İnanılmaz Maceralar kitap kapağı

16. bölüm / 40

II

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 40Şu an: II

II
Sağ salim vardığını bildiren nottan sonra bir hafta sessizlik geçti, ardından bir mektup geldi. Mektupta benim iyiliğim için çeşitli öneriler vardı; geri kalanıysa Frances’ın sevdiği, bolca italikle vurgulanmış, her zamanki dağınık bilgi ve tasvirlerden ibaretti.

“... ve ikimiz de yapayalnızız,” diye devam etmişti. Kocaman el yazısı, ne büyük yer ve emek israfı gibi görünüyordu. “Sanırım yakında birkaç kişi daha gelecek. Burada gönlünce çalışabilirsin. Mabel durumu çok iyi anlıyor; ne zaman müsait olursan gelmene bayılacağını söylüyor. Biraz değişmiş—eski doğal hâline dönmüş: ondan hiç söz etmiyor. Burası da bazı yönlerden değişmiş; sanırım daha neşeli olmuş. Bu neşeyi kendi elleriyle yerleştirmiş, toprağı belleye belleye içine işlemiş; ne demek istediğimi anlıyorsan, şimdi orada huzursuzca duruyor ama pek de doğal sayılmaz. Org şahane. Herhâlde artık çok zengindir ama hâlâ eskisi kadar nazik ve tatlı. Biliyor musun Bill, sanırım onu evlenmeye korkutarak ikna etmiş. Ondan korktuğu izlenimine kapılıyorum.” Son cümlenin üstü çizilmişti ama karalamaların arasından okuyabildim; harfleri gizlenemeyecek kadar büyüktü. “Ruhani görünen o yağlı tatlılığın altında bükülmez bir iradesi vardı. Gerçekten kişilik sahibi bir adamdı, demek istiyorum. Eminim başka bir yüzyılda ikimizi de kendi iyiliğimiz için seve seve kazığa gönderirdi. Mabel’in ondan bana bile hiç söz etmemesi tuhaf değil mi?” Bunun da üstü çizilmişti; ama silmek için değil, muhtemelen aynı şeyi tekrarladığı için. “Evde onu hatırlatan tek şey, Peckham’daki Multitechnic Institute’un merdivenlerinde duran, takdim edilen portresinin büyük bir kopyası. Hani şu, yüzüklerle kaplı tombul eli kalın bir İncil’in üzerinde, öteki eliyse dar redingotunun düğmeleri arasına sokulmuş, gerçek boyutlu portre. Yemek odasında asılı ve yemeklerimizi epey gölgede bırakıyor. Keşke Mabel onu indirse. Cesaret edebilse, indireceğini sanıyorum. Kendi odası dâhil, hiçbir yerde onun tek bir fotoğrafı bile yok. Bayan Marsh da burada; hatırlarsın, onun kahyasıydı, hani bir bebeği ya da öyle bir şeyi öldürdüğü için kürek cezasına çarptırılan adamın karısı. İncil’de haksızlık yapan kâhya hikâyesi geçtiği için adamı soyduğunu ve hırsızlığını haklı çıkardığını söylemiştin! Buna nasıl gülmüştük! O da hâlâ aynı; bütün evde sessizce süzülüyor ve en beklemediğimiz anda karşımıza çıkıyor.”

