Bölümler 49Şu an: Eduard’dan Charlotte’a
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
- 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
- 4 Müdire’nin notu159 kelime
- 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
- 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
- 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
- 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
- 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
- 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
- 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
- 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
- 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
- 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
- 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
- 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
- 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
- 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
- 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
- 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime · Okuduğun bölüm
- 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
- 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
- 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
- 24 İkinci Bölüm733 kelime
- 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime
- 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
- 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime
- 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
- 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
- 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
- 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
- 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
- 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
- 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
- 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
- 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
- 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
- 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
- 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
- 40 On Birinci Bölüm963 kelime
- 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
- 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
- 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
- 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
- 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
- 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
- 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
- 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
- 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Eduard’dan Charlotte’a
“Sevgilim, başımıza gelen bu dert iyileşebilir de iyileşmeyebilir de; yalnızca şunu hissediyorum: Şu anda umutsuzluğa kapılmamam için kendime, hepimize zaman tanımam gerek. Kendimi feda ettiğim için bunu isteyebilirim. Evimden ayrılıyorum; ancak daha elverişli, daha sakin bir geleceğin belirtileri ortaya çıktığında döneceğim. Bu süre içinde ev senin olacak, ama Ottilie de yanında kalacak. Onu yanında bilmek istiyorum, yabancıların arasında değil. Ona göz kulak ol, eskisi gibi, şimdiye dek nasıl davrandıysan öyle davran; hatta hep daha sevgiyle, daha dostça, daha nazikçe. Ottilie’yle gizli bir ilişki kurmaya çalışmayacağıma söz veriyorum. Bir süre nasıl yaşadığınızı hiç bilmemeyi yeğlerim; her şeyin iyi gittiğini düşünmek istiyorum. Siz de benim için öyle düşünün. Senden en içten, en güçlü dileğim şu: Ottilie’yi başka bir yerde birilerinin yanına verme, onu yeni koşullara sokmaya kalkışma! Şatonun, parkının sınırları dışında, yabancıların emanetine bırakılırsa, o bana aittir ve onu alıp götürürüm. Ama sevgime, arzularıma, acılarıma saygı gösterir; kuruntularımı ve umutlarımı okşarsan, iyileşme fırsatı kendini gösterdiğinde ona da karşı koymam.”
Bu son cümle kaleminden dökülmüştü, yüreğinden değil. Kâğıt üzerinde görünce acı acı ağlamaya başladı. Ottilie’yi sevmenin mutluluğundan, hatta mutsuzluğundan bir şekilde vazgeçmesi gerekiyordu! Şimdi ne yaptığını anlıyordu. Neler doğuracağını bilmeden uzaklaşıyordu. En azından şimdilik onu bir daha görmemesi gerekiyordu; onu bir daha görüp göremeyeceğine dair kendine hangi güvenceyi verebilirdi? Ama mektup yazılmıştı; atlar kapının önündeydi. Ottilie’yi bir yerde görüp kararının boşa çıkmasından her an korkuyordu. Kendini toparladı; her an geri dönmesinin hâlâ mümkün olduğunu ve ayrılarak tam da arzularına yaklaşabileceğini düşündü. Tersine, kalırsa Ottilie’nin evden uzaklaştırılacağını gözünde canlandırdı. Mektubu mühürledi, merdivenlerden koşarak indi ve atına atladı.
Hanı geçerken, önceki gece cömertçe bağışta bulunduğu dilenciyi çardakta otururken gördü. Dilenci, öğle yemeğini keyifle yiyordu. Ayağa kalkıp Eduard’ın önünde saygıyla, hatta hayranlıkla eğildi. Eduard dün gece Ottilie’yi kolundan tutup götürürken de aynı görüntü karşısına çıkmıştı; şimdi bu görüntü ona hayatının en mutlu saatini acıyla hatırlattı. Acısı arttı; geride bıraktıklarının düşüncesine dayanamıyordu. Dilenciye bir kez daha baktı: “Ah, ne kadar kıskanılacak birisin!” diye haykırdı. “Sen hâlâ dünkü sadakayla geçinebilirsin, bense dünkü mutluluğumla artık geçinemem!”
Bölüm etkileşimi
