Bölümler 49Şu an: On Beşinci Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
- 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
- 4 Müdire’nin notu159 kelime
- 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
- 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
- 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
- 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
- 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
- 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
- 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
- 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
- 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
- 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
- 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
- 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
- 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
- 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
- 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
- 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime
- 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
- 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
- 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
- 24 İkinci Bölüm733 kelime
- 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime
- 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
- 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime
- 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
- 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
- 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
- 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
- 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
- 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
- 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
- 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
- 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
- 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
- 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
- 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
- 40 On Birinci Bölüm963 kelime
- 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
- 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
- 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
- 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime · Okuduğun bölüm
- 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
- 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
- 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
- 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
- 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
On Beşinci Bölüm
Akrabalar, dostlar ve aynı evde yaşayanlar mutlu, huzurlu bir birliktelik içinde, olan biteni ya da olacakları gereğinden fazla konuşur; tasarılarını, girişimlerini ve uğraşlarını tekrar tekrar birbirlerine anlatır; birbirlerinden doğrudan öğüt almasalar bile sanki bütün hayat üzerine sürekli danışırlarsa, önemli anlarda, insanın başkasının desteğine ve onayına en çok ihtiyaç duyuyor gibi göründüğü tam da o zamanlarda, herkesin kendi içine çekildiği görülür. Herkes kendi başına hareket etmeye, kendi yolunda çaba göstermeye uğraşır; tek tek araçları birbirinden saklayıp yalnızca sonucu, amacı ve elde edileni yeniden ortak hâle getirir.
Bunca olağanüstü ve acıklı olaydan sonra iki arkadaşın üzerine de sessiz, ciddi bir hava çökmüştü; bu, birbirlerini incitmemeye gösterdikleri ince özenle kendini belli ediyordu. Charlotte çocuğu sessizce şapele göndermişti. Çocuk orada, yaklaşan felaketin ilk kurbanı olarak yatıyordu.
Charlotte, elinden geldiğince yeniden hayata yöneldi; burada önce, desteğine ihtiyaç duyan Ottilie’yi buldu. Bunu belli etmeden, özellikle onunla ilgilendi. O göksel çocuğun Eduard’ı ne kadar sevdiğini biliyordu. Felaketten önce yaşananları adım adım araştırmış; her ayrıntıyı kimi Ottilie’nin kendisinden, kimi Binbaşı’nın mektuplarından öğrenmişti.
Ottilie de kendi açısından Charlotte’un o günleri geçirmesini çok kolaylaştırdı. Açık yürekli, hatta konuşkandı; ama yaşananlardan ya da kısa süre önce olup bitenlerden hiç söz etmiyordu. Hep dikkat etmiş, hep gözlemlemişti; çok şey biliyordu ve şimdi bütün bunlar ortaya çıkıyordu. Charlotte’un gönlünü eğlendirip dağıtıyor, onun hâlâ büyük değer verdiği bir çiftin bir araya geleceğine dair sessiz umudunu besliyordu.
Ama Ottilie’nin durumu başkaydı. Hayatının gidişine dair sırrı arkadaşına açmış; çocukluğundan beri süren kısıtlamalardan ve bağımlılığından kurtulmuştu. Pişmanlığı ve kararı sayesinde, o suçun ve talihsizliğin yükünden de özgürleştiğini hissediyordu. Artık kendini zorlamasına gerek yoktu; yüreğinin derinliklerinde kendini yalnızca her şeyden bütünüyle vazgeçmesi koşuluyla bağışlamıştı ve bu koşul, geleceğin tamamı için vazgeçilmezdi.
Bir süre böyle geçti. Charlotte, evin ve parkın, göllerin, kayalık ve ağaç kümelerinin her gün ikisinde de yalnızca kederli duyguları tazelediğini fark etti. Oradan ayrılmak gerektiği açıktı; ama bunun nasıl yapılacağına karar vermek kolay değildi.
İki kadın birlikte mi kalmalıydı? Eduard’ın eskiden dile getirdiği istek bunu gerektiriyor, açıklaması ve tehdidi zorunlu kılıyordu. Ama iki kadının iyi niyetlerine, sağduyularına ve bütün çabalarına rağmen yan yana ne kadar sıkıntılı bir durumda olduklarını görmemek mümkün müydü? Konuşmalarında birbirlerinden kaçınıyorlardı. Bazen bir sözü yarım yamalak anlamak ister gibi oluyorlardı; çoğu kez de bir ifade, akılla olmasa bile duygularla yanlış anlaşılıyordu. Birbirlerini incitmekten korkuyorlardı; ama en kolay incinen ve ilk inciten şey tam da bu korkuydu.
