu gibi gelip geçici hissettiriyordu. Elbette olan buydu. Ama bazı otel odaları bile insana kalıcı, yerleşik bir misafirperverlik duygusu verir; bu oda vermiyordu. Ziyarete gittiğimde, en azından yatıp kalktığım odada çalışmaya alışkın olduğum için kaşlarımın arasına hafif bir çizgi yerleşmiş olmalıydı.

Kâhin Frances, “Mabel sana kütüphanenin hemen yanında bir çalışma odası hazırladı,” dedi. “Orada kimse seni rahatsız etmez; kataloglanmış on beş bin kitap elinin altında. Bir de özel merdiveni var. İstersen odanda kahvaltı edebilir, sabahlığınla aşağı süzülebilirsin.” Güldü. Neşem, biraz önce düştüğü kadar saçma bir biçimde yükseldi.

“Peki sen nasılsın?” diye sordum ve gecikmiş bir öpücük kondurdum. “Yeniden bir arada olmak harika. Sensiz kendimi biraz kaybolmuş hissettiğimi itiraf edeyim.”

“Bu çok doğal,” dedi gülerek. “Çok mutluyum.”

İyi görünüyordu; yanaklarında kırın verdiği renk vardı. İştahının ve uykusunun yerinde olduğunu, Mabel’le kısa yürüyüşlere çıktığını, yeniden manzara resimleri yaptığını, baştan sona değişiklik ve dinlenmenin tadını çıkardığını anlattı. Yine de o cesur anlatımına rağmen söyledikleri pek inandırıcı gelmiyordu. Özellikle son söyledikleri doğru gibi gelmedi. Tavrının görünmeyen bir yerinde, tam tersini seziyordum: huzursuzluk, çekingenlik, neredeyse kaygı. İçindeki bazı teller fazla gerilmiş gibiydi. Aklımdan “gergin” sözcüğü geçti. Bunları anlatırken yüzünü dikkatle inceledim.

Sorumu fark etti; yine de gözlerimden kaçınarak, “Bir tek akşamları,” diye ekledi. “Akşamlar bazen... epey ağır geçiyor ve uyanık kalmakta zorlanıyorum.”

“Londra’dan sonra temiz hava insanı uyuklatır,” dedim. “Bir de erken yatmayı seviyorsun.”

Frances dönüp bir süre gözlerimin içine baktı. “Tam tersine Bill, burada yatmaktan hoşlanmıyorum. Mabel de çok erken yatıyor.” Bunu yeterince hafif bir tavırla söyledi; tuvalet masamın üzerindeki dağınıklığı aptalca bir biçimde kurcalıyordu. Zihninin bambaşka bir şeyle meşgul olduğunu anladım. Birden fırçayla makası eline alıp gerginlikle başını kaldırdı. “Billy,” dedi alçak sesle ve ansızın, “garip değil mi, burada yalnız uyumaktan nefret ediyorum. Nedenini hiç anlayamıyorum; hayatımda daha önce hiç böyle hissetmemiştim. Sence... saçmalıyor muyum?” Dudaklarıyla güldü ama gözleri gülmedi; anlayamadığım bir meydan okuma tınısı vardı sesinde.

“Senin gibi birinin güçlü biçimde hissettiği hiçbir şey saçmalık değildir, Frances,” diye onu yatıştırarak karşılık verdim.

