Bölümler 49Şu an: Üçüncü Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
- 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 Müdire’nin notu159 kelime
- 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
- 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
- 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
- 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
- 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
- 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
- 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
- 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
- 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
- 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
- 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
- 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
- 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
- 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
- 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
- 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime
- 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
- 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
- 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
- 24 İkinci Bölüm733 kelime
- 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime
- 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
- 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime
- 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
- 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
- 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
- 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
- 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
- 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
- 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
- 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
- 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
- 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
- 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
- 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
- 40 On Birinci Bölüm963 kelime
- 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
- 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
- 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
- 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
- 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
- 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
- 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
- 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
- 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Üçüncü Bölüm
Yüzbaşı geldi. Önceden gönderdiği son derece aklı başında mektup Charlotte’u bütünüyle rahatlatmıştı. Kendi hakkında böylesine açık konuşması, kendi durumunu ve dostlarının durumunu böylesine berrak biçimde görmesi, aydınlık ve neşeli bir gelecek umudu veriyordu.
Bir süredir görüşmemiş dostların arasında olması gerektiği gibi, ilk saatlerdeki sohbetleri canlı, hatta neredeyse yorucuydu. Akşamüstü Charlotte yeni düzenlenmiş bahçelerde yürüyüşe çıkmayı önerdi. Yüzbaşı çevreyi çok beğendi; yeni yollar sayesinde görünür ve tadına varılır hâle gelen her güzelliği fark etti. Gözü eğitimli, beklentileri ölçülüydü. Arzu edilir olanı çok iyi bilmesine rağmen, çoğu kişinin yaptığı gibi, kendisini gezdirenleri koşulların elvermediği şeyleri isteyerek ya da başka yerde gördüğü daha kusursuz bir örneği hatırlatarak huzursuz etmiyordu.
Yosunlu kamelyaya vardıklarında, oranın şenlikli biçimde süslendiğini gördüler. Süsler yalnızca yapay çiçeklerle kış yeşilliğinden oluşuyordu; ama aralarına öyle güzel demetler hâlinde doğal tahıllar ve başka tarla ve ağaç meyveleri yerleştirilmişti ki, düzenleyenlerin sanat anlayışına övgü kazandırıyordu. “Kocam doğum gününün ya da isim gününün kutlanmasını sevmese de, bugün bu birkaç çelengi üç katlı bir kutlamaya adamama kızmayacaktır.”
“Üç katlı mı?” diye haykırdı Eduard. Charlotte, “Elbette!” diye karşılık verdi. “Dostumuzun gelişini yerinde olarak bir kutlama sayıyoruz; üstelik ikiniz de bugün isim gününüz olduğunu herhâlde düşünmediniz. İkinizin adı da Otto değil mi?”
İki dost küçük masanın üzerinden ellerini uzatıp tokalaştı. “Bana çocukluk arkadaşlığımızı hatırlattın,” dedi Eduard. “Çocukken ikimizin adı da buydu. Ama yatılı okulda birlikte yaşayıp bunun yol açtığı bazı karışıklıklar yaşanınca, bu güzel ve kısa adı ona kendi isteğimle bıraktım.”
“Ama pek de büyük bir özveride bulunmamıştın,” dedi Yüzbaşı. “Çünkü Eduard adını daha çok beğendiğini gayet iyi hatırlıyorum; üstelik hoş bir ağızdan söylenince kulağa da özellikle güzel gelir.”
Böylece Charlotte, konuğun gelişine karşı bu kadar hevesle çıktığı o küçük masanın çevresinde üçü birden oturuyordu. Memnuniyetinden karısını o saatleri hatırlatarak üzmek istemeyen Eduard, yine de, “Dördüncü kişi için de epey yer var,” demekten kendini alamadı.
Tam o sırada şatodan av boruları duyuldu; sanki bir araya gelen dostların iyi niyetlerini ve dileklerini doğrulayıp pekiştiriyorlardı. Sessizce dinlediler. Her biri kendi içine dönmüş, böylesine güzel bir birliktelik içinde kendi mutluluğunu iki kat hissediyordu.
Eduard ayağa kalkıp yosunlu kamelyanın dışına çıkarak sessizliği ilk bozan oldu. Charlotte’a, “Dostumuzu hemen tepeye kadar çıkaralım,” dedi. “Bu dar vadinin bizim tek mirasımız ve yurdumuz olduğunu sanmasın; yukarıdan manzara açılır, insanın içi genişler.”
“Bu kez,” diye karşılık verdi Charlotte, “eski ve biraz yorucu patikadan tırmanmamız gerekecek. Ama umarım yakında yaptıracağım basamaklar ve yollar bizi en tepeye kadar daha rahat çıkaracak.”
