Gönül Yakınlıkları kitap kapağı

8. bölüm / 49

Yardımcının Mektubu

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 49Şu an: Yardımcının Mektubu
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
  4. 4 Müdire’nin notu159 kelime
  5. 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
  6. 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
  7. 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
  8. 8 Yardımcının Mektubu848 kelime · Okuduğun bölüm
  9. 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
  10. 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
  11. 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
  12. 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
  13. 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
  14. 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
  15. 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
  16. 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
  17. 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
  18. 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
  19. 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
  20. 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime
  21. 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
  22. 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
  23. 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
  24. 24 İkinci Bölüm733 kelime
  25. 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime
  26. 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
  27. 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime
  28. 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
  29. 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
  30. 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
  31. 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
  32. 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
  33. 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
  34. 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
  35. 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
  36. 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
  37. 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
  38. 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
  39. 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
  40. 40 On Birinci Bölüm963 kelime
  41. 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
  42. 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
  43. 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
  44. 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
  45. 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
  46. 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
  47. 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
  48. 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
  49. 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime

Yardımcının Mektubu
“Saygıdeğer müdiremiz, düşünce yapısı gereği bildirilmesi gerekenleri bildirmek ona zor geldiğinden ve ayrıca kendisinin de bir mazerete ihtiyacı olduğundan, bunu benim aracılığımla yazmamı istedi; mazereti benim ağzımdan söylemeyi yeğliyor.”

“İyi Ottilie’nin içinde olanları ve yapabileceklerini dile getirmekte ne kadar yetersiz olduğunu çok iyi bildiğimden, halka açık sınav öncesinde biraz kaygılıydım. Sınava hazırlık zaten mümkün değildi; olağan usule göre hazırlık yapılabilseydi bile Ottilie görünüşte bir hazırlığa elverişli olmazdı. Sonuç kaygılarımı fazlasıyla haklı çıkardı: Hiç ödül alamadı; başarı belgesi almayanlar arasındaydı. Daha ne söyleyeyim? Yazıda başkalarının harfleri belki onunki kadar güzel biçimlenmemişti ama yazıları çok daha serbestti; hesapta hepsi daha hızlıydı, onun daha iyi çözdüğü zor sorular sınavda karşısına çıkmadı. Fransızcada bazıları ondan daha çok konuştu ve daha çok şey anlattı; tarihte adlar ve yıllar hemen aklına gelmedi; coğrafyada siyasi girişe yeterince dikkat etmediği görüldü. Az sayıdaki mütevazı ezgisini çalması için ne zaman ne de sükûnet bulunabildi. Resimde ödülü kuşkusuz alırdı; çizgileri temiz, uygulaması da büyük bir özenle yaratıcıydı. Ne yazık ki kendisine fazla büyük bir iş seçmiş ve bitirememişti.”

“Öğrenciler salondan çıktıktan, sınav heyeti görüşmek üzere toplandıktan ve biz öğretmenlere de bu görüşmede birkaç söz söyleme fırsatı verildikten sonra, Ottilie’den hiç söz edilmediğini, edildiğinde de kınanmasa bile kayıtsızlıkla anıldığını hemen fark ettim. Onun yaradılışını açıkça anlatırsam biraz olsun takdir kazanmasını sağlayabileceğimi umdum ve iki kat hevesle söze girdim: Hem inandığım şeyi söyleyebilecektim hem de gençliğimde ben de aynı üzücü duruma düşmüştüm. Beni dikkatle dinlediler; bitirdiğimde başkanlık eden sınav görevlisi dostça ama kısa bir yanıt verdi: ‘Yeteneklerin var olduğu varsayılır; amaç onları beceriye dönüştürmektir. Eğitimin amacı budur; velilerin ve üstlerin açık, çocuklarınsa sessiz ve ancak yarı bilinçli isteği budur. Sınavın konusu da budur; bu sınavda öğretmenlerle öğrenciler birlikte değerlendirilir. Sizden duyduklarımız çocuğa dair umutlarımızı artırıyor. Öğrencilerin yeteneklerine dikkatle eğildiğiniz için övgüyü hak ediyorsunuz. Bunları yıl boyunca beceriye dönüştürürseniz, ne siz ne de desteklediğiniz öğrenciniz takdirden mahrum kalırsınız.’”

“Bundan sonra olacaklara zaten razı olmuştum; ama kısa süre sonra yaşanan daha kötüsünü beklemiyordum. İyi bir çoban gibi kuzularından tek birinin bile kaybolmasını ya da —buradaki gibi— ödülsüz kalmasını istemeyen iyi müdiremiz, beyler ayrıldıktan sonra öfkesini gizleyemedi. Ötekiler ödüllerinin sevincini yaşarken pencerede sakince duran Ottilie’ye şöyle dedi: ‘Ama söyleyin bana, Tanrı aşkına! İnsan aptal olmadığı hâlde nasıl bu kadar aptal görünebilir?’ Ottilie son derece sakin karşılık verdi: ‘Bağışlayın sevgili anne, bugün yine başım ağrıyor; hem de epey şiddetli.’ — ‘Bunu kimse bilemez ki!’ dedi her zamanki kadar duyarlı olan kadın ve canı sıkkın bir hâlde arkasını döndü.”

