XXXIII. BÖLÜM

Selamlaar, nasılsınız?

Diğer kitabım için bazılarının animeye benzettiğini hatırlıyorum. Siz Gündüz Gece Sarayları'nı benzetir miydiniz? Şahsen aklıma webtoon geliyor -ki bu bölümün fotoğrafını yapay zekadan buna benzer ayarladım- ama pek webtoon okuyan biri değilimdir😅 Çok alakam yok o yüzden ama çizim olarak güzel olur gibi sanki, değil mi🫠

Bu arada bu da bölüm müziğimizz;

En son Ophelia başına gelenlerden sonra zorlukla toplantıya yetişmişti. Neler olacak dersiniz? Sizi bölüme alayımm

XXXIII. BÖLÜM

Büyük masanın sağ tarafında yani salon girişinin tam karşısında yan yana dizilmiş özel sandalyelere üç prenses ve bazı asiller yerleşmişti. Arkalarında her an hizmet etmek için bekleyen görevliler bulunuyordu. Ben önümdeki kızı takip edip prenseslerin tam arkasına geçtim, yürüyüşümün dikkat çekmemesi için büyük bir çaba sarf etmiştim.

Prens beni fark etmemişti, babasıyla önlerindeki belgeye bakıp konuşuyorlardı ama Baş Danışman ve babam beni gözleriyle yakalamışlardı. Baş Danışman bir hışımla ayağa kalksa da Kral'ın bir göz hareketiyle geri yerine oturmak zorunda kaldı. Önümdeki rengarenk giyinmiş prensesler ise çarpıcı ve şık tuvaletler giymeyi tercih etmişlerdi ama beni gördüklerinde içlerindeki kötülük fışkırmaya hazır olan kaynak gibi ortaya yayılıverdi:

"Senin ne işin var burada? Çabuk çık buradan..!" diye fısıldadı Jane.

"Sen ne için buradaysan ben de onun için buradayım. Kral kalmama onay verdi."

"Bu saçmalık!" diye itiraz ettiyse de Kaitlyn onu susturdu. Tamamıyla kendini toplantıya vermek istediği her halinden belliydi. Yan yana oturan Ellen ve Jane ise benim duyamayacağım kadar alçak sesle içlerindeki kin ve nefreti döküyor görünüyorlardı.

Muhtemelen dün geceki muhafızlar bilerek dizimi ve bileğimi darbettiği için ayakta durmak hiç de kolay değildi. Eğer burada Prens Anthonio için çok önemli olduğunu bildiğim bir mesele olmasa bu şekilde ayakta durmak tercihlerimin arasında bile olmazdı. Ama beni görmesini istiyordum. Burada onun için beklediğimi. Gelemediğimi ama bunun onu unuttuğum için olmadığını.

Ayrıca bir boşluk bulabilirsem, bir mola esnasında onu yakalayabilirsem... Bir ihtimal bunu başarırsam ona kimliğimi açıklayacaktım. Bana bağırıp çağırmasına sebep olacak olsa da. Beni asla seçmeyeceğini yüzüme haykırmaktan çekinmeyecekse de. Ona mutlaka söyleyecektim. Bunca zaman ona açılmadığım için o kadar pişman hissediyordum ki kafamı duvarlardan duvara vurma isteğimi zar zor zapt ediyordum.

Toplantı başladığında Arnogya Kralı ezberlenmiş bazı kalıp cümlelerle söze başladı. Ardından konuşma yapan Rultam Kralı yine kalıplaşmış bazı sözlerle başlangıç faslını bitirdi. Bundan sonra asıl meselelere geçildi. Stormrigde mevzusu ilk konuşulan hususlardan biri oldu. Prens burada özellikle kendini geri plana çekti, belli ki vali mevzusunun kendi eliyle halledildiğine dair kimsede şüphe uyandırmak istemiyordu. Babamın ise canı sıkkındı ve sanki hala valiyi gözüyle salonda arar gibiydi. Ama verilen son karar Stormrigde'in Rultam'ın topraklarına katılması yönünde oldu.

Askerlerin sayısı ve mühimmatlarla ilgili bazı kararlar üzerine konuşuldu, iki taraf da birbirine bu konuda bir kısıtlama getirmeme kararı aldı. Bu iyi olsa da savaş sonrasında ganimet elde edememiş Rultam, ellerindeki esirleri vermeleri karşılığında her birine yüksek miktarda altın ödenmesini talep ettiler. Bu yıllar sonra savaştan çıkmış bir ülke için ağır bir koşuldu ama Arnogya olarak kabul etmek zorunda kaldık.