Böylece kayaların üzerinden, çalıların ve fundalıkların arasından geçerek son yüksekliğe ulaştılar. Burası düzlük değildi; verimli sırtlar art arda uzanıyordu. Arkalarında köy ve şato artık görünmüyordu. Aşağıda geniş göletler, karşıda göletler boyunca uzanan ağaçlı tepeler, daha ötede ise son su aynasını dikine keskin biçimde sınırlayan ve heybetli biçimlerini suya yansıtan sarp kayalar görünüyordu. Güçlü bir derenin göletlere döküldüğü vadide yarı gizlenmiş bir değirmen vardı; çevresiyle birlikte hoş bir dinlenme köşesi gibi görünüyordu. Görüş alanındaki bütün yarım daire boyunca alçaklar ve yükseklikler, çalılar ve ormanlar çeşit çeşit değişiyordu. İlk yeşillik, ileride göze alabildiğine dolgun bir manzara sunacağının sözünü veriyordu. Yer yer tek tük ağaç kümeleri de gözü yakalıyordu. Özellikle dostların ayaklarının dibinde, orta göletin kıyısına yakın bir yerdeki kavak ve çınar topluluğu dikkat çekiyordu. En güzel gelişme çağındaydılar; taze ve sağlıklı, yukarıya ve yanlara doğru gürce uzanıyorlardı.
Eduard özellikle bu ağaçlara dostunun dikkatini çekti. “Bunları,” diye haykırdı, “gençliğimde kendim diktim. Babam, büyük şato bahçesine yeni bir bölüm ekletirken onları yaz ortasında söktürmüştü; ben de genç fidanları kurtarmıştım. Hiç kuşkusuz bu yıl da yeni sürgünleriyle minnetlerini gösterecekler.”
Memnun ve neşeli bir hâlde geri döndüler. Konuğa şatonun sağ kanadında geniş ve rahat bir daire ayrılmıştı. Yüzbaşı kısa sürede kitaplarını, kâğıtlarını ve çalgılarını yerleştirip düzenleyerek her zamanki çalışmalarına koyuldu. Ama Eduard ilk günlerde onu rahat bırakmadı; atla ya da yürüyerek her yeri gezdirdi, çevreyi ve mülkü tanıttı. Böylece ona, burayı daha iyi tanımak ve daha verimli kullanmak için uzun zamandır aklında olan isteklerini de anlattı.
“Yapmamız gereken ilk şey,” dedi Yüzbaşı, “pusulayla çevrenin haritasını çıkarmam olurdu. Bu kolay ve keyifli bir iştir; en yüksek doğruluğu sağlamasa da yine de yararlıdır, başlangıç için de insanı sevindirir. Üstelik büyük yardıma gerek kalmadan yapılabilir ve tamamlanacağı kesindir. Daha kesin bir ölçüm düşünürsen, onun için de elbet bir yol bulunur.”
Yüzbaşı bu tür harita çıkarmakta çok deneyimliydi. Gerekli araç gereci yanında getirmişti ve hemen işe koyuldu. Eduard’a, birkaç avcıya ve bu işte kendisine yardım edecek köylülere nasıl çalışacaklarını öğretti. Günler elverişliydi; akşamları ve sabahın ilk saatlerini çizim ve taramayla geçiriyordu. Kısa sürede harita suluboyayla gölgelendirilip renklendirildi; Eduard, mülklerinin kâğıt üzerinde yeni bir yaratılış gibi apaçık ortaya çıkışını izledi. Şimdi onları ilk kez tanıdığını, artık gerçekten kendisine ait olduklarını düşündü.
Bu sayede çevre ve, böyle bir genel görünüş elde edildikten sonra, doğada yalnızca tek tek ve rastlantısal izlenimlere göre denemeler yapmaya kıyasla çok daha iyi gerçekleştirilebilecek düzenlemeler üzerine konuşma fırsatı doğdu.
“Bunu karıma iyice anlatmalıyız,” dedi Eduard.
“Sakın yapma!” diye karşılık verdi Yüzbaşı. Başkalarının kanaatlerini kendi kanaatleriyle çatıştırmaktan hoşlanmazdı; deneyim ona insanların görüşlerinin, en akla yatkın düşüncelerle bile tek bir noktada buluşturulamayacak kadar çeşit çeşit olduğunu öğretmişti. “Sakın yapma!” diye yineledi. “Kolayca kafası karışabilir. Bu tür şeylerle yalnızca hobi olarak uğraşan herkes gibi, onun için de önemli olan bir şeyleri kendisinin yapmasıdır; bir şeylerin yapılmış olması değil. Doğaya şöyle bir dokunulur, insanın şu ya da bu köşeye gönlü kayar; şu ya da bu engeli ortadan kaldırmaya eli varmaz, bir şeylerden vazgeçecek cesareti bulamaz. Ortaya ne çıkacağını önceden gözünde canlandıramaz; dener, olur ya da olmaz, değiştirir; belki olduğu gibi bırakması gerekeni değiştirir, değiştirmesi gerekeni olduğu gibi bırakır. Böylece sonuçta insanın hoşuna giden, hevesini uyandıran ama doyurmayan bir yama işi kalır.”