Oradan ayrılmaya ve en azından bir süre birbirlerinden uzak kalmaya karar verirlerse, Ottilie’nin nereye gideceği sorusu yeniden ortaya çıkıyordu. Büyük ve zengin o ev, umut vadeden bir varis kızına eğlenceli ve onunla yarışabilecek oyun arkadaşları bulmak için boşuna çabalamıştı. Baronesin son gelişinde ve kısa süre önce mektuplarla Charlotte’tan Ottilie’yi oraya göndermesi istenmişti; Charlotte şimdi konuyu yeniden açtı. Ama Ottilie, büyük dünya denen şeyi bulacağı yere gitmeyi kesin bir dille reddetti.
“Sevgili teyzeciğim,” dedi, “dar kafalı ve inatçı görünmemek için, başka bir durumda söylememem ve gizlemem gereken şeyi dile getirmeme izin verin. Tuhaf biçimde talihsiz bir insan, suçsuz olsa bile, korkunç bir damgayla damgalanmıştır. Onu gören, fark eden herkeste bir tür dehşet uyandırır. Başına gelen korkunç şeyin ne olduğunu herkes yüzünden okumak ister; herkes hem meraklı hem de kaygılıdır. Bu yüzden korkunç bir olayın yaşandığı ev, kent, oraya adım atan herkes için dehşet verici olur. Orada gün ışığı öyle parlak değildir, yıldızlar da sanki ışıklarını yitirir.”
“İnsanların böyle talihsiz kişilere karşı düşüncesizliği, aptalca ısrarcılığı ve beceriksiz iyi niyeti ne büyük; ama belki de bir ölçüde bağışlanabilir! Böyle konuştuğum için beni bağışlayın; o zavallı kızla inanılmaz derecede birlikte acı çektim. Luciane onu evin gizli odalarından çıkardığında, onunla dostça ilgilenip en iyi niyetle oyun oynamaya ve dans etmeye zorlamaya çalışmıştı. Zavallı çocuk korkup gittikçe daha çok korkarak sonunda kaçtığında ve bayıldığında, onu kollarıma aldım. Topluluk telaşa kapılmış, heyecanlanmıştı; herkes o talihsiz kıza daha da merakla bakıyordu. Benim de aynı yazgıyla karşılaşacağımı düşünmemiştim; ama gerçek ve canlı merhametim hâlâ içimde. Şimdi bu merhameti kendime yöneltebilir, benzer bir sahneye yol açmamaya dikkat edebilirim.”
“Ama sevgili çocuğum,” diye karşılık verdi Charlotte, “insanların bakışlarından hiçbir yerde kaçamayacaksın. Eskiden böyle duygulara sığınak olan manastırlarımız artık yok.”
“Sığınak yalnızlıkta bulunmaz, sevgili teyzeciğim,” diye karşılık verdi Ottilie. “En değerli sığınak, çalışabileceğimiz yerde aranmalı. Bizi izlemeye kararlı bir yazgı varsa, bütün kefaretler ve yoksunluklar bizi ondan kaçırmaya yetmez. Ancak boş boş oturup dünyaya sergilenmem gerekirse, bu bana dayanılmaz gelir ve beni korkutur. Ama beni işimin başında, sevinçle ve görevimi yorulmadan yerine getirirken görürlerse herkesin bakışına dayanabilirim; çünkü Tanrı’nın bakışından çekinmeme gerek yok.”
“Yanılıyor olmalıyım,” diye karşılık verdi Charlotte, “eğer arzun seni yatılı okula geri dönmeye yöneltmiyorsa.”
“Evet,” diye karşılık verdi Ottilie, “bunu inkâr etmiyorum. Biz en tuhaf biçimde yetiştirildiysek, başkalarını alışılmış yoldan yetiştirmeyi mutluluk verici bir görev sayıyorum. Tarihte, büyük ahlaki felaketler yüzünden çöllere çekilen insanların orada umdukları gibi gizlenip korunamadıklarını görmüyor muyuz? Yollarını şaşıranlara doğru yolu göstermek üzere yeniden dünyaya çağrıldılar; hayatın dolambaçlarında zaten deneyim kazanmış olanlardan bunu daha iyi kim yapabilirdi? Talihsizlere yardım etmeye çağrıldılar; dünyada başlarına gelebilecek hiçbir kötülük kalmamış olanlardan daha iyi kim yapabilirdi?”