Ama ben de yalnızca dudaklarımla cevap verdim; zihnimin başka bir yanı, rahatsız edici şeylerle meşguldü. İçimden kısa bir şaşkınlık geçti. Nasıl devam etmem gerektiğinden emin değildim. Gülersem bana daha fazla bir şey anlatmazdı; ama onu fazla ciddiye alırsam içindeki teller daha da gerilirdi. İçgüdüyle şu düşünce hızla zihnimden geçti: Onun hissettiği şeyin bir kısmını ben de hissetmiştim, yalnız başka türlü yorumlamıştım. Yağmurun ya da fırtınanın gelişinden saatler önce havaya yayılan o hafif, huzursuz edici heyecan gibi, belirsiz bir histi. O büyük, rahat, lüks evde henüz bir saat bile kalmamıştım; ama yerleşememe, köksüzlük, değişkenlik hissine kapılmıştım. Bu, otellerde geçici olarak kalanların hissedebileceği türden bir geçicilik duygusuydu; bir dostun evine gelen misafirin, ziyaret kısa da sürse uzun da, hissetmemesi gereken bir duygu. Duyarlı bir kadın olan Frances, bunu korku olarak algılamıştı. Yalnız uyumaktan hoşlanmıyor, ama bir yandan da uyumayı arzuluyordu. Zihnimdeki kesin düşünceyi yakalayamıyordum; yalnızca içimden geçip gidiyor, dörtte üçü görünmez kalıyordu. İkimizin de aynı şeyi hissettiğini, ama hiçbirimizin onu açıkça kavrayamadığını anladım. Huzursuzluğun derecesini hissediyorduk, ama asıl şey kendini açığa vurmuyordu. Hiçbir şey olmadı.

Bir an kendimi tuhaf biçimde şaşkına dönmüş hissettim. Frances tereddüdümü onaylama sayardı; onu cesaretlendirmekse yardımına dokunabilecek son şey olabilirdi.

Sonunda şöyle dedim: “Yabancı bir evde uyumak başta çoğu zaman zordur; insan kendini yalnız hisseder. Küçük dairemizde on beş ay geçirdikten sonra büyük bir evde insan kendini kaybolmuş ve kimsesiz hissediyor. Rahatsız edici bir duygu; iyi bilirim. Burası kışla gibi, değil mi? Şu yığınla eşya durumu daha da kötüleştiriyor. İnsan sanki yerin altında bir depoya kaldırılmış gibi hissediyor; eşyalar odayı döşemiyor. Yine de kuruntulara kapılmamak gerek...”

Frances pencerelere doğru baktı; biraz düş kırıklığına uğramış gibiydi.

“Nüfusu ağzına kadar dolu Chelsea’mizden sonra burası yalıtılmış gibi geliyor,” diye çabucak ekledim.

Ama dönüp bana bakmadı; belli ki yanlış şey söylüyordum. Birden içimi merhamet dalgası kapladı. Gerçekten korkmuş muydu acaba? Hayal gücü genişti, biliyordum, ama değişken ruh hâlli biri değildi; kimi zaman aşırı duyarlı olsa da sağduyusu güçlüydü. İçinde akıl dışı, büyük bir korkunun yankısını duydum. Orada durmuş, balkonumun ötesinde, alacakaranlığın karanlığında silik ve belirsizce uzanan ormanlık arazi denizine bakıyordu. Koyulaşan gölgeler, öyle sandım, aşağıdaki araziden odaya giriyordu. Dalgın bakışını bir an izleyince içimde tuhaf ve keskin bir gitme, kaçma isteği doğdu. Şu ileride rüzgâr, genişlik ve özgürlük vardı. Bu devasa bina insana baskı yapıyor; sessiz, kıpırtısız duruyordu. Aklıma büyük yeraltı mezarları, toprağın altındaki şeyler, tutsaklık ve esaret geldi. Sanırım hafifçe ürperdim bile.

Omzuna dokundum. Yavaşça döndü; gözlerimizin içine belli bir dikkatle baktık.

“Fanny,” diye sordum, niyet ettiğimden daha ciddi bir sesle, “korkmuş değilsin, değil mi? Bir şey olmadı, değil mi?”

Vurgulayarak cevap verdi: “Elbette hayır! Nasıl olabilir ki—demek istediğim, neden olsun?” Yanlış cümle onu bir an telaşlandırmış gibi kekeledi. “Sadece... yalnız uyumaya deh— yalnız uyumaktan hoşlanmıyorum.”

Doğal olarak aklıma ilk gelen, ziyaretimizi kısaltmanın ne kadar kolay olacağıydı. Ama bunu söylemedim. Gerçekten bir çözüm olsaydı Frances çoktan benim yerime söylemiş olurdu.

