20. Bölüm

Annem oturduğu yerden bir iç çekip sözlerine devam etti:
— İki hafta önce apartman temizliğindeyken bir anda düşüp bayıldım. Gözlerimi hastanede açtım.
Başımı masadan kaldırıp ona baktım. “Kan kanserine yakalandığımı söyledi doktor,” dedi.
Bunu duyunca başımdan aşağı kaynar sular döküldü, deyim yerindeyse dizlerim oturur hâlde bile boşaldı. Tek kelime etmeden onun iyice zayıflamış bedenini izledim. “İrina, eğer bir gün yanınızdan erken ayrılırsam, kardeşlerine bakar mısın kızım? Onları hiçbir yere emanet etmeden yanında tutabilir misin? Onlara sahip çıkabilir misin kızım?” dedi bana yalvarırcasına bakarak.
— Öyle konuşma anne, sana hiçbir şey olmayacak, göreceksin; senin tedavin için çok çalışıp çok para kazanacağım. Senin de artık ne çalışmana ne de bu eski evde kalmana müsaade edeceğim. Sana söz veriyorum, diyebildim. Sesim zarmı zor çıkıyor, boğazım düğümleniyordu.
— Sana inanıyorum. İyi ki varsın kızım, dedi o ince sesiyle.
Sustu. Sonra sırtını arkaya yaslayıp hep kardeşlerim Anna ile Nikolay’a söylediği ninnyyi mırıldandı:
“Uyu bebeğim…
Uyu kalbim.
Rüyaların en güzeli seni bulsun…
Ben kendimi sende bulabildim.
Benim en güzel mabedim…
Her şeyi reddettim ama,
Tanrı’dan tek seni diledim.
Seni diledim…
Hemen büyü,
Yeşer ve olgunlaş.
Benim güzel meleğim,
Benim en iyi talihim…”
Gitgide sesi kısıldı, gözleri sonunda kapandı. Artık yeteri kadar hâli vakti yerinde değildi. Kardeşlerime üzülüyor da bana onlar kadar pek üzülüyor değildi de. Ah anne… Bana ihanet ettin. Bana ağır sorumluluk yükleyip gidecek misin? Nikolay ile Anna’ya üzülüyorsun da bana ne olacak hiç düşünmüyor musun? Onlara en azından bakacak olan biri var ama peki ya ben? Büyük ihanet ettin. Sen ve babam… Babam bizi düşünmeden gitti. Sen de sırf onun için üzülüp üzülüp kendi ölümüne davetiye çıkardın. Madem bakamayacaktınız, madem ne psikolojiniz ne de maddi durumunuz vardı o halde biz size ne hacettik?
Ama sitemin bir faydası yok. Ayağa kalkıp Nikolay ve Anna’nın olduğu odaya girdim. İkisi de yorganı ayakları altına almış, o biçimsiz uyku pozisyonuna girmişlerdi. Gidip ikisinin de üstünü örttüm. Nikolay'ın yatağının başucundaki masada beceriksizce çizdiği bir resmi elime aldım. Uzun sarı saçlı, yeşil gözlü ve elinde oyuncak ayı olan bir kız resmiydi bu. Şüphesiz bu bendim. Ailemden beni en çok özleyen Nikolay olsa gerek.
— Uyumayacak mısın? diye bir anda arkamdan sessizce seslenen annemin sesiyle irkildim.
Dönüp ona baktım. Gözleri uykulu, bayılacak gibi bakıyordu.
— Uykum yok, sen git yat, dedim.
Annem Nikolay’a baktı. Biraz sessizlik oldu:
— Her gün senin ne zaman geleceğini sorup duruyordu, dedi.
Dönüp Nikolay'a baktım. Hemen hemen Anastasia'nın yaşındaydı. Işıklar içinde uyusun, Rabb’e kavuşan babam İvan Sergeyeviç’e çok benziyor. Tıpatıp küçük İvan’dı Nikolay. Bu yüzden onun yüzüne bakmaktan kaçınır, gitgide ona benzeyip bana babamın silüetini hatırlatan bu ergen delikanlıya bakmaya korkardım.
