Gönül Yakınlıkları kitap kapağı

20. bölüm / 49

Eduard’dan Charlotte’a

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 49Şu an: Eduard’dan Charlotte’a
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
  4. 4 Müdire’nin notu159 kelime
  5. 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
  6. 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
  7. 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
  8. 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
  9. 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
  10. 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
  11. 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
  12. 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
  13. 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
  14. 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
  15. 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
  16. 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
  17. 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
  18. 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
  19. 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
  20. 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime · Okuduğun bölüm
  21. 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
  22. 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
  23. 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
  24. 24 İkinci Bölüm733 kelime
  25. 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime
  26. 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
  27. 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime
  28. 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
  29. 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
  30. 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
  31. 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
  32. 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
  33. 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
  34. 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
  35. 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
  36. 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
  37. 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
  38. 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
  39. 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
  40. 40 On Birinci Bölüm963 kelime
  41. 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
  42. 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
  43. 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
  44. 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
  45. 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
  46. 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
  47. 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
  48. 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
  49. 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime

Eduard’dan Charlotte’a
“Sevgilim, başımıza gelen bu dert iyileşebilir de iyileşmeyebilir de; yalnızca şunu hissediyorum: Şu anda umutsuzluğa kapılmamam için kendime, hepimize zaman tanımam gerek. Kendimi feda ettiğim için bunu isteyebilirim. Evimden ayrılıyorum; ancak daha elverişli, daha sakin bir geleceğin belirtileri ortaya çıktığında döneceğim. Bu süre içinde ev senin olacak, ama Ottilie de yanında kalacak. Onu yanında bilmek istiyorum, yabancıların arasında değil. Ona göz kulak ol, eskisi gibi, şimdiye dek nasıl davrandıysan öyle davran; hatta hep daha sevgiyle, daha dostça, daha nazikçe. Ottilie’yle gizli bir ilişki kurmaya çalışmayacağıma söz veriyorum. Bir süre nasıl yaşadığınızı hiç bilmemeyi yeğlerim; her şeyin iyi gittiğini düşünmek istiyorum. Siz de benim için öyle düşünün. Senden en içten, en güçlü dileğim şu: Ottilie’yi başka bir yerde birilerinin yanına verme, onu yeni koşullara sokmaya kalkışma! Şatonun, parkının sınırları dışında, yabancıların emanetine bırakılırsa, o bana aittir ve onu alıp götürürüm. Ama sevgime, arzularıma, acılarıma saygı gösterir; kuruntularımı ve umutlarımı okşarsan, iyileşme fırsatı kendini gösterdiğinde ona da karşı koymam.”

Bu son cümle kaleminden dökülmüştü, yüreğinden değil. Kâğıt üzerinde görünce acı acı ağlamaya başladı. Ottilie’yi sevmenin mutluluğundan, hatta mutsuzluğundan bir şekilde vazgeçmesi gerekiyordu! Şimdi ne yaptığını anlıyordu. Neler doğuracağını bilmeden uzaklaşıyordu. En azından şimdilik onu bir daha görmemesi gerekiyordu; onu bir daha görüp göremeyeceğine dair kendine hangi güvenceyi verebilirdi? Ama mektup yazılmıştı; atlar kapının önündeydi. Ottilie’yi bir yerde görüp kararının boşa çıkmasından her an korkuyordu. Kendini toparladı; her an geri dönmesinin hâlâ mümkün olduğunu ve ayrılarak tam da arzularına yaklaşabileceğini düşündü. Tersine, kalırsa Ottilie’nin evden uzaklaştırılacağını gözünde canlandırdı. Mektubu mühürledi, merdivenlerden koşarak indi ve atına atladı.

Hanı geçerken, önceki gece cömertçe bağışta bulunduğu dilenciyi çardakta otururken gördü. Dilenci, öğle yemeğini keyifle yiyordu. Ayağa kalkıp Eduard’ın önünde saygıyla, hatta hayranlıkla eğildi. Eduard dün gece Ottilie’yi kolundan tutup götürürken de aynı görüntü karşısına çıkmıştı; şimdi bu görüntü ona hayatının en mutlu saatini acıyla hatırlattı. Acısı arttı; geride bıraktıklarının düşüncesine dayanamıyordu. Dilenciye bir kez daha baktı: “Ah, ne kadar kıskanılacak birisin!” diye haykırdı. “Sen hâlâ dünkü sadakayla geçinebilirsin, bense dünkü mutluluğumla artık geçinemem!”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…