“Tuhaf bir görev seçiyorsun,” dedi Charlotte. “Sana karşı çıkmayacağım; belki, umarım, yalnızca kısa bir süre için de olsa, uygun olabilir.”
“Bu denemeyi yapmama, bu deneyimi edinmeme izin vermek istediğiniz için size ne kadar teşekkür etsem az,” dedi Ottilie. “Kendimi fazla avutmuş değilsem, başaracağım. Orada, ne çok sınavdan geçtiğimi ve bunların sonradan yaşamak zorunda kaldıklarıma kıyasla ne küçük, ne önemsiz kaldığını hatırlayacağım. Genç öğrencilerin sıkıntılarına neşeyle bakacak, çocukça acılarına gülümseyecek, küçük yanlış adımlarından usulca kurtulmalarına yardım edeceğim. Mutlu olan, başka mutlulara yol göstermek için uygun değildir; insanın doğasında, ne kadar çok almışsa kendinden ve başkalarından daha fazlasını istemek vardır. Yalnızca talihsizliğin ardından toparlanan kişi, hem kendisi hem başkaları için, ölçülü bir iyiliğin bile coşkuyla tadını çıkarmak gerektiği duygusunu canlı tutabilir.”
“Kararına karşı,” dedi Charlotte biraz düşündükten sonra, “en önemli görünen bir itirazımı daha dile getirmeme izin ver. Söz konusu olan sen değilsin, üçüncü bir kişi. İyi, aklı başında, dindar yardımcının sana karşı duygularını biliyorsun. İzlediğin yolda, her geçen gün onun gözünde daha değerli ve vazgeçilmez olacaksın. Şimdiden duyguları yüzünden sensiz yaşamayı istemediğine göre, bir kez senin yardımına alışınca işini de sensiz yürütemeyecek. Önce ona destek olacaksın, sonra da onu bu işten soğutacaksın.”
“Yazgı bana yumuşak davranmadı,” diye karşılık verdi Ottilie, “beni seveni de belki daha iyi şeyler beklemiyor. Dostum ne kadar iyi ve anlayışlıysa, umarım içinde bana karşı temiz bir ilişki duygusu da öyle gelişir. Bende, kendisi ve başkaları için korkunç bir kötülüğü belki ancak kutsal olana adayarak dengeleyebilecek kutsanmış birini görecektir. Bizi görünmeden kuşatan ve yaklaşan korkunç güçlere karşı tek başına koruyabilen de yalnızca kutsal olandır.”
Charlotte, sevgili çocuğun böyle içtenlikle dile getirdiği her şeyi sessizce düşündü. Ottilie ile Eduard’ın yakınlaşmasının mümkün olup olmadığını birkaç kez, olabildiğince belli etmeden araştırmıştı; ama en küçük iması, en cılız umudu, en ufak kuşkusu bile Ottilie’yi derinden sarsıyor gibiydi. Bir keresinde, konuyu geçiştiremediğinde, bu konuda son derece açık konuşmuştu.
“Eduard’dan vazgeçme kararın,” diye karşılık verdi Charlotte, “bu kadar kesin ve değişmezse, yeniden karşılaşmanın tehlikesinden sakın. Sevdiğimiz kişiden uzakta, bağlılığımız ne kadar güçlüyse kendimize o kadar hâkim oluyor gibi görünürüz; tutkunun dışa yönelmiş bütün gücünü içimize çeviririz. Ama vazgeçebileceğimizi sandığımız şey yeniden gözümüzün önünde vazgeçilmez olarak beliriverince, bu yanılgıdan ne çabuk, ne kolay sıyrılırız! Şimdi durumuna en uygun olanı yap; kendini sorgula, hatta istersen şimdiki kararını değiştir. Ama bunu kendi içinden, özgür ve istekli bir yürekle yap. Rastlantıyla, ansızın, seni önceki ilişkinin içine sürüklemelerine izin verme; asıl o zaman katlanılmaz bir ruh çatışması başlar. Dediğim gibi, bu adımı atmadan, benden ayrılıp kim bilir hangi yollara götürecek yeni bir hayata başlamadan önce, Eduard’dan gerçekten sonsuza dek vazgeçip geçemeyeceğini bir kez daha düşün. Buna karar verdiysen, onunla görüşmeyeceğine dair bir sözleşme yapalım; seni aramaya gelir ya da yanına sokulmaya çalışırsa, onunla konuşmayacaksın bile.” Ottilie bir an bile duraksamadı; Charlotte’a, kendine zaten vermiş olduğu sözü verdi.