Annem odadan çıktı. Ben de pencereye doğru gidip yıldızları ve ayı seyrettim. Biraz sonra annem tekrar yanına gelip bana bir zarf uzattı.
— Kızım, iki gün önce Nadya bu mektubu sana göndermiş. Hazır buradasın, unutmadan sana vereyim dedim, dedi.
Bu gerilimin üzerinden üstüme tek su serpen gün sonundaki şey bu olsa gerek. Hemen annemin elinden mektup zarfını alıp odama gittim. Mektup doğduğum Darnytsia şehrinden gelmiş. Açıp okumaya başladım; mektupta şöyle yazıyordu:
Sevgili İrina,
Bu mektubun eline güvenle ulaşması için dua ediyorum. Darnytsia’da günler her zamanki gibi sessiz ve ağır geçiyor. Annem ve kardeşim de bildiğin gibi; ne bir ilerleme ne de gerileme var. Ama aklım, fikrim, kalbim tamamen sende, Moskova’da. Postaların kontrol edildiğini biliyorum, bu yüzden bazı şeyleri açık açık yazamıyorum ama ne demek istediğimi senin anlayacağına eminim. Lütfen bu mektubu okuduktan sonra hemen yok et. Duyduğuma göre senin bulunduğun o büyük şehirde, parti gazetelerinin yazdıklarının arkasında çok karanlık şeyler dönüyor. Bize hep o eşit ve temiz düzen anlatılıyor ama duyduklarım dehşet verici. Moskova'nın en tepesindeki isimlerin, parti elitlerinin ve onların şımarık çocuklarının katıldığı gizli kapılar arkasındaki o özel davetleri, daçalarda kurulan kirli ağları duyuyorum. Şehrin en nüfuzlu adamlarının, Bolşoy'un kulislerinden, sirk çevrelerinden veya üniversitelerden gencecik kızları bu kapalı partilere sürüklediği, her şeyin para, mücevher ve şantajla örtüldüğü fısıldanıyor. En tepedekilerin kızlarının ve onların etrafındaki tiyatrocuların karıştığı büyük bir mücevher ve fuhuş skandalından bahsediliyor. Asıl korkunç olan ne biliyor musun? Bu adamların hepsi dokunulmaz sanılıyor ama kulislerde KGB’nin bütün bu partileri gizlice izlediği, o yüksek sosyete dedikleri kişilere şantaj yapmak ve herkesi dosyalamak için pusuya yattığı konuşuluyor. Yani ortada kimsenin güvende olmadığı, herkesin birbirini yemeye hazır olduğu, deyim yerindeyse iğrenç bir vampir ağı var. İşte bu yüzden senin için ölesiye endişeleniyorum dostum. Sen Moskova’dasın, tehlikenin tam göbeğinde. Ne kadar dikkatli olursan ol, o kalabalıklar içinde yanlış bir insana denk gelmek, yanlış bir davete adının karışması bile hayatını yakmaya yeter. Lütfen kendine çok dikkat et. Şiirsel vaatlere, ışıltılı davetlere, seni o imtiyazlı çevrelerle tanıştırmak isteyen kişilere asla güvenme. Ki zaten bu tür şeylerden kaçınan birisin. Kimseyle bu konuları konuşma, kimseye içini dökme. Seni o kirli oyunların, o dokunulmaz adamların güç gösterilerinin ortasında düşünmek bile uykularımı kaçırıyor. Aklını ve masumiyetini o şehirden koru. Bana hemen yaz ama sadece havadan sudan bahset.
Seni çok seven ve senin için her an endişelenen arkadaşın,
Nadya
Burnunu çekiştiren şeyi bir anda tuttum.
— Hahaha, sen ne zaman geldin İrina? dedi Nikolay.
— Dün gece geldim Niko, dedim esneyerek.
— Buna sevindim. İrina… Bir daha gitmeden olmaz mı? Seni çok özledim, dedi elimi tutan Nikolay.
— Merak etme, bir daha yanınızdan ayrılmaya niyetim yok. Beraber tekrar Darnytsia’ya döneceğiz. Orada bir çiftlikte iş bulup çalışacağım.
