Bölümler 49Şu an: On Altıncı Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
- 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
- 4 Müdire’nin notu159 kelime
- 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
- 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
- 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
- 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
- 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
- 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
- 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
- 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
- 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
- 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
- 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
- 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
- 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
- 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
- 19 On Altıncı Bölüm950 kelime · Okuduğun bölüm
- 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime
- 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
- 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
- 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
- 24 İkinci Bölüm733 kelime
- 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime
- 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
- 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime
- 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
- 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
- 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
- 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
- 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
- 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
- 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
- 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
- 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
- 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
- 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
- 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
- 40 On Birinci Bölüm963 kelime
- 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
- 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
- 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
- 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
- 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
- 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
- 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
- 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
- 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
On Altıncı Bölüm
Ertesi sabah yüzbaşı ortadan kaybolmuş, dostlarına minnet dolu bir not bırakmıştı. O ve Charlotte bir önceki akşam, yarım yamalak ve kısa kesik sözlerle vedalaşmışlardı. Charlotte bunu sonsuza dek ayrılmak olarak gördü ve kabullendi. Çünkü yüzbaşının en son kendisine anlattığı, kontun ikinci mektubunda avantajlı bir evlilik ihtimalinden de söz edilmişti. Yüzbaşı bu noktaya hiç önem vermese de Charlotte meseleyi kesinleşmiş saydı ve ondan temiz ve bütünüyle vazgeçti.
Artık kendine uyguladığı özdenetimi başkalarından da isteyebileceğine inanıyordu. Başkaları için de aynı şey olanaksız değildi. Bu düşünceyle kocasıyla konuşmaya başladı; konunun bir kez ve sonsuza dek kapanması gerektiğini hissettiği için her zamankinden daha açık ve kendinden emin konuşuyordu. “Dostumuz bizi terk etti,” dedi. “Artık yine eskisi gibi karşı karşıyayız; şimdi, yeniden bütünüyle eski durumumuza dönmek isteyip istemediğimize karar vermek bize kalmış olabilir.”
Eduard, tutkusunu okşayan sözlerden başka bir şey duymadığı için Charlotte’un bu sözlerle eski dul durumunu kastettiğine ve belirsiz de olsa boşanma umudunu dile getirmek istediğine inandı. Bu yüzden gülümseyerek, “Neden olmasın? Yeter ki anlaşalım,” diye karşılık verdi.
Charlotte şöyle karşılık verince Eduard kendini büyük bir hayal kırıklığına uğramış buldu: “Şu anda Ottilie’yi başka bir duruma sokmak için önümüzde yalnızca iki seçenek var; çünkü ona arzu edebileceği koşulları sunacak iki ayrı fırsat çıktı. Kızım büyük teyzesinin yanına gittiğine göre yatılı okula dönebilir; ya da saygın bir aile yanına alınır ve tek bir kız çocuğuyla birlikte, soylu birine yaraşır eğitimin bütün imkânlarından yararlanır.”
“Bununla birlikte,” diye karşılık verdi Eduard, kendini epey toparlamış bir hâlde, “Ottilie bizim dost canlısı çevremizde öyle şımardı ki başka bir çevre ona herhâlde pek hoş gelmez.”
“Hepimiz şımardık,” dedi Charlotte, “sen de en az şımaran değilsin. Bununla birlikte bu, kendimize gelmemizi isteyen, küçük çevremizin bütün üyelerinin iyiliğini ciddi ciddi düşünmemizi ve bir tür özveriden kaçınmamamızı öğütleyen bir dönem.”
“En azından Ottilie’nin gözden çıkarılmasını adil bulmuyorum,” diye karşılık verdi Eduard, “oysa onu şu anda yabancıların arasına itsek olacak olan tam da bu. Yüzbaşı’yı iyi talihi burada buldu; onu gönül rahatlığıyla, hatta sevinçle yanımızdan uğurlayabiliriz. Ottilie’yi nelerin beklediğini kim bilebilir; neden acele edelim?”
“Bizi nelerin beklediği oldukça açık,” diye karşılık verdi Charlotte, biraz heyecanlanarak. Bir kez ve sonsuza dek açık konuşmaya karar vermişti; sözünü sürdürdü: “Ottilie’yi seviyorsun, ona alışıyorsun. Ondan yana da yakınlık ve tutku doğuyor, besleniyor. Her saatin bize itiraf edip durduğu şeyi neden sözle dile getirmeyelim? Bunun nereye varacağını kendimize soracak kadar ihtiyatlı olmayalım mı?”
“Buna hemen cevap veremiyor olsak bile,” diye karşılık verdi, kendini tutmaya çalışan Eduard, “şu kadarı söylenebilir: Bir şeyin neye dönüşeceğini söyleyemediğimizde, insan geleceğin bize ne göstereceğini beklemeye daha kolay karar verir.”
“Burada önümüzü görmek için büyük bir bilgelik gerekmiyor,” diye karşılık verdi Charlotte. “Her durumda şunu hemen söyleyebiliriz: İkimiz de istemediğimiz ya da istemememiz gereken bir yöne körü körüne gidecek kadar genç değiliz. Artık bizim için kimse kaygılanamaz; kendi dostumuz, kendi eğitmenimiz olmalıyız. Hiç kimse bizden aşırılığa kapılmamızı beklemiyor; kimse bizi kınanacak, hele gülünç bulunacak insanlar saymıyor.”