“Gerçekten de doğru: Kimse bilemez; çünkü Ottilie’nin yüzü değişmez. Elini bir kez bile şakağına götürdüğünü görmedim.”

“Hepsi bu kadar değildi. Zat-ı âlinizin genç kızınız, normalde canlı ve açık sözlü olduğu hâlde, o günkü zaferinin verdiği coşkuyla taşkınlık edip kendini beğenmişti. Ödülleriyle başarı belgelerini alıp odalarda koşturuyor, onları Ottilie’nin yüzünün önünde sallıyordu. ‘Bugün işin kötü gitti!’ diye bağırdı. Ottilie son derece sakin yanıt verdi: ‘Sınavın son günü değil daha.’ — ‘Yine de hep sonuncu kalacaksın!’ diye bağırdı genç hanım ve koşup uzaklaştı.”

“Ottilie herkese karşı sakin görünüyordu, bir tek bana karşı değil. Direndiği içsel, rahatsız edici ve yoğun bir sarsıntı, yüzünün rengindeki eşitsizlikle belli oluyor: Sol yanağı bir an kızarırken sağ yanağı soluyor. Bu işareti gördüm ve ona duyduğum yakınlığı bastıramadım. Müdiremizi bir kenara çekip konuyu ciddi ciddi konuştum. O değerli kadın hatasını anladı. Uzun uzun düşünüp konuştuk; ama sözü uzatmadan, zat-ı âlinize kararımızı ve ricamızı sunmak istiyorum: Ottilie’yi bir süre yanınıza almanız. Gerekçeleri en iyi siz açıklayabilirsiniz. Bunu kabul ederseniz, iyi çocuğa nasıl davranılması gerektiği hakkında daha fazlasını söylerim. Tahmin ettiğimiz gibi genç kızınız buradan ayrılırsa Ottilie’nin geri dönmesini sevinçle karşılarız.”

“Son olarak, belki ileride unutabileceğim bir şeyi ekleyeyim: Ottilie’nin bir şey istediğini, hele ısrarla rica ettiğini hiç görmedim. Buna karşılık, ondan istenen bir şeyi reddetmeye çalıştığı durumlar da olur, gerçi seyrek. Bunu, anlamını kavramış biri için karşı konulmaz olan bir hareketle yapar. Havaya kaldırdığı açık avuçlarını birleştirip göğsüne götürür, hafifçe öne eğilir ve kendisinden ısrarla bir şey isteyen kişiye öyle bir bakar ki o kişi, isteyebileceği ya da dileyebileceği her şeyden seve seve vazgeçer. Zat-ı âliniz, onunla kuracağınız ilişkide pek olası görünmese de bu hareketi bir gün görürseniz beni hatırlayın ve Ottilie’yi esirgeyin.”

Eduard bu mektupları okurken gülümsemekten ve başını sallamaktan kendini alamadı. Kişiler ve durum hakkında yorum yapmadan da edemedi.

Eduard sonunda, “Yeter!” diye seslendi. “Karar verildi, geliyor! Sevgilim, senin için de gereken düşünülmüş oldu; artık biz de önerimizi ortaya atabiliriz. Yüzbaşı’nın yanına, sağ kanada taşınmam çok gerekli. Birlikte çalışmak için ancak akşamları ve sabahları uygun zamandır. Buna karşılık seninle Ottilie’ye senin tarafındaki en güzel yeri bırakıyorum.”

Charlotte bunu kabul etti, Eduard da gelecekteki yaşam düzenlerini anlattı. Bir ara, “Yeğenimizin sol tarafında başı ağrıdığı ne kadar düşünceli bir davranış; benimki bazen sağ tarafta ağrıyor. İkisi aynı zamana rastlar da karşılıklı oturursak —ben sağ dirseğime, o sol dirseğine dayanıp başlarımızı farklı yönlere çevirerek ellerimize yaslasak— ortaya ne hoş bir çift ayna görüntüsü çıkar!” diye seslendi.

Yüzbaşı bunun tehlikeli olabileceğini düşündü. Eduard ise şöyle seslendi: “Sevgili dostum, D’den sakının! C elinden alınırsa B ne yapar?”

“Doğrusu, bunun kendiliğinden anlaşılacağını sanırdım,” diye karşılık verdi Charlotte.

“Elbette,” diye seslendi Eduard. “O, kendi A’sına, kendi A’sına ve O’suna dönüyordu!” diye bağırdı; ayağa fırlayıp Charlotte’u sımsıkı göğsüne bastırdı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…