Bölümler 49Şu an: Eduard’dan Ottilie’ye
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
- 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
- 4 Müdire’nin notu159 kelime
- 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
- 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
- 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
- 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
- 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
- 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
- 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
- 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
- 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
- 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
- 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
- 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
- 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
- 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
- 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
- 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime
- 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
- 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
- 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
- 24 İkinci Bölüm733 kelime
- 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime
- 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
- 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime
- 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
- 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
- 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
- 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
- 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
- 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
- 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
- 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
- 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
- 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
- 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
- 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
- 40 On Birinci Bölüm963 kelime
- 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
- 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
- 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
- 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
- 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
- 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime · Okuduğun bölüm
- 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
- 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
- 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Eduard’dan Ottilie’ye
“Sevgilim, bu mektubu okurken ben yakınında olacağım. Korkma, dehşete kapılma; benden sana hiçbir zarar gelmeyecek. Yanına sokulmayacağım. İzin vermedikçe beni görmeyeceksin.
Önce kendi durumunu ve benimkini düşün. Kesin bir adım atmaya niyetli olmadığın için sana ne kadar minnettarım; ama bu adım yine de önemli. Atma! Bir tür yol ayrımında durup yeniden düşün: Benim olabilir misin, benim olmak ister misin? Ah, hepimize büyük bir iyilik, bana ise ölçüsüz büyüklükte bir iyilik etmiş olursun.
Seni yeniden görmeme, sevinçle yeniden görmeme izin ver. Güzel soruyu sana yüz yüze sorayım ve bana o güzel varlığınla cevap ver. Kollarıma, Ottilie! Bir zamanlar dinlendiğin, her zaman ait olduğun yere!
Yazarken, en çok özlediği şeyin yaklaştığı, artık hemen yanı başında olacağı duygusu onu sardı. Şu kapıdan içeri girecek, bu mektubu okuyacak; gerçekten, karşıma eskisi gibi dikilecek; hayalini kaç kez özlemle çağırdığım o görüntü. Hâlâ aynı mı olacak? Görünüşü, duyguları değişti mi? Kalem hâlâ elindeydi; düşündüklerini yazmak istiyordu, ama araba avluya girdi. Hızlıca şunları ekledi: “Geldiğini duyuyorum. Bir an için hoşça kal!”
Mektubu katlayıp üzerine adresini yazdı; mühürlemek için artık çok geçti. Biraz sonra koridora çıkabileceği odaya sıçradı; hemen ardından, mühür damgasının bağlı olduğu saati masanın üzerinde unuttuğunu fark etti. Ottilie onu ilk göreceği şey olarak görmemeliydi. Geri dönüp saati almayı başardı. Ön salondan hancı kadının, konuğa göstermek üzere odaya doğru geldiğini duydu. Oda kapısına koştu ama kapı kapanmıştı. İçeri dalarken anahtarı düşürmüştü; anahtar içeride yerdeydi. Kilit kapanmış, o da çaresizce kalakalmıştı. Kapıyı şiddetle itti, ama kapı açılmadı. Ah, bir hayalet gibi aralıklardan süzülüp geçmeyi ne kadar isterdi! Boşuna! Yüzünü kapı pervazına sakladı. Ottilie içeri girdi; Eduard’ı gören hancı kadın geri çekildi. Eduard Ottilie’den bir an bile gizlenemedi. Ona döndü; âşıklar bir kez daha, en tuhaf biçimde karşı karşıya kaldılar. Ottilie, ne ileri ne geri giderek, sakin ve ciddi biçimde ona baktı. Eduard yaklaşmak için bir hamle yapınca masanın yanına kadar birkaç adım geriledi. Eduard da yeniden geri çekildi. “Ottilie,” diye haykırdı, “bu korkunç sessizliği bozmama izin ver! Birbirine bakan iki gölgeden mi ibaretiz? Ama her şeyden önce dinle! Beni tam da şimdi burada bulman bir rastlantı. Yanında seni hazırlaması gereken bir mektup var. Oku, ne olur oku! Sonra ne yapabileceğine karar ver.”
Mektuba baktı; biraz düşündükten sonra onu alıp açtı ve okudu. Yüzündeki ifadeyi değiştirmeden okudu, sonra mektubu sessizce bıraktı. Ardından açık avuçlarını yukarı kaldırıp birleştirdi, göğsüne götürdü; yalnızca hafifçe öne eğildi ve ısrarla karşılık bekleyene öyle bir bakış yöneltti ki Eduard, isteyebileceği ya da talep edebileceği her şeyden vazgeçmek zorunda kaldı. Bu hareket onun yüreğini parçaladı. Ottilie’nin görüntüsüne, duruşuna dayanamadı. Israr ederse, Ottilie dizlerinin üzerine çökecekmiş gibi görünüyordu. Umutsuzca kapıdan fırlayıp hancı kadını yalnız kadının yanına gönderdi.
Ön salonda bir aşağı bir yukarı yürüdü. Gece olmuştu; odada çıt çıkmıyordu. Sonunda hancı kadın dışarı çıktı ve anahtarı kilitten çekip çıkardı. İyi kadın duygulanmış, mahcup olmuştu; ne yapacağını bilmiyordu. En sonunda giderken anahtarı Eduard’a uzattı, o da kabul etmedi. Lambayı orada bırakıp uzaklaştı.
Eduard, en derin kederi içinde, Ottilie’nin eşiğine kapandı; gözyaşlarıyla eşiği ıslattı. Âşıklar, birbirlerine bu kadar yakın olup da böylesine acıklı bir geceyi nadiren geçirmiştir.
Gün ağardı; arabacı atları acele ettirdi. Hancı kadın kapıyı açıp odaya girdi. Ottilie’yi giyinik hâlde uyuyakalmış buldu; geri çıkıp Eduard’a şefkatli bir gülümsemeyle işaret etti. İkisi uyuyan kadının yanına geldiler; ama Eduard bu görüntüye de dayanamadı. Hancı kadın, dinlenen kızı uyandırmaya cesaret edemedi; karşısına oturdu. Sonunda Ottilie güzel gözlerini açtı ve ayağa kalktı. Kahvaltıyı reddetti; Eduard da önüne çıktı. Ondan içtenlikle tek bir söz söylemesini, isteğini açıklamasını rica etti. Ne isterse yapacağına yemin etti; ama Ottilie sustu. Bir kez daha sevgiyle ve ısrarla, ona ait olmak isteyip istemediğini sordu. Ottilie gözleri yerde, başını ne güzel bir hareketle yumuşakça hayıra doğru salladı! Yatılı okula gitmek isteyip istemediğini sordu; kayıtsızca hayır dedi. Ama onu Charlotte’a geri götürmesine izin verip vermeyeceğini sorunca, başını güvenle eğerek evet dedi. Arabacıya talimat vermek için pencereye koştu; ama Eduard’ın arkasından Ottilie bir şimşek gibi odadan çıktı, merdivenlerden indi ve arabaya bindi. Arabacı kaleye geri döndü; Eduard da bir miktar geriden atıyla onu izledi.
Bölüm etkileşimi