“Beni suçlayabilir misin,” diye karşılık verdi, karısının açık ve içten sözlerine aynı açıklıkla cevap veremeyen Eduard, “Ottilie’nin mutluluğunu önemsiyorum diye beni azarlayabilir misin? Üstelik gelecekteki mutluluğundan söz etmiyorum; onu hesaplamak zaten mümkün değil. Şimdiki mutluluğundan söz ediyorum. Dürüstçe, kendini kandırmadan düşün: Ottilie’nin bizim çevremizden koparıldığını ve yabancıların eline bırakıldığını düşün. Ben en azından ona böyle bir değişikliği dayatacak kadar acımasız değilim.”
Charlotte, kocasının kararsız görünüşünün ardındaki kararlılığı apaçık gördü. Ancak şimdi onun kendisinden ne kadar uzaklaştığını hissetti. Biraz heyecanla haykırdı: “Bizi birbirimize düşürürse, beni kocamdan, çocuklarını babalarından ederse Ottilie mutlu olabilir mi?”
“Çocuklarımızın geleceği güvence altında, sanırım,” dedi Eduard soğuk bir gülümsemeyle. Sonra biraz daha yumuşak bir sesle ekledi: “Hem insan neden hemen en kötüsünü düşünsün?”
“Tutkunun en yakınında en kötüsü durur,” diye belirtti Charlotte. “Hâlâ vakit varken iyi öğüdü de, ikimiz için sunduğum yardımı da geri çevirme. İşler karanlık olduğunda, en iyi gören kişi harekete geçip yardım etmelidir. Bu kez o kişi benim. Sevgilim, canım Eduard, bırak da istediğimi yapayım! Emek vererek elde ettiğim mutluluktan, en güzel haklarımdan, senden bir çırpıda vazgeçmemi benden isteyebilir misin?”
“Bunu kim söylüyor?” diye karşılık verdi Eduard, biraz şaşkınlıkla.
“Sen,” diye karşılık verdi Charlotte. “Ottilie’yi yanında tutmak istiyorsun; bundan doğması kaçınılmaz olan her şeyi de kabul etmiş olmuyor musun? Seni sıkıştırmak istemiyorum; ama kendine hâkim olamıyorsan bile, artık kendini uzun süre kandıramazsın.”
Eduard, Charlotte’un ne kadar haklı olduğunu hissetti. Kalbin uzun süredir kendine izin verdiği şeyi bir anda dile getiren söz, korkunçtur. Eduard yalnızca o an için konudan kaçmak amacıyla şöyle karşılık verdi: “Ne yapmayı tasarladığın henüz benim için bile açık değil.”
“Niyetim,” diye karşılık verdi Charlotte, “iki öneriyi seninle birlikte değerlendirmekti. İkisinin de pek çok iyi yanı var. Çocuğun şu anki hâlini düşününce yatılı okul Ottilie’ye daha uygun olurdu. Ama onun ileride nasıl biri olması gerektiğini düşününce, daha geniş ve kapsamlı olanaklar sunan öteki seçenek daha çok şey vaat ediyor.” Ardından iki seçeneğin koşullarını kocasına uzun uzadıya anlattı ve şu sözlerle bitirdi: “Benim görüşüme gelince, birkaç nedenle o hanımefendinin evini yatılı okula tercih ederim; özellikle de Ottilie’nin orada gönlünü kazandığı genç adamın ilgisini, hatta tutkusunu artırmak istemediğim için.”
Eduard, yalnızca biraz zaman kazanmak içinmiş gibi, Charlotte’un önerisini onaylar göründü. Kesin bir şey yapmaya kararlı olan Charlotte, Eduard doğrudan karşı çıkmayınca hemen bu fırsatı kullandı ve sessizce her şeyi hazırladığı Ottilie’nin gidişini önümüzdeki birkaç güne bağladı.
Eduard ürperdi; kendisini ihanete uğramış sayıyor, karısının sevecen sözlerini onu mutluluğundan sonsuza dek ayırmak için uydurulmuş, yapay ve tasarlanmış buluyordu. Konuyu bütünüyle ona bırakır görünüyordu; ama içten içe kararını çoktan vermişti. Biraz soluklanabilmek, Ottilie’nin ayrılmasıyla yaklaşan, öngörülemez felaketi önleyebilmek için evinden ayrılmaya karar verdi. Bunu Charlotte’un bilgisi dışında da yapmıyordu; yine de Ottilie’nin gidişinde bulunmayacağını, hatta o andan itibaren onu bir daha görmeyeceğini söyleyerek başlattığı planla Charlotte’u aldatmayı başardı. Kazandığını sanan Charlotte, önüne hiçbir engel çıkarmadı. Atlarını hazırlattı, uşağına neleri toplayıp nasıl peşinden geleceğini anlattı; sonra, sanki yola çıkmaya hazırmış gibi oturup yazdı.
Bölüm etkileşimi
