Gönül Yakınlıkları kitap kapağı

13. bölüm / 49

Onuncu Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 49Şu an: Onuncu Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
  4. 4 Müdire’nin notu159 kelime
  5. 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
  6. 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
  7. 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
  8. 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
  9. 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
  10. 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
  11. 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
  12. 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
  13. 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime · Okuduğun bölüm
  14. 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
  15. 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
  16. 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
  17. 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
  18. 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
  19. 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
  20. 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime
  21. 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
  22. 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
  23. 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
  24. 24 İkinci Bölüm733 kelime
  25. 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime
  26. 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
  27. 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime
  28. 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
  29. 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
  30. 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
  31. 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
  32. 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
  33. 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
  34. 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
  35. 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
  36. 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
  37. 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
  38. 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
  39. 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
  40. 40 On Birinci Bölüm963 kelime
  41. 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
  42. 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
  43. 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
  44. 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
  45. 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
  46. 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
  47. 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
  48. 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
  49. 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime

Onuncu Bölüm
Konuklar karşılanıp odalarına yerleştirildi; eskiden pek çok güzel gün geçirdikleri ve uzun zamandır görmedikleri bu eve, bu odalara yeniden dönmek onları sevindirmişti. Dostları da onların gelişinden son derece memnundu. Kontla barones, orta yaşlarında insana gençliklerindekinden bile daha hoş görünen o uzun boylu, güzel endamlı kişiler arasında sayılabilirdi. İlk tazeliklerinden bir şeyler yitirmiş olsalar bile, sevimlilikleriyle insanda kesin bir güven uyandırıyorlardı. Bu çiftin yanında insan kendini son derece rahat hissediyordu. Hayatın koşullarını özgürce karşılayıp ele alışları, neşeleri ve görünürdeki kayıtsızlıkları hemen çevrelerine yayılıyor; yüksek bir görgü ve incelik de hiçbir zorlama sezdirilmeden bütün bunları ölçülü tutuyordu.

Bu etki toplulukta hemen hissedildi. Dünyadan yeni gelmiş oldukları giysilerinden, eşyalarından ve çevrelerindeki her şeyden belli olan yeni konuklar, dostlarımızın kırda, gözlerden uzak ve tutkulu yaşamıyla bir bakıma karşıtlık oluşturuyordu. Ancak eski anılarla şimdiki yakınlık iç içe geçince bu karşıtlık çabucak silindi; hızlı, canlı bir sohbet herkesi hemen birbirine bağladı.

Ama çok geçmeden gruplar ayrıldı. Kadınlar kendi kanatlarına çekildiler; orada birbirlerine türlü şeyler anlatırken sabah elbiselerinin, şapkaların ve benzeri şeylerin en yeni biçim ve kesimlerini incelemekle yeterince eğlendiler. Erkeklerse yeni seyahat arabalarıyla ve öne getirilen atlarla ilgilenmeye, hemen alışveriş edip takas yapmaya başladılar.

Yeniden ancak sofrada buluştular. Üstlerini değiştirmişlerdi; bu, gelen çiftin lehine bir başka izlenim bıraktı. Üzerlerindeki her şey yeniydi, sanki daha önce hiç görülmemişti; ama kullanıla kullanıla alışılmış ve rahat hâle gelmişti.

Sohbet canlı ve değişkendi; böyle kişilerin yanında her şey hem ilginç hem de ilgisiz görünüyor. Hizmet edenlerin konuşulanları anlamasını önlemek için Fransızca konuştular; yüksek ve orta sınıfın meseleleri arasında şakacı bir keyifle dolaştılar. Sohbet yalnızca bir noktada gereğinden uzun kaldı: Charlotte gençlik arkadaşlarından birini sordu ve sevdiği bu kadının yakında boşanacağını biraz şaşkınlıkla öğrendi.

“İnsan,” dedi Charlotte, “uzaktaki dostlarının güvende olduğunu, sevdiği bir arkadaşının hayatının düzene girdiğini sanıyor; bunun üzerinden çok geçmeden kaderinin yeniden belirsizleştiğini, yaşamın yeni ve belki de yine güvensiz yollarına girmek zorunda kalacağını duyuyor. Bu insanı üzüyor.”