Rultam verilecek her bir kararda ufak ufak kendisine pay ayırıyor ve bizi nasıl köşeye sıkıştıracağını iyi biliyordu. Rultam Kralı zeki ve deneyimli bir adamdı, yıllar önce babası ve dedesinin birlikte Arnogya gibi bir ülkeden nasıl büyük bir toprak parçası kopardıklarına adım adım şahit olmuş ve bu ortam içinde büyümüştü. Elbette oğlu Anthonio'yu da kendi bilgisi ve deneyimleriyle yetiştirmişti. İkisinin de en az güçlü iki silah kadar tehlikeli olduklarının söylenmesine gerek bile yoktu.

Kısa bir ara verildiğinde hemen yerimden ağır adımlarla çıkıyordum ki Ellen ayağa kalkıp önümü kesti. Sağ tarafa yönelince kendisini sağa, sol tarafa yönelince kendisini sola çekip ilerlememe engel oldu. "Ne istiyorsun?"

"Toplantı salonunu terk et."

"Etmeyeceğim."

"Baş Danışman bize senin toplantıya asla katılmayacağını söylemişti, nasıl geldin buraya?"

"Sen nasıl geldiysen ben de öyle." Böylece yanından hızla geçip masaya doğru yürüyordum ki ayağımın önünde bir şey hissetmemle yere kapaklanmam bir oldu. Ellen'ın çelmesini çok geç fark etmiştim. Yere düşünce her yerim çok daha şiddetle ağrımaya başladı, ağlamamak için kendimi zorlamam gerekti. Yanı başımda biri elini uzatınca dolmuş gözlerle ona doğru döndüm. Bu Anthonio'dan başkası değildi. Eziklerle dolu kolumu acı verdiğini bilmeden tutup kalkmama yardım etti, masada oturanlardan bazılarının bakışları tamamen bana odaklandığını artan fısıltılardan anlayabildim.

"İyi misin?" diye sorarken endişeli bir hali vardı Prens'in, acıyla ne kadar kötü bir şekilde yüzümü buruşturduğumu ben de bilmiyordum. Tamamen ayağa kalkınca dişimi sıkıp aceleyle fısıldar gibi alçak bir sesle "Yanınıza gelemedim, izin vermediler Majeste." deyince başıyla onayladı. "Bunu tahmin etmiştim."

"Buna çok mutlu oldum! Majeste, sizinle biraz konuşabilir miyiz? Bahsetmem gereken acil bir mevzu var. Evliliğinizle, vereceğiniz kararla alakalı."

"Endişelenmene gerek yok Orla, ben çoktan kararımı verdim. Değiştirmeyeceğim." Korkuyla bir adım daha ona doğru attım. "Ama beni dinlemeniz gerek. Sadece bir dakika, lütfen."

Prens Anthonio çevresine belli etmeden bakındıktan sonra başını iki yana salladı. "Benim de sana soracağım sorular var, neden böyle gösterişli giyindiğin gibi. Ama şimdi salondan çıkamam. Kral beni bekliyor, sonra konuşalım." deyip yanımdan ayrıldı. Gerçekten de Rultam Kralı yanımda kollarını göğsünde kavuşturmuş bizi izleyen Ellen kadar asabi biçimde bana bakıyordu.

Yerime geçerken kalbim acıyla kıvranıyordu. Ona bu kadar yakınken söylememe fırsat bile vermemişti! Tek avuntum belki de söyleyince de beni reddedip kalbindeki kişiyi söyleyeceği gerçeğiydi. Bu şekilde kendimi rezil bir konuma düşürmeyecektim ama o zaman dün geceki itiraflar ne olacaktı? O -muhtemelen- Kaitlyn'i seçtiğinde ve onunla evlenmesi kararlaştırıldığında ben daha fazla ona yaklaşamazdım ve bu itiraflar sonsuzlukta, onun bahsettiği zaman ve mekanın belirsiz olduğu o yerde kilitli kalacak ve hiçbir zaman oradan da zihnimden de kurtulamayacaktı.

Jane ve Ellen'ın atıştırmalıkları dağıtan kadının yanına gidişini izlerken ayakta daha ne kadar aynı pozisyonda durabileceğimi kestiremiyordum. Her yerim en ufak hareketimde sızlayıp acıyor ve bana yeniden dün geceyi hatırlatıyordu. Baş Danışman'ın keyifle yanındaki adamlarla sohbetini izlerken içim nefretle kabardı. Bu adamın birazdan en mutlu günlerinden biri olacaktı.

👑✨️💍

Bir bölüm sonu dahaa

Sizce Prens kimi seçecek ya da toplantı sonunda neler olacak? Tahminleri alayım🤭 Yorum yazmadan geçmeyinn :)