Bölümler 49Şu an: On Altıncı Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
- 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
- 4 Müdire’nin notu159 kelime
- 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
- 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
- 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
- 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
- 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
- 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
- 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
- 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
- 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
- 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
- 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
- 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
- 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
- 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
- 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
- 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime
- 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
- 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
- 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
- 24 İkinci Bölüm733 kelime
- 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime
- 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
- 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime
- 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
- 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
- 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
- 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
- 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
- 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
- 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
- 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
- 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
- 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
- 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
- 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
- 40 On Birinci Bölüm963 kelime
- 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
- 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
- 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
- 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
- 45 On Altıncı Bölüm414 kelime · Okuduğun bölüm
- 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
- 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
- 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
- 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
On Altıncı Bölüm
Mittler, konuyu Eduard’la konuşmaya geldiğinde onu yalnız buldu; başını sağ eline dayamış, kolunu masaya yaslamıştı. Çok acı çekiyor gibiydi. “Baş ağrınız yine mi tuttu?” diye sordu Mittler. “Tutuyor,” diye karşılık verdi Eduard; “ama yine de ondan nefret edemiyorum, çünkü bana Ottilie’yi hatırlatıyor. Belki o da şimdi acı çekiyordur, sol koluna yaslanmış, diye düşünüyorum; hem de benden daha çok acı çekiyordur. Ben de neden onun gibi dayanmayayım? Bu ağrılar bana iyi geliyor; hatta neredeyse arzuladığımı söyleyebilirim. Çünkü sabrının görüntüsü, öteki bütün erdemleriyle birlikte, ruhumun önünde daha güçlü, daha belirgin, daha canlı beliriyor. Acı çekerken, ona katlanabilmek için gereken bütün yüce nitelikleri tam anlamıyla hissediyoruz.”
Mittler, dostunu bu derece boyun eğmiş görünce anlatacaklarını sakınmadı. Kadınların aklına nasıl geldiğini, düşüncenin nasıl adım adım bir niyete dönüştüğünü tarih sırasıyla anlattı. Eduard pek karşı çıkmadı. Söylediği birkaç şeyden, her şeyi onlara bıraktığı anlaşılıyordu; içinde bulunduğu acı onu her şeye karşı kayıtsızlaştırmış gibiydi.
Yalnız kalır kalmaz ayağa kalktı ve odada bir aşağı bir yukarı yürümeye başladı. Artık acısını hissetmiyordu; zihni bütünüyle başka şeylerle meşguldü. Mittler anlatırken bile âşığın hayal gücü canlı biçimde çalışmıştı. Ottilie’yi, bildikleri yolda, kendini evinde hissedeceği bir handa, yalnız ya da neredeyse yalnız gördü; o hanın odalarına birçok kez girmişti. Düşündü, hesapladı; daha doğrusu düşündüğünü, hesapladığını sandı; yalnızca diledi, yalnızca istedi. Onu görmeliydi, onunla konuşmalıydı. Ne için, neden, bundan ne doğacağı konuşulacak şey değildi. Direnmedi; gitmesi gerekiyordu.
Oda uşağını sırdaşı yaptı ve Ottilie’nin hangi gün, hangi saatte yola çıkacağını hemen öğrendi. Sabah oldu; Eduard oyalanmadan, yanında kimse olmaksızın atına binip Ottilie’nin geceyi geçireceği yere gitti. Oraya fazlasıyla erken vardı. Şaşkına dönen hancı kadın onu sevinçle karşıladı; Eduard, ailesine büyük bir iyilikte bulunmuştu. Asker olarak çok iyi hizmet etmiş olan oğluna bir nişan kazandırmıştı: yalnız kendisinin bulunduğu bir kahramanlığı öne çıkarıp hararetle komutana kadar anlatmış, karşı çıkanların engellerini aşmıştı. Hancı kadın ona nasıl iyilik edeceğini bilemiyordu. Elbette aynı zamanda giyinme odası ve erzak deposu olarak da kullanılan süslenme odasını hızla elden geçirdi; ama Eduard, oraya yerleşecek bir hanımın geleceğini söyleyip kendisi için koridorun arka tarafında derme çatma bir oda hazırlattı. Bu iş hancı kadına gizemli geldi; kendisini hem çok ilgili hem de işe koyulmuş gördüğü hamisine hoş bir iyilik yapabilmek onu sevindirdi. Akşama kadar uzayıp giden o uzun, pek uzun zamanı Eduard nasıl bir duyguyla geçirdi! Onu göreceği odanın çevresine bakındı; bütün ev hâliyle tuhaflığına rağmen burası ona göksel bir sığınak gibi göründü. Ottilie’yi şaşırtmalı mı, yoksa önceden hazırlamalı mıydı; aklından neler geçmedi ki! Sonunda ikinci düşünce ağır bastı; oturup yazdı. Bu mektup ona verilecekti.
Bölüm etkileşimi