Mektubun sonraki iki sayfasını başka anılar dolduruyordu; noktalama işaretine hiç rastlanmadan, çalışma odamı ısıtmak için daireye alınacak bir Salamander sobasıyla ilgili talimatlara uzanıyordu. Ardından aşçıya iletmem gereken şeyler ve unuttuğu, kendisine sonradan gönderilmesini istediği birkaç eşya hakkındaki istekler geliyordu. Bunlardan ikisi bluzdu; öyle uzun ve birbiriyle çelişen tarifler vermişti ki okurken iç çektim: “Yakında aşağı gelmeyecek olursan, belki onları yanında getirmekten çekinmezsin; akşamları bazen giydiğim eflatun olanı değil, yakasının çevresi dantelli, önü büzgülü açık mavi olanı. Dolapta mı, çekmecede mi, emin değilim; yatak odamda. Kararsız kalırsan Annie’ye sor. Çok teşekkürler. Bir telgraf çekmeyi unutma, seni arabayla her zaman almaya geliriz. Bütün ay kalır mıyım, yalnız başıma, pek bilmiyorum. Her şey...” Mektubu, sonlara doğru ölçüsüzce artan italiklerle kapatmıştı; Mabel’in beni hem “kendim olduğum için” hem de “evde bir erkek olsun” diye ağırlamaktan mutluluk duyacağını, yalnızca hangi gün ve hangi trenle geleceğimi telgrafla bildirmemin yeterli olduğunu bir kez daha yazmıştı... İkinci postayla gelen bu mektup, kendimi işime kaptırmış olduğum bir anda beni böldü. Acilen ilgilenmem gereken bir şey olmadığından emin olmak için baştan sona okudum, sonra bir kenara bırakıp notlarıma ve okumama döndüm. Ne var ki beş dakika geçmeden mektup yine aklıma üşüştü. “Satır araları” denen o huzursuz şey zihnimde kanat çırpıyordu. Balkan devletleri üzerine yazdığım, sipariş edilmiş siyasi makaleye ilgim söndü. Bir yerlerde, bir biçimde içime bir huzursuzluk çökmüştü. Önce çalışmayı sürdürüp kendimi odaklanmaya zorladım ama kısa süre sonra yeni izlenimlerden bir katmanın makaleyle dikkatim arasına süzüldüğünü fark ettim. Bir gölge gibiydi; ama bakınca dağılıveren bir gölge. Bir iki kez başımı kaldırıp odada birinin olup olmadığına baktım; sanki kapı fark ettirmeden açılmış ve Annie talimat bekliyordu. Otobüslerin köprüden gürleyerek geçtiğini duydum. Oakley Street’in farkındaydım. Karadağ ve mavi Adriyatik, kasvetli Embankment boyunca uzanan ekim sisinde eriyip kayboldu; nehir kıyısını taklit eden bu yol boyunca mektuptan cümleler gözlerimin önünde parlayıp beni iğneliyordu. Mektubu alıp daha dikkatle okudum, zili çaldım ve Annie’ye bluzları bulup postaya hazırlamasını söyledim. Sonunda yazılı tarifini gösterdim; Annie’nin hemen araya girerken yüzüne yerleşen o bilmiş gülümsemeye içerledim: “Onları biliyorum efendim.” Sonra gözden kayboldu.

Ama işimi bitiren bluzlar değildi; o sinir bozucu, yakalanması güç, alaycı “satır araları”ydı. Böyle durumlarda yalnızca ilk, keskin izlenim işe yarar; çünkü çözümleme başlayınca hayal gücü her türden yanlış yorum üretir. Düşündükçe kafam daha da karıştı. Bana kalırsa mektup başka bir şey söylemek istiyordu; sekiz sayfanın anlattığıysa yalnızca buydu. İfşa edecekmiş gibi oldu, sonra durdu. Yazanın aklında bir şey vardı ve bu beni huzursuz ediyordu. Ancak cümleleri incelemek hiçbir şeyi açığa çıkarmadı, yalnızca kafa karışıklığımı artırdı; huzursuzluk sürerken ilk açık ipucu da kaybolmuştu. Sonunda kitaplarımı kapatıp başka bir konunun izini sürmek için British Museum Kütüphanesi’ne gittim. Belki zihnimi büsbütün başka yöne çevirirsem bir şey keşfedebilirdim. Yakındaki Oxford Street’te Express Dairy’de öğle yemeği yedim ve Annie’yi arayıp saat beşte çay içmek için evde olacağımı söyledim.

Beş saat boyunca Rotunda’nın bayat havasını soluduktan sonra, çay saatinde bedenen ve zihnen yorgun düşmüştüm. Tam o sırada zihnim ilk izlenimi birden önüme koydu: canlı, apaçık. Bu sezgiyi destekleyen hiçbir kanıt yoktu; yalnızca bir önseziydi ama ikna ediciydi. Frances’ın, düzenli, aklı başında ev idaresiyle meşgul zihninin huzuru kaçmıştı; tedirgindi, belki de korkuyordu. Evde bir şey onu üzüyordu ve bana ihtiyacı vardı. Aşağı gitmezsem dinlenip değişiklik yapacağı, kısacası gerçekten ihtiyacı olan tatili mahvolacaktı. Bunu söylemeyecek kadar özveriliydi ama satır aralarında her yere sinmişti. Artık bunu açıkça görüyordum. Üstelik Bayan Franklyn —yani Frances da— “evde bir erkek olsun” istiyordu. Bu tatsız bir sözdü; açıkça belirtmeye cesaret edemediği bir şeyi ima ediyordu. O büyük, ıssız kışla gibi evdeki iki kadın korkuyordu.

Görev duygum, sevgim, özverim —bu bileşik duyguya her ne ad verilirse— harekete geçmişti; kibrim de öyle. Açık ve dürüst yargımı düşüncelerin çarpıtmasına fırsat vermemek için çabucak davrandım. Zile cevap verdiğinde, “Annie,” dedim, “bu bluzları postayla göndermene gerek yok. Yarın giderken ben götürürüm. Bir iki hafta, belki daha uzun süre yokum.” Bir tren bulup baktıktan sonra, kararsız fikrim değişmeden telgraf çekmek için aceleyle dışarı çıktım.

Ama o gece fikrimi değiştirmeyi hiç istemedim. Doğru olanı, gerekli olanı yapıyordum. Hatta bir an önce The Towers’a varmak için sabırsızlanıyordum. Öğleden sonra erken saatteki bir treni seçtim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…