Ama Eduard’ın, Ottilie’den ancak Charlotte’tan ayrılmadığı sürece vazgeçebileceğine dair tehdidi Charlotte’un aklından hâlâ çıkmıyordu. O zamandan beri koşullar değişmiş, o kadar çok şey olmuştu ki o anın etkisiyle ağzından alınmış bu söz, sonraki olaylar karşısında geçersiz sayılabilirdi. Yine de Charlotte, en ufak bir anlamda bile onu incitebilecek bir şeyi göze almak ya da yapmaya girişmek istemiyordu; bu yüzden bu durumda Mittler, Eduard’ın ne düşündüğünü araştıracaktı.
Mittler, çocuğun ölümünden beri Charlotte’u ara sıra, yalnızca kısa sürelerle ziyaret etmişti. Bu kaza, iki eşin yeniden birleşmesini son derece olanaksız gösterdiği için onu derinden sarsmıştı; ama her zamanki umutlu ve girişken mizacıyla Ottilie’nin kararına içten içe sevindi. Yatıştırıcı, geçip giden zamana güveniyor, iki eşi hâlâ bir arada tutmayı umuyor ve bu tutkulu çalkantıları evlilik sevgisi ve sadakati için sınavlardan ibaret görüyordu.
Charlotte, Ottilie’nin ilk açıklamasından hemen sonra Binbaşı’ya mektup yazıp durumu bildirmiş, Eduard’ı hiçbir yeni adım atmamaya, sakin davranmaya ve güzel çocuğun ruhunun yeniden düzelip düzelmeyeceğini beklemeye ikna etmesi için ona en içten biçimde yalvarmıştı. Sonraki olaylar ve duygular hakkında da gerekli bilgileri vermişti. Şimdi Mittler’e, Eduard’ı durumdaki bir değişikliğe hazırlamak gibi zor bir görev düşüyordu. Ama Mittler, yaşanmış bir şeye katlanmanın, henüz yaşanmamış bir şeye razı olmaktan daha kolay olduğunu iyi bildiğinden, Charlotte’u Ottilie’yi hemen yatılı okula göndermenin en iyisi olduğuna ikna etti.
Bu yüzden o gider gitmez yolculuk için hazırlıklara başlandı. Ottilie eşyalarını topladı; Charlotte ise ne güzel küçük valizi ne de içindekilerden herhangi bir şeyi yanına almaya niyetli olduğunu gördü. Dostu sustu ve sessiz çocuğun istediğini yapmasına izin verdi. Yola çıkış günü geldi. Charlotte’un arabası Ottilie’yi ilk gün bildikleri bir konaklama yerine, ikinci gün de yatılı okula götürecekti; Nanny ona eşlik edecek, hizmetçisi olacaktı. Tutkulu genç kız, çocuğun ölümünden hemen sonra yeniden Ottilie’ye sığınmış, eskisi gibi yaradılışı ve sevgisiyle ona bağlanmıştı. Hatta neşeli gevezeliğiyle şimdiye dek ihmal ettiklerini telafi etmek, sevgili hanımına kendini bütünüyle adamak ister gibiydi. Birlikte yolculuk etme, yabancı yerler görme mutluluğuyla kendinden geçmişti; çünkü doğduğu yerin dışına hiç çıkmamıştı. Mutluluğunu duyurup vedalaşmak için kaleden köye, anne babasının ve akrabalarının yanına koştu. Ne yazık ki bu sırada kızamık hastalarının odalarına girdi ve bulaşmanın etkilerini hemen hissetti. Yolculuğu ertelemek istemediler; Ottilie de özellikle yola çıkmakta ısrar etti. Yolu daha önce gitmişti, uğrayacakları hancı ailesini tanıyordu; kalenin arabacısı da onlara eşlik edecekti. Endişelenecek bir şey yoktu.
Charlotte karşı çıkmadı; onun da aklı çoktan bu çevreden uzaklaşmıştı. Yalnız, Ottilie’nin kalede kaldığı odaları yüzbaşının gelişinden önceki hâliyle, Eduard için yeniden düzenlemek istiyordu. Eski mutluluğu yeniden kurma umudu insanın içinde ara sıra yeniden alevlenir; Charlotte’un böyle umutlar beslemeye bir kez daha hakkı vardı, hatta buna mecburdu.
Bölüm etkileşimi