“Aslında sevgili dostum,” diye karşılık verdi kont, “böyle şeylere şaşırmamızın sorumlusu kendimiziz. Dünyevi şeyleri, özellikle de evlilik bağlarını kalıcı hayal etmeyi seviyoruz. Evlilik söz konusu olduğunda, tekrar tekrar izlediğimiz komediler bizi dünyanın gidişiyle uyuşmayan bu kuruntulara sürüklüyor. Komedide evlilik, birkaç perdenin engelleriyle ertelenmiş bir arzunun son hedefidir. Hedefe ulaşıldığı an perde iner; o anlık doyumun yankısı içimizde sürer. Dünyada işler başka türlüdür: Oyun perde arkasında sürüp gider; perde yeniden açıldığında da insan çoğu zaman bundan başka bir şey görmek, duymak istemez.”

“O kadar kötü olmasa gerek,” dedi Charlotte gülümseyerek, “çünkü bu sahneden çekilmiş kişilerin bile yeniden bir rol oynamak isteyebildiğini görüyoruz.”

“Buna itirazım yok,” dedi kont. “Yeni bir rolü yeniden üstlenmek insanın hoşuna gider. Dünyayı tanıyan biri şunu görür: Evlilikte de, dünyanın bunca değişkenliği arasında böylesine kesin ve sonsuz bir süreklilik biraz yersiz duruyor. Neşesini çoğunlukla yeni yasa önerileriyle gösteren bir dostum, her evliliğin yalnızca beş yıllığına yapılması gerektiğini ileri sürerdi. Bunun güzel, tek, kutsal bir sayı olduğunu; böyle bir sürenin birbirini tanımak, birkaç çocuk büyütmek, aralarının açılmasına ve en güzeli de yeniden barışmalarına yeteceğini söylerdi. Sık sık şöyle derdi: ‘İlk zaman ne mutlu geçerdi! En az iki üç yıl keyifle akıp giderdi. Sonra taraflardan biri bu ilişkinin daha uzun sürmesini istemeye başlardı; sona erme tarihi yaklaştıkça birbirlerine gösterdikleri incelik de artardı. İlgisiz, hatta hoşnutsuz olan taraf bile böyle davranışlarla yatıştırılır, gönlü kazanılırdı. İyi bir topluluk içindeyken saatlerin nasıl geçtiğini unuttuğumuz gibi zamanın geçtiğini unuturduk; süre dolduktan sonra, anlaşmanın sessizce uzatılmış olduğunu fark edince de hoş bir şaşkınlığa kapılırdık.’”

Bu sözler ne kadar zarif ve eğlenceli tınlasa da, Charlotte bu şakaya derin bir ahlaki yorum yüklemenin mümkün olduğunu hissetse de, bu tür konuşmalardan, özellikle Ottilie yüzünden, hoşlanmıyordu. Aşırı serbest bir sohbetin, suçlu ya da yarı suçlu bir durumu sıradan, olağan, hatta övülecek bir şeymiş gibi ele almasından daha tehlikeli bir şey olmadığını iyi biliyordu; evlilik bağını zedeleyen her şey de kuşkusuz buna girerdi. Bu nedenle alışık olduğu incelikle sohbeti başka yöne çekmeye çalıştı. Bunu başaramayınca, Ottilie’nin her şeyi öyle iyi düzenleyip ayağa kalkma fırsatı bulamamasına üzüldü. Sakin ve dikkatli çocuk, birkaç yeni ve beceriksiz uşağın üniformaya bürünmüş olmasına rağmen, her şeyin kusursuz ilerlemesini sağlamak için kahya başıyla bakışlar ve işaretlerle anlaşıyordu.

Kont, Charlotte’un konuyu değiştirmeye çalıştığını fark etmeyerek bu mesele üzerine konuşmayı sürdürdü. Normalde sohbet sırasında kimseyi bunaltmayan kontun içine bu konu çok dert olmuştu; karısından ayrı yaşamanın güçlüğü, onu evlilikle ilgili her şeye karşı acılaştırıyordu. Oysa baronesle evlenmeyi kendisi de büyük bir hevesle istiyordu.