— Gerçekten mi? O halde hemen gidelim. Bu okuldaki çocukları sevmiyorum. Ben Darnytsia’daki arkadaşlarımı özledim. Tekrar o okulda okumak istediğimi söyledim ama annem her defasında alışacağımı söylüyor lakin ben hiç mi hiç alışamadım.
— Neden? Buradaki arkadaşların seni sevmiyor mu? Neden öyle diyorsun? Hem Anna da seninle birlikte, dedim.
Nikolay iç çekti:
— Neyse boş ver. Ama eğer dediğin gerçekleşir de Darnytsia’ya dönersek buna en çok ben sevineceğim, dedi.
— Merhaba İrina, gelmene sevindim, deyip içeri girdi Anna.
Sabaha kadar uyuduğum sandalyeden kalkıp önce Nikolay'a, sonra da Anna'ya sarıldım. Ona sarıldığımda hoş bir lavanta kokusu aldım. Ah bu çocuklar kardeşlerimdir diye demiyorum, benden öğrendikleri çok şey oldu. En mühimi de hem temiz hem de güzel kokarlar. Odaları da toplu ve temiz. Nedense temizlik bana huzur veriyor. Hijyen önemli.
— Merhaba tatlım, dedim. “Sen nasılsın? İyi misin?” diye sordum.
— Tanrı’ya şükür ben iyiyim, diye yanıtladı. “Şimdi gel, sen uyurken ben ve annem kahvaltı hazırladık.”
Anna Nikolay'la tartışma dışında hep olgun biri olmuştur. Oturmasını kalkmasını bilen, zarif bir kız. O hem anneme hem de babama benziyordu. İkisinin de genini almış, ne kadar eski püskü kıyafetler giyerse giysin şimdiden herkesin dikkatini çekiyor. Mavi gözleri, kalın dudakları ve teninin beyazlığı onu yeterince dikkat çekici kılıyordu. Ergenlere has bir konuşma tarzı vardı ama Nikolay kadar edebini bozmazdı. Ergenlikten dolayı iyice fazlalaşmış sivilceleri patlatmaktan olsa gerek, yüzünde yara bere oluşmuştu.
— Ama sen neden bu kadar çabuk döndün? Senin sadece haftaya izne çıkacağını biliyorduk.
— Ah… Meğersem bir yanlış anlaşılma olmuş; işim geçiciymiş ve çocukların anne babaları Petersburg’dan dönünceye kadar onlara bakıcılık edecekmişim. Ama korkmayın, ben karar verdim; Darnytsia’ya dönüp tekrar orada yaşayacağız. Orada kendime göre bir iş bulup çalışacağım, dedim.
— Bu harika, ama annem bunu ister mi? diye sordu Anna.
— Konuşmam gerek, şimdi siz gidin, ben elimi yüzümü yıkayıp geleceğim, dedim ve çıkmasını beklediğim Nikolay çıktı ki çıkmak üzere olan Anna'ya seslendim:
— Anna, buraya gel sana bir şey sormam gerek.
— Efendim İrina, deyip yanıma geldi. “Nikolay… Nesi var? Okulda her şey yolunda mı?” diye sordum.
Anna iç çekti:
— Benimle aynı sınıfta ama sınıfın diğer erkek öğrencileri sürekli ona sataşıyor, onunla alay ediyorlar, dedi.
— Neden? dedim üzüntüyle. “O ne yaptı ki?”
— Hiçbir şey. Sadece ondan haz etmiyorlar ve sırf çok eski giyindiği için onunla her okul çıkışı alay edip gülüyorlar. Kaç defa okul dışında kavgaya ederken onları ayırmaya çalıştım. Ama bunu anneme söylemedik. Zaten yeterince üzgün, dedi.
Anna'nın söyledikleri bir bıçak gibi kalbime saplanmıştı. Yoksulluk yüzünden kardeşimin görülmesi içten içe beni öfkelendiriyor, üzüyordu.
— Anladım, sen git. Darnytsia’ya gitmek şimdi daha gerek oldu, dedim.
Anna bir şey demeden arkasını dönüp odadan çıktı. Şimdi odada ben tek kaldım. Ben ve “İçimdeki Susmayan”.