Onun yerine, “Mabel seninle aynı odada yatamaz mı?” dedim. “Ya da bitişik bir oda verip aradaki kapıyı açık bırakmanıza izin veremez mi? Yeterince yer var, Allah aşkına.”

Aşağıdaki holde yemek gongu çalınca, çabayla söyler gibi şunu dedi:

“Ona anlattıktan sonra, üçüncü gece Mabel bana teklif etti. Ama kabul etmedim.”

“Onunla olmaktansa yalnız mı kalmayı tercih edersin?” diye sordum, biraz da rahatlayarak.

Cevabını öyle ciddi verdi ki bir çocuk bile sözlerinin ardında başka bir şey olduğunu anlardı: “Mesele bu değil; o gerçekten istemiyordu.”

Bir anlık sezgiyle düşünmeden karşılık verdim: “Belki o da hissediyor ama bununla kendi başına yüzleşip üstesinden gelmek istiyor?”

Kız kardeşim başını eğdi. Bu hareket, konuşmamızın nasıl birden ciddi ve ağır bir hâl aldığını fark etmemi sağladı; sanki uğursuz bir şeyden söz ediyorduk. Bu kendiliğinden olmuştu; sıcaklığın yavaş yavaş değişmesi gibi belirsizdi. Yine de ikimiz de bunun ne olduğunu bilmiyorduk; görünüşe göre ikimiz de açıkça ifade edemiyorduk. Sözlerimizde bile hiçbir şey olmuyordu.

“Ben de öyle düşünmüştüm,” dedi. “Boyun eğerse onu cesaretlendirmiş olur, diye. İnsan çok kolay alışkanlık ediniyor. Bir düşünsene,” diye ekledi; belli belirsiz gülümsemesi, şimdiye kadar gösterdiği ilk hafiflik belirtisiydi, “herkes yalnız kalmaktan böyle korksaydı, her yerde ne büyük bir baş belası olurdu.”

Fırsatı hemen yakaladım. Biraz güldük; ama yanlış gibi gelen sessiz bir gülüştü bu. Koluna girip onu kapıya doğru götürdüm.

“Felaket olurdu doğrusu,” diye onayladım.

Benim yaptığım gibi o da sesini yeniden alışılmış düzeyine yükseltti. “Herhalde geçer,” dedi, “sen geldiğine göre artık. Tabii, çoğu benim kuruntum.” Sesi hafiflemişti; ama o sırada meselenin kendisinin hafif olduğuna beni kimse inandıramazdı. “Hem zaten,” diye ekledi, aydınlık, kocaman koridora geçip aşağıdaki kasvetli holde Bayan Franklyn’in bizi beklediğini görünce koluma daha sıkı sarılarak, “burada olmana çok sevindim, Bill; Mabel de öyle, biliyorum.”

“Geçmezse,” diye fısıldamaya ancak vakit bulabildim; neşeli görünmek için cılız bir çabayla, “geceleri gelip kapının dışında horlayacağım. Sonra benden kurtulmaya öyle sevineceksin ki yalnız kalmayı dert etmeyeceksin.”

“Anlaştık,” dedi Frances.

Ev sahibimin elini sıktım, son görüşmemizden bu yana geçen uzun zamanla ilgili sıradan bir şey söyledim ve mumlarla loşça aydınlanan büyük yemek salonuna onların ardından girdim. Kız kardeşimle ne kadar kalacağımızı ve bu zenginlikten ibaret, sahte lüksün yarattığı kasvetin içine girmek için sıcacık küçük dairemizden neden ayrıldığımızı düşünüp duruyordum. Merhum Samuel Franklyn, Esq.’in çirkin portresi, odanın öte ucundaki görkemli şöminenin üzerinden bana bakıyordu. Bana, bütün dünyaya, özellikle de bize, kendi seçkin çevresine ait olduğumuzu kanıtlayan, eliyle imzalanmış tanıtma kartları olmadan içeri girme hakkını tanımayan mağrur bir Göksel Kâhya’yı andırıyordu. Derin üzüntüsüne ve onlar adına ettiği bütün dualara rağmen, insanların çoğu yanacak ve “sonsuza dek helak olacaktı.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…