“O dostum,” diye sürdürdü kont, “bir başka yasa önerisinde daha bulunmuştu: Evlilik ancak taraflardan ikisi de ya da hiç değilse biri üçüncü kez evleniyorsa çözülemez sayılmalıydı. Çünkü böyle bir kişi, evliliği vazgeçilmez gördüğünü tartışmasız biçimde kabul etmiş olur. Üstelik önceki evliliklerinde nasıl davrandığı da artık bilinir; kimi zaman ayrılığa kötü huylarından çok yol açan kendine özgü yanları olup olmadığı öğrenilmiş olur. Öyleyse taraflar birbirleri hakkında bilgi edinmeli; evlileri de bekârları da aynı ölçüde gözetmelidir, çünkü olayların nasıl gelişeceğini kimse bilemez.”

“Böyle bir düzen toplumun ilgisini gerçekten artırırdı,” dedi Eduard. “Çünkü evlendikten sonra kimse erdemlerimizi de kusurlarımızı da artık sormuyor.”

“Böyle bir düzende,” diye gülümseyerek araya girdi barones, “sevgili ev sahiplerimiz iki basamağı başarıyla aşmış, üçüncüsüne hazırlanmaya başlayabilirdi.”

“Onların talihi yaver gitmiş,” dedi kont. “Burada ölüm, konsistoryumların isteksizce yaptığı şeyi seve seve yapmış.”

“Ölüleri rahat bırakalım,” diye karşılık verdi Charlotte, yarı ciddi bir bakışla.

“Neden?” diye karşılık verdi kont. “Onları saygıyla anabiliriz. Geride bıraktıkları bunca iyilik karşılığında birkaç yılla yetinmeye yetecek kadar alçakgönüllüydüler.”

“Keşke tam da böyle durumlarda en güzel yılları feda etmek zorunda kalınmasa!” dedi barones bastırdığı bir iç çekişle.

“Öyle,” diye karşılık verdi kont. “Dünyada umulan sonuçları veren şeylerin zaten ne kadar az olduğunu düşünmesek, buna umutsuzluğa kapılmak gerekirdi. Çocuklar verdikleri sözleri tutmaz, gençler pek seyrek tutar; tutsalar bile dünya onların sözünü tutmaz.”

Sohbetin yön değiştirmesine sevinen Charlotte neşeyle karşılık verdi: “Eh! Nasıl olsa iyi şeylerin tadını parça parça, azar azar çıkarmaya alışmamız gerekecek.”

“Elbette,” diye karşılık verdi kont. “İkiniz de çok güzel zamanlar geçirdiniz. Sizinle Eduard’ın sarayın en güzel çifti olduğu yılları hatırlıyorum; artık ne öyle parlak zamanlardan ne de öyle göz alıcı kişilerden söz ediliyor. İkiniz birlikte dans ettiğinizde herkesin gözü üzerinizde olurdu; ikiniz de birbirinize hayranlıkla bakarken ne kadar çok talibiniz vardı!”

“Bunca şey değiştiğine göre,” dedi Charlotte, “böyle güzel sözleri alçakgönüllülükle dinleyebiliriz.”

“Eduard’ı, daha ısrarcı olmadığı için, içimden sık sık kınamışımdır,” dedi kont. “Sonunda tuhaf anne babası herhâlde razı olurdu; genç yaşta on yıl kazanmak da az şey değil.”

“Onu savunmalıyım,” diye araya girdi barones. “Charlotte’un da hiç suçu yok değildi; başkalarına göz gezdirmekten bütünüyle uzak durmamıştı. Eduard’ı yürekten sevip gizlice kendine eş olarak belirlemiş olsa da ona kimi zaman öyle eziyet ettiğine tanık oldum ki, onu yolculuğa çıkmak, uzaklaşmak ve kendini ondan soğutmak gibi talihsiz bir karara kolayca sürükleyebilirdi.”

