Bölümler 49Şu an: Ottilie’nin günlüğünden
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
- 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
- 4 Müdire’nin notu159 kelime
- 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
- 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
- 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
- 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
- 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
- 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
- 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
- 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
- 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
- 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
- 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
- 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
- 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
- 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
- 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
- 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime
- 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
- 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
- 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
- 24 İkinci Bölüm733 kelime
- 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime · Okuduğun bölüm
- 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
- 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime
- 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
- 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
- 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
- 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
- 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
- 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
- 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
- 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
- 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
- 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
- 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
- 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
- 40 On Birinci Bölüm963 kelime
- 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
- 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
- 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
- 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
- 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
- 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
- 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
- 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
- 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ottilie’nin günlüğünden
İnsan yaşamın ötesini düşündüğünde, sevdiklerinin yanında bir gün yatacağı düşüncesinden daha hoş bir tasavvur olamaz. Yakınlarının yanına toplanmak ne içten bir deyiştir.
Uzakta olanları ve artık aramızda bulunmayanları bize yaklaştıran türlü anıtlar ve işaretler vardır. Hiçbiri bir resim kadar anlamlı değildir. Sevilen bir resimle sohbet etmek, benzemese bile, insana çekici gelir; tıpkı bazen bir dostla tartışmanın çekici gelmesi gibi. İnsan hoş bir biçimde iki kişi olduğunu, ama birbirinden ayrılamadığını hisseder.
Bazen yanımızdaki biriyle bir resimle konuşur gibi konuşuruz. Konuşması, bize bakması, bizimle ilgilenmesi gerekmez; biz onu görür, onunla aramızdaki bağı hissederiz. Hatta o hiçbir şey yapmadan, bizimle böyle bir bağının bulunduğunu hissetmeden bile ona karşı ilişkimiz gelişebilir; o, yalnızca bizim için bir resim gibi durur.
Tanıdığımız kişilerin portrelerinden hiçbir zaman memnun kalmayız. Bu yüzden portre ressamlarına hep acımışımdır. İnsanlardan imkânsızı pek nadiren isteriz; ama tam da onlardan bunu bekleriz. Herkesin o kişilerle ilişkisini, sevgisini ve hoşnutsuzluğunu portreye katmalarını isteriz; yalnızca sanatçının bir insanı nasıl gördüğünü değil, herkesin onu nasıl göreceğini yansıtmalarını bekleriz. Böyle sanatçıların zamanla inatçı, kayıtsız ve dik kafalı hâle gelmesine şaşmıyorum. Sonunda ne çıkarsa çıksın, yeter ki bu yüzden sevdiğimiz, değer verdiğimiz nice insanın tasvirinden yoksun kalmayalım.
Mimarın, bedenleriyle birlikte yüksek toprak yığınlarının ve kaya parçalarının altına örtülmüş silah ve eski eşyalardan oluşan koleksiyonu, insanın ölümden sonra kendi kişiliğini korumak için aldığı önlemlerin ne kadar boş olduğunu gerçekten kanıtlıyor. Ne kadar çelişkiliyiz! Mimar, ataların böylesi mezar höyüklerini kendisinin açtığını itiraf ediyor; ama yine de torunlar için anıtlar yapmayı sürdürüyor.
Ama neden bu kadar katı davranalım? Yaptığımız her şeyi sonsuzluk için mi yapıyoruz? Akşam yeniden çıkarmak için sabah giyinmiyor muyuz? Geri dönmek için yolculuğa çıkmıyor muyuz? Yakınlarımızın yanında yatmayı, bu yalnızca bir yüzyıl sürecek olsa bile, neden istemeyelim?
Ziyaretçilerin üzerinden geçerek aşındırdığı, toprağa gömülmüş nice mezar taşını; mezarlarının üzerine çökmüş kiliseleri görünce, ölümden sonraki yaşam insana hep ikinci bir yaşam gibi gelebilir. İnsan bu yaşama artık bir resim ve yazıt olarak girer; gerçek, canlı yaşamdan daha uzun süre orada kalır. Ama bu resim, bu ikinci varoluş da er ya da geç silinir. Zaman, insanlar üzerindeki hakkından nasıl vazgeçmiyorsa, anıtlar üzerindeki hakkından da vazgeçmez.
Bölüm etkileşimi
