Gönül Yakınlıkları kitap kapağı

25. bölüm / 49

Ottilie’nin günlüğünden

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 49Şu an: Ottilie’nin günlüğünden
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
  4. 4 Müdire’nin notu159 kelime
  5. 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
  6. 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
  7. 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
  8. 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
  9. 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
  10. 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
  11. 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
  12. 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
  13. 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
  14. 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
  15. 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
  16. 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
  17. 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
  18. 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
  19. 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
  20. 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime
  21. 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
  22. 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
  23. 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
  24. 24 İkinci Bölüm733 kelime
  25. 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime · Okuduğun bölüm
  26. 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
  27. 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime
  28. 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
  29. 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
  30. 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
  31. 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
  32. 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
  33. 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
  34. 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
  35. 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
  36. 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
  37. 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
  38. 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
  39. 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
  40. 40 On Birinci Bölüm963 kelime
  41. 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
  42. 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
  43. 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
  44. 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
  45. 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
  46. 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
  47. 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
  48. 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
  49. 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime

Ottilie’nin günlüğünden
İnsan yaşamın ötesini düşündüğünde, sevdiklerinin yanında bir gün yatacağı düşüncesinden daha hoş bir tasavvur olamaz. Yakınlarının yanına toplanmak ne içten bir deyiştir.

Uzakta olanları ve artık aramızda bulunmayanları bize yaklaştıran türlü anıtlar ve işaretler vardır. Hiçbiri bir resim kadar anlamlı değildir. Sevilen bir resimle sohbet etmek, benzemese bile, insana çekici gelir; tıpkı bazen bir dostla tartışmanın çekici gelmesi gibi. İnsan hoş bir biçimde iki kişi olduğunu, ama birbirinden ayrılamadığını hisseder.

Bazen yanımızdaki biriyle bir resimle konuşur gibi konuşuruz. Konuşması, bize bakması, bizimle ilgilenmesi gerekmez; biz onu görür, onunla aramızdaki bağı hissederiz. Hatta o hiçbir şey yapmadan, bizimle böyle bir bağının bulunduğunu hissetmeden bile ona karşı ilişkimiz gelişebilir; o, yalnızca bizim için bir resim gibi durur.

Tanıdığımız kişilerin portrelerinden hiçbir zaman memnun kalmayız. Bu yüzden portre ressamlarına hep acımışımdır. İnsanlardan imkânsızı pek nadiren isteriz; ama tam da onlardan bunu bekleriz. Herkesin o kişilerle ilişkisini, sevgisini ve hoşnutsuzluğunu portreye katmalarını isteriz; yalnızca sanatçının bir insanı nasıl gördüğünü değil, herkesin onu nasıl göreceğini yansıtmalarını bekleriz. Böyle sanatçıların zamanla inatçı, kayıtsız ve dik kafalı hâle gelmesine şaşmıyorum. Sonunda ne çıkarsa çıksın, yeter ki bu yüzden sevdiğimiz, değer verdiğimiz nice insanın tasvirinden yoksun kalmayalım.

Mimarın, bedenleriyle birlikte yüksek toprak yığınlarının ve kaya parçalarının altına örtülmüş silah ve eski eşyalardan oluşan koleksiyonu, insanın ölümden sonra kendi kişiliğini korumak için aldığı önlemlerin ne kadar boş olduğunu gerçekten kanıtlıyor. Ne kadar çelişkiliyiz! Mimar, ataların böylesi mezar höyüklerini kendisinin açtığını itiraf ediyor; ama yine de torunlar için anıtlar yapmayı sürdürüyor.

Ama neden bu kadar katı davranalım? Yaptığımız her şeyi sonsuzluk için mi yapıyoruz? Akşam yeniden çıkarmak için sabah giyinmiyor muyuz? Geri dönmek için yolculuğa çıkmıyor muyuz? Yakınlarımızın yanında yatmayı, bu yalnızca bir yüzyıl sürecek olsa bile, neden istemeyelim?

Ziyaretçilerin üzerinden geçerek aşındırdığı, toprağa gömülmüş nice mezar taşını; mezarlarının üzerine çökmüş kiliseleri görünce, ölümden sonraki yaşam insana hep ikinci bir yaşam gibi gelebilir. İnsan bu yaşama artık bir resim ve yazıt olarak girer; gerçek, canlı yaşamdan daha uzun süre orada kalır. Ama bu resim, bu ikinci varoluş da er ya da geç silinir. Zaman, insanlar üzerindeki hakkından nasıl vazgeçmiyorsa, anıtlar üzerindeki hakkından da vazgeçmez.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…