Eduard baronesi başıyla selamladı; onun kendisini savunmasına minnettar görünüyordu.

“Bir de,” diye sürdürdü barones, “Charlotte’u mazur göstermek için şunu eklemeliyim: O sıralar ona talip olan adam, ona duyduğu ilgiyi uzun zamandır belli ediyordu; onu yakından tanıyanlar da eminim, sizin ona yakıştırmaya yanaştığınızdan daha sevimli bulurdu.”

“Sevgili dostum,” diye biraz canlılıkla karşılık verdi kont, “itiraf edelim ki o size karşı bütünüyle kayıtsız değildi ve Charlotte’un sizden korkması için başkasından çok daha fazla nedeni vardı. Kadınların güzel bir yanı bence şu: Bir erkeğe bağlandılar mı, bu bağlılığı sürdürür; hiçbir ayrılığın onu bozmasına ya da sona erdirmesine izin vermezler.”

“Belki de erkeklerde bu iyi özellik daha fazladır,” diye karşılık verdi barones. “En azından sevgili kont, sizin üzerinizde eskiden ilgi duyduğunuz bir kadından daha fazla nüfuz sahibi kimse olmadığını gözlemledim. Böyle bir kadının ricası üzerine, belki de o anki dostunuzun sizden elde edebileceğinden çok daha fazlasını başarmak için çabaladığınızı gördüm.”

“Böyle bir sitemi insan hoş karşılayabilir,” diye karşılık verdi kont. “Ama Charlotte’un ilk kocasına gelince, o güzel çifti birbirinden ayırdığı için kendisini sevemedim. Bir araya gelmeleri kaderlerinde olan gerçek bir çiftti onlar; bir kez birleştikten sonra ne beş yılı dert etmelerine ne de ikinci, hatta üçüncü bir evliliği düşünmelerine gerek vardı.”

“Yapamadıklarımızı telafi etmeye çalışalım,” dedi Charlotte.

“O hâlde sizin de katkıda bulunmanız gerek,” dedi kont. “İlk evlilikleriniz,” diye biraz sertçe sürdürdü, “nefret ettiğimiz türden gerçek evliliklerdi. Ne yazık ki evliliklerin genelinde—daha canlı bir söz kullandığım için bağışlayın—bir kabalık var; en ince ilişkileri bozuyorlar. Oysa bunun nedeni, en azından taraflardan birinin kendine pay çıkardığı kaba saba bir güven duygusundan ibaret. Her şey kendiliğinden anlaşılıyor sanılıyor; sanki insanlar yalnızca bundan böyle herkes kendi yoluna gitsin diye evlenmiş gibi.”

Tam o sırada bu konuşmayı bir daha açılmamak üzere kesmek isteyen Charlotte cesurca konuyu değiştirdi ve başarılı oldu. Sohbet genelleşti; iki eş de, yüzbaşı da konuşmaya katılabildi. Hatta Ottilie’nin bile söz alması sağlandı. Tatlılar, en güzel havada yenildi; zarif meyve sepetlerine yerleştirilmiş meyve bolluğu ve gösterişli kaplara özenle dağıtılmış rengârenk çiçekler bu keyifte başlıca pay sahibiydi.

Yeni park düzenlemelerinden de söz açıldı; yemekten hemen sonra gidip görüldüler. Ottilie ev işleriyle meşgul olacağını söyleyerek yanlarından ayrıldı; aslında oturup kopya yazmaya koyuldu. Yüzbaşı kontu sohbete tuttu; sonra Charlotte da onlara eklendi. Tepeye vardıklarında yüzbaşı nazikçe aşağıya, planı almaya koştu. Kont Charlotte’a, “Bu adamı son derece beğeniyorum. Bilgisi sağlam ve konular arasında bağlantı kurabiliyor. İşini de çok ciddi ve tutarlı biçimde yapıyor. Burada başardıkları, daha üst düzeyde bir görevde büyük önem taşırdı,” dedi.