“Açık konuş,” dedi Eduard, “onun yaptığı düzenlemeleri beğenmiyorsun.”
“Uygulama, çok iyi olan düşünceyi bütünüyle hayata geçirseydi, eleştirilecek bir şey kalmazdı. Kayaların arasından güçlükle yukarı çıkmış; şimdi de istersen, oradan yukarı çıkardığı herkesi zorluyor. Yan yana da art arda da belli bir rahatlıkla yürünemiyor. Adımın ritmi her an kesiliyor; daha neler neler söylenebilir!”
“Peki, başka türlü yapmak kolay mıydı?” diye sordu Eduard.
“Hem de çok kolay,” diye karşılık verdi Yüzbaşı. “Göze çarpmayan, çünkü küçük parçalardan oluşan tek bir kaya köşesini kırıp kaldırması yeterdi. Böylece tırmanışa güzel bir kavisle dönülebilir, yolun daralıp biçimsizleşeceği yerleri örmek için de fazladan taş çıkardı. Ama bunu aramızda, en yakın dostlar arasında kalsın diye söylüyorum; yoksa kafası karışır, keyfi kaçar. Ayrıca yapılmış olanı olduğu gibi bırakmak gerekir. Daha fazla para ve emek harcanacaksa, yosunlu kamelyadan yokuş yukarı ve tepenin ötesinde yapılacak daha pek çok iş, sağlanacak pek çok güzellik var.”
İki dost böylece şimdiki işlerle meşgul olurken geçmiş günleri canlı ve keyifli biçimde anımsamaları da eksik olmuyordu; Charlotte da çoğu zaman bu sohbetlere katılıyordu. En yakın işler tamamlanır tamamlanmaz gezi günlüklerini ele alıp geçmişi bir de bu yolla canlandırmaya karar verdiler.
Öte yandan, Eduard’ın Charlotte’la baş başayken konuşacak daha az şeyi vardı; özellikle de park düzenlemelerine yöneltilen ve ona pek haklı görünen eleştiriyi içine dert ettikten sonra. Yüzbaşının kendisine açtıklarını uzun süre sakladı. Ama sonunda karısının yosunlu kamelyadan tepeye doğru yine basamakçıklar ve patikalar yapmaya uğraştığını görünce daha fazla susamadı; biraz dolambaçlı sözlerden sonra yeni öğrendiklerini ona anlattı.
Charlotte şaşkına döndü. Ötekilerin haklı olduğunu hemen anlayacak kadar zekiydi; ama yapılmış olan, bu düşünceye aykırı düşüyordu ve artık bir kere yapılmıştı. Kendi başına haklı bulduğu, yapılmasını arzuladığı şey buydu; eleştirilen her parçasını bile seviyordu. Bu kanaate direniyor, küçük eserini savunuyor; her şeyi geniş ve büyük ölçekte ele alan, bir şakadan, bir sohbetten hemen büyük bir işe girişmek isteyen ve genişletilmiş bir tasarının mutlaka getireceği masrafı düşünmeyen erkekleri azarlıyordu. Duygulanmış, incinmiş ve canı sıkılmıştı; eskiyi bırakamıyor, yeniyi de bütünüyle reddedemiyordu. Ama kararlı biriydi: işi hemen durdurdu, meseleyi düşünüp kendi içinde olgunlaştırmak için kendine zaman tanıdı.
Şimdi bu etkin sohbeti de özler olmuştu; bu sırada erkekler işlerini giderek daha çok birlikte ve neşeyle yürütüyor, özellikle süs bahçeleriyle seraları şevkle ele alıyor, aralarda da avlanma, at satın alma, at değiş tokuş etme, ata binme ve atları araba çekmeye alıştırma gibi alışılmış soylu uğraşlarını sürdürüyorlardı. Charlotte her geçen gün kendini daha yalnız hissediyordu. Yüzbaşı uğruna mektuplaşmalarını da artırmıştı, ama yine de yalnız kaldığı saatler oluyordu. Yatılı okuldan gelen haberler ona çok daha hoş ve eğlenceli geliyordu.
Müdire’nin her zamanki gibi kızın ilerlemesini memnuniyetle anlattığı uzun mektubuna kısa bir not eklenmişti. Ayrıca kurumda çalışan bir erkek yardımcının elinden çıkmış bir yazı da iliştirilmişti. İkisini de aktarıyoruz.
Bölüm etkileşimi