Charlotte, yüzbaşının övgüsünü içten bir memnuniyetle dinledi. Yine de kendini toparlayıp söylenenleri sakin ve açık bir dille doğruladı. Fakat kont sözlerini şöyle sürdürünce ne kadar şaşırdı: “Bu tanışıklık tam da zamanında karşıma çıktı. Bu adamın kusursuzca uyacağı bir görev biliyorum. Onu mutlu ederek yapacağım böyle bir tavsiye sayesinde, nüfuzlu bir dostu da kendime en sağlam biçimde bağlayabilirim.”

Bu sözler Charlotte’un üzerine yıldırım gibi düştü. Kont hiçbir şey fark etmedi; çünkü her zaman kendini denetlemeye alışkın kadınlar, en olağanüstü durumlarda bile bir çeşit görünür soğukkanlılıklarını korurlar. Kont konuşmayı sürdürse de Charlotte artık onu dinlemiyordu: “Bir şeye ikna oldum mu, hemen harekete geçerim. Mektubumu kafamda çoktan tasarladım; yazmak için sabırsızlanıyorum. Bana atlı bir ulak bulursunuz; onu bu akşam yola çıkarabilirim.”

Charlotte’un içi parçalanıyordu. Bu öneriler karşısında da kendisi karşısında da şaşkına döndüğünden tek kelime edemedi. Neyse ki kont yüzbaşı için tasarladığı planları anlatmayı sürdürdü; bu planların ne kadar elverişli olduğu Charlotte’un fazlasıyla dikkatini çekiyordu. Yüzbaşının yukarı gelip kontun önünde rolünü sergilemesinin zamanı gelmişti. Ama kaybetmek üzere olduğu dosta artık bambaşka gözlerle bakıyordu! Başını güçlükle eğip uzaklaştı ve yosunlu kamelyaya doğru aceleyle indi. Daha yolun yarısına gelmeden gözlerinden yaşlar boşandı. Küçük inziva yerinin daracık bölümüne kendini attı ve birkaç dakika öncesine dek mümkün olabileceğine dair en ufak fikri bile olmadığı bir acıya, tutkuya ve çaresizliğe bütünüyle teslim oldu.

Öte yanda Eduard, baronesle birlikte göletlerin yanından yürüyordu. Her şeyden haberdar olmak isteyen zeki kadın, yoklayıcı bir sohbet sırasında Eduard’ın Ottilie’yi överken sözü uzattığını kısa sürede fark etti. Onu öyle doğal biçimde, adım adım sohbete yöneltti ki sonunda burada bir tutkunun henüz yola çıkmakta değil, gerçekten varmış olduğuna dair içinde hiçbir kuşku kalmadı.

Evli kadınlar, birbirlerini sevmiyor olsalar bile, özellikle genç kızlara karşı sessizce dayanışma içindedir. Böyle bir sevginin sonuçları, dünyayı tanıyan zihninde hemen beliriverdi. Üstelik o sabah Charlotte’la Ottilie hakkında konuşmuş, çocuğun taşrada, özellikle de sessiz mizacıyla, kalmasını doğru bulmadığını söylemişti. Ottilie’yi şehre, tek kızının eğitimi için büyük çaba harcayan ve ikinci bir çocuk gibi yanına alıp tüm olanakları onunla paylaşacak iyi huylu bir oyun arkadaşı arayan bir dostunun yanına göndermeyi önermişti. Charlotte bu konuyu düşüneceğini söylemişti.

Ama Eduard’ın gönlüne dair gördükleri, baronesin bu öneriye kararlılıkla sarılmasına yol açtı. İçinde bu karar ne kadar çabuk kesinleştiyse, dışarıda da Eduard’ın dileklerini o kadar çok pohpohladı. Çünkü bu kadın kadar kendine hâkim olan kimse yoktu. Olağanüstü durumlarda edinilen bu özdenetim, sıradan bir olay karşısında bile bizi yapmacık davranmaya alıştırır; kendimiz üzerinde bu kadar güç kullanınca, dışarıda elde ettiklerimizle içten içe yoksun kaldıklarımızın acısını bir ölçüde gidermek için başkaları üzerindeki hâkimiyetimizi de yaymaya yöneltir.

Bu tutuma çoğu zaman başkalarının karanlığından, tuzağa düştüklerinin farkında olmayışından gizlice haz duyma da eşlik eder. Yalnızca o anki başarıya değil, ileride onları şaşkına çevirip utandıracak ana da seviniriz. Barones de bu yüzden yeterince kötü niyetle davranıp Eduard’ı Charlotte’la birlikte bağbozumunda kendi malikânelerini ziyaret etmeye çağırdı. Eduard, Ottilie’yi de yanlarında getirip getiremeyeceklerini sorunca öyle bir karşılık verdi ki Eduard bunu istediği gibi kendi lehine yorumlayabilirdi.

Eduard şimdiden o muhteşem yöreden, büyük nehirden, tepelerden, kayalıklardan ve bağlardan; eski şatolardan, tekne gezintilerinden, bağbozumunun ve üzüm eziminin şenliğinden söz ediyor, yüreğinin temizliğiyle böyle manzaraların Ottilie’nin taze ruhunda bırakacağı etkiyi daha şimdiden yüksek sesle sevinçle düşünüyordu. Tam o sırada Ottilie’nin geldiği görüldü. Barones Eduard’a hemen bu sonbahar yolculuğundan ona söz etmemesini söyledi; çünkü insanın uzun süre önceden büyük bir hevesle beklediği şey çoğu zaman gerçekleşmezdi. Eduard söz verdi ama Ottilie’yi karşılamaya daha hızlı gitmesi için baronesi de acele ettirdi; sonunda kendisi birkaç adım öne geçip sevgili çocuğa doğru koştu. Bütün hâlinden içten bir sevinç okunuyordu. Elini öptü ve yolda topladığı bir kır çiçeği demetini eline bıraktı. Barones bu manzarayı görünce içinde neredeyse öfke duydu. Bu bağlılığın sakıncalı yanlarını onaylamaması gerekse de onda sevimli ve hoş olan şeyleri o önemsiz, toy kıza vermeye hiç gönlü yoktu.

Akşam yemeği için sofraya oturulduğunda topluluğun havası bütünüyle değişmişti. Yemekten önce mektubunu yazıp ulağı yola çıkarmış olan kont, yüzbaşıyla sohbet ediyor; o akşam onu yanına oturtarak aklı başında ve alçakgönüllü bir biçimde hakkında giderek daha çok şey öğreniyordu. Kontun sağında oturan barones bu tarafta pek sohbet bulamadı; Eduard’dan da bulamadı. Önce susamış, ardından heyecanlanmış olan Eduard şaraptan kaçınmıyor, yanına çektiği Ottilie’yle canlı canlı konuşuyordu. Öte yanda yüzbaşının yanında oturan Charlotte ise içindeki dalgalanmayı gizlemekte zorlanıyor, neredeyse bunu başaramıyordu.

Baronesin gözlem yapmak için yeterince vakti vardı. Charlotte’un huzursuzluğunu fark etti. Aklı yalnızca Eduard’ın Ottilie’yle ilişkisine takılı olduğundan, Charlotte’un da kocasının davranışlarından rahatsız olup kuşkulandığına kolayca kanaat getirdi ve artık amacına en iyi nasıl ulaşabileceğini düşünmeye başladı.

Yemekten sonra da toplulukta bir uyumsuzluk sürdü. Kont, son derece sakin, hiç de kendini beğenmiş olmayan ve genel olarak az konuşan yüzbaşının içyüzünü öğrenmek istiyordu; arzuladığı bilgiyi alabilmek için onunla farklı yollardan konuşması gerekti. Salonun bir yanında birlikte gidip gelirlerken Eduard şarabın ve umudun verdiği heyecanla pencere kenarında Ottilie’yle şakalaşıyordu. Charlotte’la barones ise salonun öte yanında sessizce yan yana yürüyüp duruyordu. Kadınların suskunluğu ve amaçsızca dolanması sonunda topluluğun geri kalanında da bir durgunluğa yol açtı. Kadınlar kendi kanatlarına, erkekler öteki kanada çekildi; böylece gün sona ermiş gibiydi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…